Ron Pieper: Koud en kil of lief en hartelijk.

Vandaag stonden in de Zutphense rechtbank de ‘persoonlijke omstandigheden’ dan wel het karakter van Ron Pieper(34) –de man die er van wordt verdacht 1n 1994 Christel Ambrosius te hebben omgebracht- centraal.

Doorgaans worden bij het behandelen van de persoonlijke omstandigheden het strafblad en de rapportages van gedragsdeskundigen doorgenomen. De rechtbank kwam echter, tegen de zin van Pieper's advocaat Ruud van Boom, met een karakterschets. Zo werden klasgenootjes, ex-vriendinnen, zijn ouders, buren en medewerkers van de vele internaten waarop Pieper zat aangehaald. Dat leverde nogal veel tegengestelde verklaringen op. De één heeft het over een man die immer lief was en altijd voor anderen klaar stond. Een ander noemt hem koud en kil. Een ex-partner stelt altijd 'gewone' seks met hem te hebben gehad, terwijl een andere ex het juist uitmaakte vanwege zijn vreemde gewoonten. De één zegt dat hij vaak agressief was, een ander houdt het op nooit.

Sommige verklaringen getuigden van regelrechte psychologie van de koude grond. Wat te denken van de man bij wie Pieper vele jaren geleden precies anderhalve week in crisisopvang verbleef na uit huis te zijn geplaatst. Die periode was blijkbaar lang genoeg voor de medewerker om onomwonden vast te stellen dat Pieper in staat was een misdrijf te plegen waarvan hij nu verdacht wordt. Nou is dat laatste natuurlijk niet betrouwbaar nu Ron Pieper in veband gebracht wordt met de moord. Bovendien, wat is nu de mening waard van een karaktergetuige? Een getuige moet feiten geven, geen meningen.

Vaststaand gegeven is wel het tien kantjes tellende strafblad van Pieper. Daarop prijken geen zedendelicten, maar juist veel inbraken en diefstallen. Op zijn tiende ging hij al uit stelen, voornamelijk vanwege de kick. Het meeste geld vergokte hij en gokken leverde hem ook een kick op. En geldproblemen. Zo uiteenlopend als de verklaringen van kennissen, familie en de zeldzame vrienden van Pieper waren, zo gevarieerd zijn ook de rapportages van gedragsdeskundigen. De ene keer had hij borderline-kenmerken, de andere keer weer niet. Terugkerend in alle verklaringen over zijn gedrag is wel het vermeende misbruik door zijn vader die hij door en door haat.

In verband met de Puttense moordzaak werd Pieper vorig jaar geobserveerd in het Pieter Baan Centrum (PBC). Hij weigerde daaraan mee te werken, omdat "Justitie een smerig spel met me speelt". In het PBC werd wel weer vastgesteld dat Pieper borderline-kenmerken heeft. Daarnaast zou hij narcistisch (maar dat is een karaktertrek die bij vrijwel iedereen in het PBC wordt vastgesteld) en antisociaal zijn. In het PBC werd ook vastgesteld dat Pieper als het om relaties gaat, kiest voor oudere vrouwen of zwakke meisjes. Christel, met wie Pieper zegt een geheime seksrelatie te hebben gehad, behoorde noch tot de eerste, noch tot de laatste categorie.

De karakterschets gaf ook een overzicht van de vreemde gewoontes van Pieper. Zo knipte hij bikiniplaatjes uit de Wehkampgids en plakte die in een schriftje. Bij elke dame zette hij een bedrag neer - het geld dat de vrouw zou ontvangen voor een wip. In het schriftje hield hij ook bij wat hij aan zo'n vrouw zou kunnen verdienen. Om dat inzichtelijk te maken, stapelde hij Monopolygeld op.

Pieper liet tijdens de zitting al het gezegde passeren. Zijn enige reactie was steevast: "Geen commentaar." Het Puttense proces wordt vandaag voortgezet met het wederom horen van getuige-deskundigen.

Mogelijk heeft Pieper wat vreemde seksuele gewoontes en mogelijk heeft hij Ambrosius vermoord, wie zal het zeggen. Punt is natuurlijk wel dat justitie er dol op is om in een moordzaak met sexverhalen te komen want sex verkoopt.

Als bij een verdachte van drugssmokkel bij huiszoeking 100 geweldadige pornofilms worden gevonden dan rept niemand er over maar als er bij iemand die verdacht wordt van moord 100 precies dezelfde pornofilms worden gevonden dan wordt dat het middelpunt van de bewijsvoering.

