 |
door Raymond Korse
ZWOLLE - Drie topfunctionarissen van het Openbaar Ministerie kunnen vandaag een aangifte tegen zichzelf tegemoet zien van valsheid in geschrifte, wederrechterlijke vrijheidsberoving en misbruik van macht.
De aangifte is een initiatief van drie mensen die ervan overtuigd zijn dat Ernst Louwes ten onrechte is veroordeeld voor de moord op een weduwe in de zogenoemde Deventer Moordzaak.
Nadine Beemsterboer had kortgeleden haar relatie met Surinaamse-Antilliaan Gerold O., met wie zij enige tijd had samengewoond in Amsterdam, verbroken. Op 2 december 2006 weet Gerold Nadine na veel aandringen en onder valse voorwendselen (een 'afscheidscadeau') naar zijn woning aan de Derkinderenstraat 70 te lokken. Daar vermoord hij de jonge Nadine met 36 messteken. Na deze daad steelt Gerold Nadine's pinpas, en neemt €190 op van haar rekening. Daarna, rond 16:10 uur meldt hij zichzelf op het politiebureau. Agenten die poolshoogte gingen nemen in het huis troffen Nadine dood aan.
Gerold O. zegt dat gedaan te hebben omdat 'zijn eer was gekrenkt' en dat Nadine 'het verdiende'. (ook tijdens de latere rechtszitting toont hij geen enkele spijt)
Gerold O. blijkt een ex-Cambodjaveteraan, en men gaat er direct vanuit dat deze man onder andere door dat feit tot zijn gruwelijke daad is gekomen. Op internet en in kranten worden stukken geplaatst over andere veteranen die moorden hebben gepleegd. Uit het Pieter Baan rapport blijkt echter dat hij niet leed aan een posttraumatisch stresssyndroom, opgelopen tijdens zijn marinierstijd in Cambodja.
Het Openbaar Ministerie in Breda laat onderzoeken of het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) fouten heeft gemaakt in het onderzoek naar het overlijden van de 21-jarige Denise Schouten uit Tilburg, bijna acht jaar geleden.
De rijksrecherche richt zich vooral op ‘de gang van zaken bij het aanbieden en verzenden van lichaamsmateriaal en het forensisch onderzoek’, aldus een justitiewoordvoerder woensdag. De advocaat van de familie Schouten deed in juni aangifte van strafbare feiten – waaronder de verwisseling van organen – die gepleegd zouden zijn door medewerkers van het NFI. Zo bleek uit een contra-expertise op verzoek van de familie, dat het hart niet van Denise was, maar toebehoorde aan een (onbekende) man.
Het restweefsel van enkele andere organen van Denise, die de familie na lang aandringen in 2004 van het NFI kreeg, bleek na dna-onderzoek in Leuven van meerdere mensen te zijn. Het werd zelfs omschreven als ‘een pot tutti frutti’. Volgens justitie was het weefsel vervuild door dna-sporen van de onderzoekers.
Het OM heeft de politie ook gelast onderzoek te doen naar de omstandigheden rond het overlijden van Denise Schouten op 27 december 1999. Destijds werd na een kort onderzoek en op basis van de sectieresultaten geconcludeerd dat de vrouw niet door een misdrijf om het leven was gekomen. Ze zou zijn gestorven als gevolg van een ontstoken hartspier.
De ouders hebben dat nooit geloofd. Zij menen dat hun dochter is vermoord. Op de avond van 26 december 1999 kwam Denise ziek en misselijk thuis na een bezoek aan de kroeg. Ze had een glas apfelkorn met 7up gedronken, dat volgens haar muf en vies smaakte.
Die nacht werd ze steeds zieker en de volgende morgen was ze dood. Haar vader probeerde haar vergeefs te reanimeren en ook in het ziekenhuis konden de doktoren niets uitrichten. ‘Uw kind doet niet meer mee’, kregen de verbijsterde ouders van de arts te horen.
De ouders vermoeden dat iemand iets in het drankje heeft gedaan, bijvoorbeeld drugs, en dat ze aan de gevolgen daarvan is overleden. Dat zou betekenen dat ze is vermoord. Volgens het OM moet het nieuwe onderzoek van de recherche in Breda naar ‘de gebeurtenissen voorafgaand aan het overlijden van Denise Schouten’ uitwijzen of alsnog een moordonderzoek wordt opgestart.
