Studente verdwenen-vermoord

De Fysiotherapie studente Jose Burbank (20) uit Eibergen is zoek. Zij werd vanmorgen rond kwart over negen voor het laatst gezien bij de bushalte aan de Haakbergseweg, nabij Garage Grooters, waarze een lift kreeg. Zij was op weg naar Enschede waar ze een baantje heeft bij de lunchroom van V&D.
Update 2 november 1987
De politie is een grote opsporingsactie begonnen

Update 12 november 1987
Aan de hand van meer dan 300 tips over de liftauto is B.J.T (30) uit Eijbergen in zijn woning aangehouden. Hij was de 16e van de 600 Citroen GS/GSA bezitters in Overijssel die werd verhoord.

Update 14 november 1987.
De man ontkent nog steeds. Hij blijkt veroordeeld te zijn voor zedendelicten en blijkt op proefverlof uit de TBS kliniek.

Update 15 november
De verdachte heeft bekend Jose een lift gegeven te hebben, haar meegneomen te hebben naar Haaksbergen. Hij heeft haar in de auto verkracht en vervolgens vermoord. Het lichaam begroef hij aan de Weerninksweg in Haaksbergen bij Camping Stiet'n Boer.

T. blijkt al drie keer eerder met justitie in aanraking te zijn geweest in verband met ernstige zedendelicten. Het Pieter Baan Centrum in Utrecht waarschuwde in januari 1981 dat gevreesd moest worden voor herhaling. De rechtbank in Almelo veroordeelde de toen 23-jarige T. tot negen maanden cel en onvoorwaardelijke tbr. T. had op een zandpad bij Weerselo een jonge vrouw van de fiets gerukt, haar de hals dichtgedrukt en geprobeerd haar in zijn auto te verkrachten. Doordat de vrouw zich krachtig verweerde en haar belager ervan wist te overtuigen dat ze zwanger was, had T. haar laten gaan. 'Deze man mag voorlopig niet in de maatschappij terugkeren, ook niet door middel van proefverlof,' zei de Officier van justitie destijds tijdens de zitting in Almelo.

In 1978 was T. door de rechtbank in Almelo, wegens verkrachting, veroordeeld tot een gevangenisstraf van twaalf maanden, waarvan vier voorwaardelijk.

In januari 1986 stond hij opnieuw voor de rechtbank vanwege een zedendelict, maar toen werd hij vrijgesproken 'wegens gebrek aan bewijs.' T. was inmiddels naar Eibergen verhuisd, waar de buurt van de hoed en de rand wist en zich uit angst voor herhaling - vergeefs - verzette tegen de komst van de man met proefverlof.

Echter al in 1971 wordt T., dan 13 jaar oud, voorwaardelijk ter beschikking gesteld. Hij had een vrouw zo hard de keel dichtgedrukt dat ze bewusteloos raakte, waarna hij haar geld ontfutselde.

De zitting in de zaak van Jose staat geplanned op vrijdag 15 april 1987 in Zutphen.

Update 15 april 1988
Tijdens de zitting bleek dat zowel de vrouw van T alswel zijn moeder argwaan kregen, toen het nieuws over Jose wereldkundig werd.
De officier van justitie eist 15 jaar en TBR tegen T die in rapporten herhaaldelijk 'onbehandelbaar' wordt genoemd.

Update 29 april 1988
T wordt veroordeeld tot 12 jaar en TBR

Update augustus 1988
In hoger beroep blijft het vonnis staan.

Update 9 juli 2006
De Oldenkotte kliniek is van plan het straatverbod voor TBS-ers in Eibergen op te heffen.
Eibergen geldt al bijna twintig jaar als verboden terrein voor de patiënten. De regel is ingesteld na de moord op de José Burbank door Bennie T. een plaatsgenoot uit de nabijgelegen tbs-kliniek. In mei 2004 werd de verhouding tussen bewoners en kliniek andermaal ondermijnd, toen Michael Sterling (37) een ontsnapte tbs-patiënt het meisje Wei-Wei (13) uit Eibergen ontvoerde en verkrachtte. Algemeen directeur P. Zijlstra van Oldenkotte zegt het ‘belachelijk’ te vinden dat er in Nederland een plek is waar tbs-patiënten niet mogen komen.

Update 8 december 2012
T. (54) mag uit de longstay en "mag werken aan zijn terugkeer in de maatschappij"

Update 24 januari 2012
T. mag op onbegeleid proefverlof.

Dode vrouw in kraakwoning

In een kraakwoning op de eerste verdieping van de Conradstraat 18 in Amsterdam wordt het lichaam van de Amerikaanse vrouw E.J. Zeldman (38) aangetroffen. Zij blijkt te zijn gewurgd. De bewoner van het huis is voortvluchtig.

