Blunderende Officier van Justitie krijgt promotie

Voormalig officier van justitie Gert Oldekamp maakte geen beste beurt. Hij blunderde als getuige en officier van justitie in de Hell’s Angels-zaak. Tegen de regels in had hij tapverslagen van de verdachten met hun advocaat niet vernietigd. Zijn verweer was vebijsterend: Hij wist niet precies hoe het zat met de regels omtrent het vernietigen van telefoongesprekken van advocaten en hun cliënten. Hij had een map met deze gesprekken 'ongelezen' in de kast laten liggen. Vergeten, stom zeg!

Kort en goed: niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie was het gevolg. Een miljoenenkostend onderzoek zo in de vuilnismand. Ach, kan gebeuren. Toch verwacht je dat er dan binnen justitie even een 'hartig gesprek' met zo'n man wordt gevoerd. Na zijn Hell’s Angels-zaak volgde promotie naar een windstille plek in Arnhem, waar hij oorlogsmisdadigers moest vervolgen, waarschijnlijk om hem even uit de wind te houden. Eerder wilde Oldekamp strafrechter worden maar dat was al afgeschoten.

Maar Oldekamp is plots terug in Amsterdam, en hoe!

Hij is gepromoveerd tot advocaat-generaal bij het ressortsparket in Amsterdam met bijpassend hoger salaris. En ook al een leuke - bij hem passende zaak - op zijn bord: het hoger beroep tegen Jacques K., de van corruptie vrijgesproken Amsterdamse rechercheur, voorheen ook wel “de Pet”.

Daarmee valt hij weer terug in oude materie. Want om het zacht te zeggen: het dossier tegen K. bevat toch een boel feiten waar ook Oldekamp zich mee heeft bemoeid. Immers, ‘zijn’ Hell’s Angels-zaak overlapte met de zaak K. Jacques K. werd onder meer verdacht van het lekken naar de Hell’s Angels. K. was ook als rechercheur zijdelings betrokken bij het Hell’s Angels-onderzoek.

Wellicht dat de advocaat van K eens kan beginnen met het duiken in de telefoontaps.

Je kunt er om lachen of niet, maar het blijft een treurige zaak. Net als Bernadette Edelhauser, de liegende Officier van Justitie in de Schiedammer parkmoord, die ook tot Advocaat Generaal gepromoveerd werd in plaats van zelf in het gevang te komen, ziet Oldekamp zijn miljoenenkostend geblunder beloond. Daarbij komt nog dat het in de Hell's Angels zaak uitkwam dat telefoongesprekken met de advocaat niet werden vernietigd. In hoeveel zaken gebeurt dit waarin het niet uit komt?

Update 6 Sept 2008: DatGert Oldekamp de zaak tegen K gaat doen is niet waar, zo meldde afgelopen week de woordvoerster van procureur-generaal mr. Harm Brouwer. De blunderende officier is weliswaar overgeplaatst naar het ressortparket, maar mag zich niet met grote zaken bemoeien. Dat hij daar als advocaat-generaal is gedetacheerd, moet volgens het OM niet gezien worden als wegpromoveren.

Koos Plooy rommelde met bewijs in Piranhazaak

Officier van justitie Koos Plooij heeft vandaag tijdens het hoger beroep in de Piranhazaak^* toegegeven dat hij heeft ingestemd met het verwijderen van passages uit een getuigenverklaring. Het gaat om uitlatingen van de zus van terrorismeverdachte Soumaya Sahla, waaruit zou blijken dat haar familie contacten had met de AIVD.

Plooij leidde in 2005 het strafrechterlijk onderzoek naar zowel El F., die terecht stond in het Hofstadproces, als naar S., die apart werd berecht. Beiden werden later verdachten in het Piranha-onderzoek.

Volgens Plooij, die in juni 2005 het strafrechtelijk onderzoek naar Sahla leidde, was dat gedaan om de ‘familie te beschermen’. Wanneer zou uitlekken dat het gezin met de AIVD had gesproken, kon dat leiden tot represailles. Deze uitleg is echter in tegenspraak met de getuigenis van Wibbelink, de teamleider van het rechercheonderzoek. Hij verklaarde als getuige dat de geschrapte gedeelten te maken hadden met het verschoningsrecht van de zus.

Plooij’s opmerking dat hij S.’ familie had willen beschermen, strookte niet met de verklaring die teamleider Wibbelink van de recherche had gegeven voor het schrappen.