Opnieuw eis levenslang in hoger beroep 3 voudige moord Inn & Out

Het Openbaar Ministerie (OM) heeft donderdag in hoger beroep opnieuw levenslang geëist tegen elk van de drie verdachten van de drievoudige moord in het Rotterdamse café Inn & Out eind 2005.
De rechtbank veroordeelde Zé Carlos B. (33), Elmer P. (34) en Fernando P.(34) in 2007 al tot levenslange gevangenisstraffen. De mannen gingen in hoger beroep.
De rechtbank op het Kaapverdische eiland Sao Vicente legde een vierde verdachte, José Barbosa (31), in augustus een celstraf van 25 jaar op. Dat is de maximumcelstraf op de eilandengroep. Even was er angst dat hij door een wetswijziging vrij zou komen, maar uiteindelijk bleef hij toch gevangen zitten.
Het OM stelde donderdag voor het gerechtshof dat drie mannen samen met José Barbosa zwaarbewapend de kroeg aan de Schiedamsesingel binnendrongen. Ze eisten geld van de eigenaar en richtten op diens verjaardagsfeest een bloedbad aan.
De barman Alberto Jose Frances alias ‘Appie’ (34) werd die nacht samen met acht bezoekers in een ruimte voor de toiletten gedwongen, vastgebonden en gekneveld. Een toevallige passant overkwam hetzelfde.
Jan van Zon (43) uit Diemen wordt als eerste doodgeschoten, daarna is Appie aan de beurt. Dan de anderen Kick Smol (destijds 35) en barvrouw I.T. houden zich voor dood en redden daarmee het vege lijf.
De verdachten, die allen ontkennen de schoten te hebben gelost, wilden er zeker van zijn dat niemand de kroeg levend zou verlaten, meent het OM. ''Dit is jullie laatste drankje en sigaretje'', zouden ze volgens de advocaat-generaal hebben gezegd tegen de slachtoffers.
Even later werd iedereen beschoten, met een brandbare vloeistof besprenkeld en stichtten de daders brand. Om er zeker van te zijn dat iedereen dood was, volgde een tweede salvo uit een machinepistool.
Als door een wonder overleefden de meeste aanwezigen de kogelregen. Ze vielen over elkaar heen en hielden zich voor dood om te overleven. De advocaat-generaal zei dat ''de gang van zaken elk voorstellingsvermogen tart'' en ''waarbij woorden als bizar, barbaars en weerzinwekkend nog te kort schieten''.
Alle drie verdachten werden in het verleden al eens veroordeeld voor geweld. Zé Carlos B. werd veroordeeld tot acht jaar voor een gewapende overval. Elmer P. kreeg al eens twee jaar cel voor bedreiging met een vuurwapen. Het hof veroordeelde Fernando P. tot 3,5 jaar gevangenisstraf voor een schietpartij in 2003, eveneens bij café Inn & Out.
Het hoger beroep is niet zonder moeilijkheden verlopen. Eerder weigerde I.T, (destijds 23) een van de overlevenden die voor de rest van haar leven invalide blijft te getuigen omdat justitie weigerde haar te beschermen. De rechter commissaris dreigde toen zelfs haar te gijzelen.
Het gerechtshof in Den Haag, dat voor deze zaak zitting houdt in Rotterdam, doet naar alle waarschijnlijkheid over twee weken uitspraak.
Update 17 juli: Alledrie werden veroordeeld tot levenslang.

12, 10 en jaar in hoger beroep martelmoord Pernis

Walter A. (27) en Jeffrey van S. zijn vandaag door het gerechtshof in Den Haag veroordeeld tot resp 12 en 10 jaar voor de gewelddadige dood van Rotterdammer Björn Jue (28) Jeffrey S had eerder van de rechtbank slechts 8 jaar voor de doodslag gekregen. Medeplichtige Marian D. moet van het hof ook langer brommen: vijf jaar in plaats van vier.

De verdachten zouden volgens het Openbaar Ministerie in juni 2007 Jue urenlang hebben geschopt en geslagen tot de dood erop volgde.

De zaak veroorzaakte ophef omdat op het moment van de mishandeling de politie voor de deur van de woning in Pernis stond. Die was afgekomen op meldingen van buren, maar ze trad niet direct op. De agenten wachtten eerst op versterking. Toen was het te laat voor Jue.

De drie verdachten gingen in hoger beroep. Uit het vonnis blijkt dat het hof voor een groot dezelfde mening is toegedaan als de rechtbank.

Zo verwierp het hof het verweer dat het eventueel laat ingrijpen van de politie heeft geleid tot de dood van Björn. Het letsel is toegebracht door de verdachten, aldus het hof.