In 2004 kwam een gedetineerde met de bekentenis dat hij in 1999 Denise had vermoord. Hij zei dat hij de partydrug ghb in haar drankje had gedaan. Later bleek dat de 29-jarige man uit Haarlem, die verbleef op de psychiatrische afdeling van een penitentiaire inrichting, dat verhaal had verzonnen.
Vooral Hanny Schouten, de moeder van Denise, heeft zich vastgebeten in de vraag naar de precieze doodsoorzaak. In haar zoektocht stuitte ze op diverse onregelmatigheden, met name bij het sectieonderzoek van het NFI. Ze kreeg alleen de pagina uit het rapport te lezen waarin wordt gerept van een ontstoken hartspier.
Haar advocaat verzocht het NFI nadrukkelijk de organen van Denise na het onderzoek niet te vernietigen, zoals gebruikelijk is. Later bleek dat het NFI dat toch had gedaan, op het hart na. Uit onderzoek in Maastricht bleek vervolgens dat de kransslagaders van dat hart waren verkalkt.
Frappant, want Denise was een jonge vrouw. Uit een dna-onderzoek in Leiden werd duidelijk dat het hart van een oudere man was. Vermoedelijk zijn de harten verwisseld, binnen of buiten het NFI.
Het NFI wilde woensdag niet reageren. ‘We zijn onderwerp van onderzoek door de rijksrecherche. Zolang dat het geval is, kunnen we inhoudelijk geen reactie geven’, aldus een woordvoerder .
Toen in 2004 ook nog eens in restweefsel van andere organen dna-sporen van zes andere personen werden gevonden, besloot de familie een schadeclaim in te dienen van 1 miljoen euro wegens grove nalatigheid.
Vorige maand ontkende het ministerie van Justitie dat aan de moeder van Denise een aanbod is gedaan een schadevergoeding te betalen van 25 duizend euro.
Volgens het ministerie heeft in juni 2006 op het departement wel een gesprek plaatsgevonden met de ouders. ‘Naar aanleiding van dat gesprek is door de toenmalige raadsman een schikkingsvoorstel gedaan, dat is afgewezen’, aldus de minister op Kamervragen.
Johan S.(26) uit Sassenheim is door de rechtbank in Den Haag tot tien jaar cel veroordeeld. Het voormalige fotomodel is volgens de rechter schuldig aan vier gewelddadige verkrachtingen en één poging tot verkrachting. Hij gebruikte verdovende middelen, waaronder valium om de vrouwen te bedwelmen. De misdrijven vonden plaats in 2006.
De rechtbank zegt dat Johan S. bruut geweld heeft gebruikt om zijn eigen lusten te botvieren. Ook zag S. z’n slachtoffers niet als mens maar als object. De zaak werd landelijk nieuws toen Justitie een opsporingsbericht van hem verspreidde met z’n naam en foto.
In eerste instantie vluchtte S. naar Brazilië. Maar daar werd hij twee maanden later opgepakt nadat er een internationaal opsporingsbevel was uitgevaardigd. S. werd niet direct aan Nederland uitgeleverd, maar moest eerst tijdje doorbrengen in een Braziliaanse cel. Z’n advocaat pleitte eerder nog om hem geen celstraf te geven omdat hij in die cel al genoeg gestraft zou zijn. Hij zou daar zijn mishandeld en verkracht. Ook zou zijn gezondheidssituatie er op wijzen dat hij daar HIV heeft opgelopen.
S. heeft de misdrijven altijd ontkend. Volgens hem wilde de vrouwen, die hij tijdens het uitgaan in Amsterdam ontmoette, met hem naar bed. Vier van z’n slachtoffers vertelden dat ze slap en duizelig waren, tijdens de verkrachting. Ze vielen steeds weg en hadden geen controle meer over hun lichaam. In het bloed van de vrouwen werd valium ontdekt. De politie vond ook valium bij S. in de auto en slaapkamer.
De straf is hoog voor Nederlandse begrippen. Dat komt volgens de persrechter omdat hij ze willoos heeft gemaakt en niet alleen vaginaal maar ook anaal heeft gepenetreerd.
Update 3 Augustus 2007: Johan Stellingwerf is in hoger beroep gegaan.
Update 12 januari 2009: Volgens het programma Netwerk zouden er fouten zijn gemaakt bij het forensisch onderzoek en zou er geen bewijs zijn dat verkrachting had plaatsgevonden.
Update 23 maart 2009: Het hoger beroep dient.