De verdediging ontdekte nog een discrepantie. Plooij zei dat de zus van S. in juni 2005 louter als verdachte was gehoord. En dat hij er altijd van uit is gegaan dat haar verklaring nooit in andere zaken zou worden gebruikt. Dat is, aldus Koppe, ‘evident onjuist en mogelijk zelfs leugenachtig’. Hij wees op een document waarop staat dat de zus, vlak na haar verhoor, ‘als getuige in de Hofstadzaak is aangeduid’. Later is in de Piranhazaak haar ‘gekuiste’ getuigenis, zonder de ontlastende passages, opnieuw ingebracht. Koppe: ‘Zo zijn verdachten twee maal bewust benadeeld.’

De advocaten menen dat sprake is van een doofpot. Uit het Piranhadossier blijkt dat justitie, politie en de AIVD onoorbaar hebben samengewerkt, aldus Nooitgedagt, de raadsman van Sahla Zo heeft de dienst de familie ‘misleid en misbruikt’ om de aanhouding van terreurverdachte Nouredine el F., die toen nog voortvluchtig was, te bewerkstelligen (Sahla en El Fahtni waren destijds getrouwd). ‘Deze inmenging van de AIVD moest verborgen blijven voor de rechter en de verdediging’, concludeert de advocaat.

Dat er passages zijn achtergehouden, kwam pas eind februari aan het licht toen de zus van S. werd verhoord bij de rechter-commissaris.

In de Piranhazaak is de waarheidsvinding ‘structureel geweld aangedaan’, aldus Koppe, de raadsman van Samir Azzouz en Nouredine el Fahtni Eerder diende zijn kantoorgenoot Pestman een bezwaarschrift in bij het hof om vervolging af te dwingen van een rechercheur die volgens hem opzettelijk een vals proces-verbaal had opgemaakt van een verhoor met een kroongetuige in de Piranhazaak.

Niks nieuws dus in justitieel Nederland: liegen en bedriegen en maar praten over 'waarheidsvinding'. Plooij moet opstappen!

Aanklager Plooij in getuigenbankje

Nieuwe wending in zaak Samir A.

*Met de Piranhazaak wordt een onderzoek naar en de daaruit volgende rechtszaak tegen Samir Azzouz en vijf anderen bedoeld. Op 1 december 2006 deed de rechter in het zwaarbeveiligde gerechtshof in Amsterdam Zuidoost uitspraak in deze zaak. Azzouz werd veroordeeld voor het voorbereiden van een terroristische aanslag en kreeg een gevangenisstraf van 8 jaar opgelegd. Er was 15 jaar tegen hem geëist. Nouriddin El Fahtni en Mohammed Chentouf kregen 4 jaar cel, Soumaya Sahla werd tot drie jaar cel veroordeeld en Brahim Harhour kreeg 3 maanden celstraf. Mohammed Hamdi werd vrijgesproken. De rechtbank oordeelde dat de zes personen geen terroristische organisatie hadden gevormd. De advocaten van Azzouz, Britta Böhler en Victor Koppe, hebben inmiddels aangekondigd in hoger beroep te gaan. Het Openbaar Ministerie vond onder meer kruitresten op een handschoen waarop ook DNA van Azzouz werd gevonden. Daarnaast vormde de videoboodschap van Azzouz belangrijk bewijsmateriaal.

6 jaar voor schutter Cafe Familia

De rechtbank in Amsterdam heeft maandag de 37-jarige Geoffrey N. veroordeeld tot zes jaar gevangenisstraf. De rechtbank achtte bewezen dat N. in de nacht van 25 op 26 januari de 44-jarige ex-freefighter Rick Holshuijsen heeft doodgeschoten.

De schietpartij deed zich voor in café Familia in Amsterdam-Noord. Kort voor de fatale schoten had Holshuijsen in het café een handgranaat tot ontploffing gebracht, met ettelijke gewonden als gevolg.

N. heeft verklaard dat hij Holshuijsen uit zelfverdediging heeft neergeschoten, maar de rechtbank verwierp dat verweer. Tegen N. was acht jaar geëist.

Een aanvechtbare straf. N was niet de agressor. N legde een granatenwerpende dolleman neer en heeft daarmee mogelijk veel meer leed vorokomen. Daarvoor wordt hij nu afgestraft. Een duidelijke boodschap naar een ieder die op een gegeven moment lijf en goed van zichzelf en anderen te verdedigen krijgt.