De drie wilden het slachtoffer beroven omdat ze geld nodig hadden. Marian D. was een ex van Björn. Zij wist dat hij soms veel geld had. Ze lokten het slachtoffer met een smoes naar de woning van A. waar hij met tape werd vastgebonden.

''Daar is zijn pincode letterlijk uit hem geslagen en geschopt'', zei het hof. Walter A. gebruikte daarmee het meeste geweld.

De mannen werden veroordeeld voor het medeplegen van doodslag bij een beroving en gijzeling. De vrouw wordt gezien als medeplichtige aan doodslag. ''Zij heeft bijgedragen aan de dood van het slachtoffer door haar koelbloedige en onverschillige houding.''

Van S. kreeg een hogere straf omdat het hof hem onder meer zwaar aanrekent dat hij, toen hij met de pinpas van Björn ging pinnen, niet aan de politie vertelde wat er zich in het huis afspeelde. (Natuurlijk niet, je hoeft toch net aan je eigen veroordeling mee te werken.)

Aanvankelijk hadden de verdachten beweerd dat ze Jue een afstraffing hadden willen geven omdat hij zich aan het zoontje van één van hen zou hebben vergrepen. Daar is echter niets van gebleken.

Volgens artikel 232a was de maximale straf in dit geval 30 jaar dan wel levenslang. Je vraagt je af wat je dan wel niet moet doen om maar 12 of 10 jaar te krijgen.

14 jaar voor moord op Suzanne Martens

Dirk Z.(20) is door de rechtbank in Groningen veroordeeld tot veertien jaar celstraf voor de moord op de Groningse studente Suzanne Martens (25). De studente Engels werd in november vorig jaar dood in haar woning aangetroffen. Ze had in totaal negentien steekwonden in haar gezicht, borst en keel.

Het Openbaar Ministerie (OM) eiste twee weken geleden twintig jaar cel tegen Z. De verdachte wees zijn betrokkenheid bij de moord af en zei dat hij zich door cocaïnegebruik niets meer van de dagen rond de dood van Martens kon herinneren.

Volgens de rechtbank staat echter vast dat het bloed dat in de woning en op het moordwapen is gevonden, DNA van Z. bevat. Ook werden zijn voetafdrukken in het bloed in de woning aangetroffen.

Hoewel de straf lager uitvalt dan geëist, gaat de rechtbank met het OM uit van moord in plaats van doodslag. Volgens de rechter heeft Z. drie wapens, een mes, schaar en schroevendraaier, gebruikt om de studente te steken.

“Hij heeft zoveel handelingen verricht om haar te verwonden, dat hij voldoende tijd had om over zijn handelen na te denken”, aldus de rechter.

De ex-vriendin van de verdachte verklaarde begin januari dat Z. met haar zou hebben gesproken over het vermoorden van de vrouw, om vervolgens haar laptop te verhandelen voor drugs.

De rechtbank noemt die verklaring echter onbetrouwbaar, omdat zij pas naar de politie stapte nadat Z. zijn relatie met haar had verbroken.

Bij zo’n uitspraak, waar het OM 20 jaar eist, vraag je je wel eens af waar de 14 jaar op gebaseerd is? Waarom krijgt een ander 18 jaar voor moord en weer aan ander 8 jaar. Waarom wordt de doodslag op Marlies van der Kouwe bestraft met levenslang en deze toch zeker gruwelijke moord met 14 jaar? Hugo Nijbroek die in 1993 zijn ex-vriendin Debra Williams (24) op straat in Suriname met messteken om het leven bracht en haar onthoofde kreeg zelfs maar 5 jaar.

Het OM is in hoger beroep gegaan.

Arrestatie in verband met oude moord op Jolanda Meijer

Een 38-jarige Groninger is anderhalve week geleden gearresteerd in verband met de vermissing van en de vermoedelijke moord op de Groningse straatprostituee Jolanda Meijer (35) ruim 11 jaar geleden op 7 februari 1998. 

Justitie zegt te zijn getipt dat de Groninger zou weten waar Jolanda's stoffelijke resten zijn. Inmiddels wordt volop gezocht, tot nu toe zonder resultaat.

De verdwijning van de Groningse prostituee is een slepende zaak voor haar nabestaanden. De drugsverslaafde vrouw verdween in maart 1998 onder uiterst verdachte omstandigheden, maar een serieus opsporingsonderzoek kwam tot groot verdriet van haar familie tot nu toe nooit op gang.