Update 18 december 1982 De recherche is inmiddels achter de identiteit van de verdachte gekomen. Volgens een politiewoordvoerder geeft hij zich uit voor Hans de Ruiter, maar gaat het in werkelijkheid om de J. B. van W. (19). Hij ontsnapte op 2 februari van dit jaar uit de Van der Hoevekliniek in Utrecht. Van W. was ter beschikking van de regering gesteld en onderging in de kliniek een onderzoek in verband met verkrachting en feitelijke aanranding van de eerbaarheid, aldus de woordvoerder. Hij zei, dat de verdachte vorige week donderdag nog in de hoofdstad is gezien. Van W. woonde, onder zijn valse naam in de Conradstraat.

Update maart 1983 J.B. van W. is gearresteerd in Griekenland. Er zal om zijn uitlevering worden gevraagd.

Meisje vermoord op 't Zandje

De Surinaamse Maitrie Koeldiep (7) wordt vermoord gevonden onder een bos takken in het duingebied 't Zandje bij Den Haag, waar zij op schoolreisje was. Zij is -mogelijk met een heggeschaar- doodgestoken.

Update
De labiele plantsoenarbeider Harke J. (22) wordt gearresteerd en bekend verklaart in een vlaag van verstandsverbijstering 'iets kleins en iets bruins te hebben gestoken en geknepen'.

Ter zitting trekt de man de verklaring in, en volgens zijn advocaat Mr. Spong zou de dyslectische man door de politie op woorden zijn gevangen. Een ander vreemd aspect aan de zaak is dat de politie nooit enig bloed- of vezelspoor bij de verdachte heeft kunnen vinden, terwijl hij ruw op het meisje heeft moeten inhakken.

Harke J. wordt op 17 februari 1981 veroordeeld tot tbr (wat later tbs heet). In hoger beroep, bevestigt het Haagse hof bevestigt op 9 juni 1981 het vonnis van de rechtbank. Harke J. komt vervolgens voor behandeling terecht in de dr. H. van der Hoevenkliniek in Utrecht.

Begin 1984 bekent de psychotische broer van Harke J. plotseling de moord. Advocaat Spong begint een herzieningsprocedure bij de Hoge Raad, en op 28 februari 1984  hecht de Hoge Raad waarde aan de bekentenis van de psychotische broer van Harke J., en schorst met onmiddellijke ingang de tbr, en verwijst de zaak terug naar het hof in Amsterdam, waar de moord op Maitrie Koeldiep opnieuw moet worden behandeld. Harke J. die zo gevaarlijk was dat hij geboeid en met een broekstok werd afgeleverd, kon een moment later  zo het Paleis van Justitie uitwandelen.

Dat de verklaring van de broer op niets is gebaseerd, blijkt al enkele maanden later. De broer die in de Haagse Ursula-kliniek van zijn psychose herstelt, trekt zijn bekentenis in, waarop het Amsterdamse hof op 8 november 1984 oordeelt dat het eerste vonnis gehandhaafd moet blijven. De procureur-generaal uit bij die gelegenheid forse kritiek op de beslissing van de Hoge Raad, de voor kindermoord veroordeelde man te laten gaan op basis van een verklaring van een psychotische man, terwijl de inhoud van de verklaring niet overeenkomt met het aangeleverde feitenmateriaal.

Harke J. moet dus weer terug naar een tbr-kliniek, maar justitie onderneemt vooralsnog geen stappen. Advocaat Spong gaat namelijk tegen het vonnis van het hof in cassatie bij de Hoge Raad, en justitie wil geen tweede keer meemaken, dat ze een tbr-gestelde moet laten gaan. Eerst zekerheid, aldus een ambtenaar van justitie die zegt dat men op het departement de handelwijze van de Hoge Raad als 'bijna traumatisch' heeft ervaren.

Op 24 september 1985 verwerpt de Hoge Raad de cassatie van Spong, en niets staat de opname van Harke J. dan nog in de weg. Maar weer blijft het stil. Harke J. zit thuis feitelijk te wachten, totdat hij wordt opgehaald, zegt een hulpverlener, die hem in die tijd van dichtbij heeft meegemaakt. Maar justitie laat zich niet horen.

Pas begin december van dat jaar vraagt het ministerie de Amsterdamse procureur-generaal er zorg voor te dragen dat de man wordt overgebracht naar het selectiecentrum van justitie in Utrecht - tegenwoordig het dr. F. S. Meijersinstituut - waar moet worden bekeken voor welk type kliniek de terbeschikkinggestelde in aanmerking komt. Maar tussen Amsterdam - dat door tussenkomst van de Hoge raad formeel verantwoordelijk is voor de tenuitvoerlegging van de TBR- maatregel - en Den Haag - dat de zaak feitelijk heeft behandeld - ontstaat een discussie, wie nu moet zorgen dat de plantsoenarbeider weer wordt opgenomen.