Politie zoekt steeds vaker naar privacy schendende oplossingen

Door: RonaldO

"Politie maakt burger tot speurder" Deze kop van een artikel in De Telegraaf trok mijn aandacht omdat ik zo mijn twijfels heb over de grenzen van toelaatbaarheid. De politie Utrecht wil burgers via internet dossiers van zware en onopgeloste misdrijven laten inzien en de burger op de stoel zetten van rechercheurs die voor dit speurwerk zijn opgeleid, in de hoop nieuwe informatie binnen te krijgen. Nu hoor ik in gedachte gelijk al 99% van de Nederlandse burgers zeggen "goede actie van de politie want misschien lossen we op deze manier meer misdaden op", maar bij mij gaat er een geheel ander belletje rinkelen. Zitten er aan deze noodgreep van onze nationale speurders geen haken en ogen die zij zelf niet kunnen of mogen overschrijden.

We komen steeds vaker berichten tegen dat onze vaderlandse gezagsdragers de grenzen van onze privacy bescherming overschrijden om hun doel te bereiken. Als meest droevige ontwikkeling wil ik even verwijzen naar het sinds 2005 door Justitie ingevoerde instrument van DNA verzameling van kinderen, waardoor Nederland al flinke kritiek van Privacy International te verduren kreeg. De meest recente ontwikkeling is die van het doorspitten van sociale netwerksites, zoals Bernhard Jens, lid van het dagelijks bestuur landelijke opsporingsberichtgeving en woordvoerder politie Utrecht zo toepasselijk weet te verwoorden, "Een gemiddeld rechercheonderzoek start tegenwoordig bij wijze van spreken op Hyves. Wie is de boef en wie zijn zijn vrienden?". Daarbij moet ik ook direct weer denken aan de opmerking van het Team Digitale Expertise van ons landelijke korps "Eerst kijken of het gaat werken, en dan of het mag", in een artikel in  De Volkskrant.

De politie krijgt steeds meer mogelijkheden van onze overheid om onderzoeken tot een positief resultaat te laten leiden. Camera beelden kunnen mits de beelden duidelijk genoeg zijn, positief bijdragen aan een oplossing van misdaden, zo is momenteel software in ontwikkeling voor geautomatiseerde gezichtsherkenning die het proces van herkenning aanzienlijk versnellen en verbeteren. Van tv programma’s als Opsporing Verzocht wordt veelvuldig gebruik gemaakt en in berichten in landelijke dagbladen wordt ook niet zuinig omgesprongen met details. Daarom mijn twijfel bij het inslaan van deze nieuwe weg, waarbij ik geneigd ben om te denken dat de politie incompetent te werk gaat en de burgers als ongeremde detectives hun werk gaat laten doen. Daarbij denk ik gauw in een richting die iedere weldenkende burger niet moet willen nastreven omdat we naar een samenleving moeten streven waarin we sociaal met elkaar moeten leven en niet elkanders privacy moeten gaan schenden door mogelijke verdenkingen te gaan koesteren en wellicht weer met een glas aan het oor tegen de muur van onze buurman aan gaan staan, omdat hij misschien wel een beetje lijkt op die persoon die in dat politiedossier wordt beschreven.

Bron

Moord in het Ziekenhuis?

Het ziekenhuis moet je genezen toch? en niet dood- of ziekmaken. Dat het ook heel anders kan beschrijft dit verhaal:
De 82 jarige meneer S. is net terug van een afspraak in het Ziekenhuis. Hij heeft al een paar jaar last van longfibrose maar is voorts nog redelijk gezond en goed ter been. Het medicijn dat hij gebruikt (Imuran) zou echter door zijn lever niet goed verdragen worden en daarom wil het de longarts in het ziekenhuis waar hij onder controle is hem een ander medicijn geven.

Dat medicijn -cyclofosfamide (merknaam Endoxan)- is weliswaar niet geregistreerd voor deze aandoening, maar de longarts is er van overtuigd dat het toch het beste is en heeft hem dat middel toegediend.

Enkele uren later krijgt meneer S het thuis zeer benauwd en lijkt koorts te hebben. Spoedopname in het ziekenhuis volgt en er wordt longontsteking vermoed. Meneer S wordt op de intensive care gelegd en krijgt antibiotica toegediend.