Jolanda zou pal voor haar verdwijning aan getuigen hebben laten weten dat zij doodsbang was voor iemand en daarom een vuurwapen wilde aanschaffen. De lijst potentiële daders is lang, want Jolanda had regelmatig ripdeals gepleegd en daarmee veel vijanden in het drugsmilieu gemaakt. Ook haar werk maakte haar kwetsbaar; door de jaren heen zijn in ons land tientallen straatprostituees op gruwelijke wijze omgebracht, niet zelden door seriemoordenaars.
Hoewel Jolanda's naam in het adressenboekje van de eerder veroordeelde seriemoordenaar Willem van Eijk prijkt, is het niet aannemelijk dat zij aan 'het Beest van Harkstede' ten prooi is gevallen. Van Van Eijk's slachtoffers werden steevast verzonken pakketjes kleding in het Slochterdiep aangetroffen, Jolanda's kleding zat daar niet bij. Van een tweede seriemoordenaar uit die regio, de eveneens veroordeelde Henk S., kende Jolanda een van zijn vermoedelijke slachtoffers (Shirley Hereijgers). S. verklaarde bovendien ooit "op een vrouw te hebben ingeslagen, tot zij bezweek". Maar wie die vrouw is, is nooit bekend geworden. S werd echter op 21 december 2006 vrijgesproken van de moord op Shirley.
In het onderzoek naar de verdwijning van Jolanda heeft één keer eerder kortstondig iemand vastgezeten. Vorig jaar nog verhoogde justitie de beloning voor de tip die leidt tot oplossing van deze zaak tot 15.000 euro.

Zie ook “Prostitutiemoorden in Nederland”

Computerreparatie leidde naar Benno Larue

Het laten repareren van een kapotte computer lijkt te hebben geleid tot de aanhouding van Benno Larue de zwemschoolhouder uit Den Bosch die wordt verdacht van ontucht met zijn leerlingen.

De reparateur zou bij het bekijken van de inhoud van de computer op verdacht materiaal zijn gestuit en deed daarvan aangifte. Dat was voor de politie aanleiding om de zwemleraar aan te houden en een huiszoeking bij hem te houden.

Benno Larue is dus behalve een viespeuk ook erg dom.

Sinds de arrestatie van Benno vallen instanties die met hebben gewerkt over elkaar heen in de haast om referenties naar hem maar zo snel mogelijk van hun websites af te halen.

Benno's oproep in "Heel Holland Helpt" voor geld voor een kinderzwemproject in Kenia

Zo heeft bijvoorbeeld (de redactie van) Wendy van Dijk inmiddels een uitzending van 'Heel Holland Helpt' waarin Benno L. prominent naar voren kwam, offline gehaald. Bij RTL is de Benno Larue pagina opeens niet meer te vinden. (Op Youtube nog wel, zie ook hier naast).

Larue stond -tot het woord kinderporno viel- hoog in aanzien: Lid van de verkeerswerkgroep van de plaatselijke SP en lid van de wijkraad west in Den Bosch. Toch waren er geruchten maar daarmee werd niets gedaan. Alleen stichting MEE en het Jeroen Bosch ziekenhuis gebruikten hun hersens. Zij raadden ouders af hun kinderen bij Benno op les te doen.

Benno, dé expert op het gebied van zwembadveiligheid heeft misschien al eerder te gretig naar meisjes in zwempakjes gegluurd en daarmee te lang de verkeerde kant opgegkeken. Of was zijn kleinzoon een lastige getuige, zoals door GeenStijl werd geopperd?

Larue gebruikte het aanscherpen van de veiligheidsregels na het overlijden in ieder geval wel om ouders te weren.

Benno stimuleerde voorts kinderen jarenlang openlijk om naar een naaktstrand in de buurt van Den Bosch te komen om daar onder zijn begeleiding ‘spelletjes te doen’. Op zijn internetsite gericht op kinderen, die op verzoek van de politie inmiddels uit de lucht is gehaald, schreef de zwemleraar dat het strand schoon en veilig is en dat hij daar zwemles geeft en andere activiteiten organiseert, waaronder ‘stoeien met mijn zwemleraar’.

Ook schreef hij:

Hallo kinderen. Sommige mensen vinden het fijn om in hun blootje te lopen en te zwemmen. Geen knellende zwemkleding en op het strand ook geen zand in je zwembroek.

Ogenschijnlijk een onschuldige doch ietwat achterhaalde uiting van de inmiddels wat stoffige “Freikörperkultur”, maar achteraf blijken Benno’s bedoelingen toch niet zo idealistisch. Ik zou in ieder geval mijn kind nooit toevertrouwen aan een zwemleraar die dit op zijn website schrijft.

Inmiddels blijkt er al veel eerder aangifte gedaan te zijn tegen de kindervriend.