Justitie, ervan uitgaande dat de man zal worden opgenomen, vraagt op 11 december 1985 het selectiecentrum om een plaatsingsadvies voor de plantsoenarbeider. De geneesheer-directeur van het selectiecentrum stuurt op zijn beurt weer een brief aan de Haagse reclasseringsambtenaar A. Wagenaar-De Boer, die de voor kindermoord veroordeelde man de bijna twee jaar dat hij ten onrechte vrij is, heeft begeleid. De geneesheer-directeur vraagt Wagenaar-De Boer hoe het de man is vergaan.

Zij schrijft hem dat als de periode waarin de man in vrijheid was, een formeel proefverlof was geweest, er sprake is van een 'reuze geslaagd' verlof. De man is in die tijd ook niet in aanraking met justitie is geweest. Zònder dat het selectiecentrum de man heeft gezien of gesproken - laat staan psychiatrisch heeft onderzocht zoals justitie had verzocht - adviseert de geneesheer-directeur de man niet meer in een kliniek te plaatsen, maar zijn vrijheid om te zetten in een formeel proefverlof. En dit op basis van de waarneming van een reclasseringsmedewerker die geen oordeel kan en mag vellen over de psychische toestand waarin een tbr-patiënt verkeert.

Maar wat nog meer opvalt, is het feit dat het selectiecentrum voor het advies aan justitie géén contact heeft gezocht met de Utrechtse Van der Hoevenkliniek, die begin jaren tachtig immers met de behandeling van de man was begonnen, totdat hij moest worden vrijgelaten. Dan had J. R. Niemantsverdriet - toen medewerker, nu directielid - hebben kunnen meedelen, dat Harke J. 'beslist niet was afbehandeld' op het moment dat hij van de Hoge Raad mocht gaan.

De minister van justitie Korthals Altes - die verantwoordelijk is voor de tbr-gestelden - volgt begin 1986 het advies van het selectiecentrum en geeft toestemming voor een formeel proefverlof.

Eind maart 1986 dreigt de tbr van Harke J. af te lopen. De Haagse procureur-generaal mr. H. Feber vordert verlenging en die wordt voor de duur van één jaar toegewezen. Het jaar daarop staat Feber weer bij de rechter, en al mag hij zich niet bemoeien met de vraag of de man in een inrichting thuishoort, vordert hij opnieuw verlenging van de maatregel. Maar die wordt afgewezen, vanwege het advies van het Meijersinstituut en de reclassering, die voor stopzetting zijn. Harke J. is op 26 februari 1987 weer vrij man.

Toch gaat het fout: In 1990 wordt Harke J. wél weer veroordeeld na ontucht met o.a. zijn eigen dochtertje.

Op 24 november 1994 wordt echter Felicita Oostdam vermoord gevonden op een volkstuincomplex in Den Haag, Harke J. (36) wordt aanvankelijk veroordeeld tot levenslang. In hoger beroep wordt dat echter 14 jaar en TBS.

Jongen doodgestoken

David Zegwaard (22)  wordt 's avonds op de Boulevard in Scheveningen doodgestoken door een Turk (20)  die vermoedde dat David racistische opmerkingen maakte. Dat bleek echter niet zo te zijn. Dat maakte voor de Turk niets uit en hij stak de ongewapende David dood.


Update 3-3-1998. De Turk krijgt 7 jaar cel.

Broer van Cevdet Yilmaz doodgeschoten in Delft

In Delft wordt de Turk Nuri Yilmaz (29) door zijn Turkse zwager Orhan B. (29) dood-geschoten. Nuri Yilmaz is de broer van Cevdet Yilmaz die op 05 April 1983 in cafe het Koetsiertje in Delft 10 mensen neerschiet waarvan er 6 overlijden.

Vrouw neergeschoten in Enschede

In cafe 'Orion' aan de Deurningerstraat in Enschede is bij een ruzie tussen twee mannen Thea Landkroon (22) doodgeschoten door Folly Strijker (34).

Folly Strijker kreeg die dag in dat café klop van Theo Oostdam Daarop ging Strijker een pistool halen en kwam terug naar Orion, waar hij op Theo schoot. Die had echter inmiddels zijn eigen vriendin Thea Landkroon als schild voor zich getrokken. Thea werd dodelijk getroffen. Na zijn daad keerden de gasten zich tegen Strijker en trachten hem te lynchen. Strijker vluchtte naar het toilet, waar hij door de politie werd ontzet en gearresteerd.

Update 10 september 2010 Strijker wordt zelf doodgeschoten