Als hij na 3 weken nog steeds niet goed hersteld is raadpleegt de familie ten einde raad een andere arts voor een second opinion. Uit bestudering van de ziektegeschiedenis en het inzien van de onderzoeken ziet deze arts geen enkele reden om aan een longontsteking te denken, maar wijst erop dat dit beeld van hevige benauwdheid en koorts redelijk bekend is als bijwerking van het geneesmiddel waarop meneer S was overgegaan. Daarbij zijn antibiotica niet de juiste behandeling, maar moeten hoge dosis corticosteroiden gegeven worden. Hij schrijft onder andere:

"Gezien het zeer korte tijdsverloop tussen Endoxan toediening en de symptomen lijkt een infectieuze pneumonie mij onwaarschijnlijk. Koorts is hiervoor ook geen pathognomische factor aangezien pyrexie een bijwerking van Endoxan kan zijn. Longproblemen/interstitiumproblemen zijn niet zeldzaam, zelfs kort na Endoxan toediening en hoge dosis corticosteroiden zouden m.i. een betere keuze zijn geweest."

Hiermee gewapend wend de familie zich tot de longarts. Ondanks het feit dat de bijwerking uitgebreid in de literatuur wordt beschreven, zegt de longarts dat haar uitgebreid literatuur onderzoek niets heeft opgeleverd, maar onder druk van de familie wordt toch overgegaan tot het toedienen van hoge dosis corticosteroiden. En zie, meneer S knapt op.

Het ziekenhuis wil echter niet langer doorgaan met de hoge dosis corticosteroiden omdat dit 'een gevaarlijk middel' zou zijn en stopt na 3 dagen met de corticosteroiden. Meneer S' toestand verergert direct. Het ziekenhuis gaat ongevraagd over tot relatief hoge dosis morfine 'om het ademen makkelijker te maken' (note: morfine onderdrukt juist de ademhaling).

Onder druk van de familie maar zeer tegen de zin van de behandelend arts wordt toch nogmaals gestart met hoge dosis corticosteroiden. Met de boodschap dat het nu echt de laatste keer is en dat meneer S het maar maximaal 3 dagen krijgt, wordt weer begonnen met de corticosteroiden. Meneer S. knapt weer op, zijn benauwdheid verdwijnt. Maar na drie dagen wordt weer de corticosteroidentherapie gestopt. Meneer S. valt weer terug in benauwdheid en krijgt nu hoge dosis morfine om het ademhalen te vergemakkelijken (morfine stopt juist de ademhaling).

Zoals viel te verwachten komt meneer S te overlijden, enige dagen na het stopzetten van de corticosteroiden therapie. Meneer S. was een 82 jarige man die ondanks zijn aandoening nog redelijk goed ter been was, binnen een tijdsbestek van een paar uur is hij hevig ziek en met 5 weken is hij dood. Het ziekenhuis cq de behandelend arts heeft mogelijk een zware inschattingsfout gemaakt en daarna mogelijk crimineel nalatig gehandeld.

Elke ander zou voor de rechter komen, maar de longarts traineert zelfs een gesprek met de nabestaanden en er is geen onderzoek naar wat er is gebeurd.

De hoge dosering morfine kunnen toch moeilijk anders gezien worden dan ongevraagde euthanasie.

Op zaterdag 16 augustus vermeldt Elsevier dat het St. Pieters en Blokland verzorgingstehuis in Amersfoort heeft besloten om bewoners die ouder zijn dan zeventig niet meer te re-animeren, maar om ze maar gewoon dood te laten gaan 'om hun levenskwaliteit niet in gevaar te brengen'. In principe een doodsbedreiging aan hun oudere bewoners.

Je zou haast gaan denken dat oud in Nederland betekent dat je eigenlijk ongewenst bent. Doorwerken tot je 70 bent en daarna liefst zo snel mogelijk dood.

Een zeer zorgelijke ontwikkeling

Zie ook:

• Verpleeghuisbewoner dood door slechte verzorging
• Hardere aanpak falende artsen vaak niet zinnig
  

Arrestante overlijdt in politiecel

In een cel van het hoofdbureau van politie aan de Marnixstraat in Amsterdam is zaterdagavond een 51-jarige vrouw overleden.

De vrouw werd gevonden tijdens een reguliere controle. De Rijksrecherche onderzoekt de dood van de arrestante.