Dusan van R. (46) heeft 18 jaar ten onrechte in een tbs-kliniek vastgezeten. De rechtbank in Amsterdam heeft vandaag een vordering van het Openbaar Ministerie tot verlenging van de maatregel voor nog eens twee jaar afgewezen. Het rechtscollege stelde vast dat de in 1989 opgelegde maatregel maximaal vier jaar had mogen duren.
De man, die momenteel nog in de tbs-kliniek Veldzicht zit, werd destijds veroordeeld voor onder meer de mishandeling van twee willekeurig gekozen, hem onbekende vrouwen, huis- en lokaalvredebreuk en een winkeldiefstal. Hij was schizofreen en drugsverslaafd en werd ontoerekeningsvatbaar verklaard, waarop in de regel de tbs-maatregel volgt.
Tbs kan alleen worden opgelegd voor misdrijven waarop een gevangenisstraf van vier jaar of meer is gesteld. In de zaak van deze verdachte gold dat alleen de diefstal. De tbs mag in zo'n geval niet langer dan vier jaar duren. Alleen bij geweldsdelicten mag een opgelegde tbs na vier jaar worden verlengd.
Dusan van R. is echter nog niet vrijgelaten omdat het OM overweegt in hoger beroep te gaan. Daarvoor hebben ze 14 dagen de tijd. Die periode blijft Dusan R. nog vastzitten. Als het OM tegen het vonnis in beroep gaat, zal hij in de tbs-kliniek moeten blijven totdat de rechter in hoger beroep (de penitentiaire kamer van het gerechtshof in Arnhem) over de zaak heeft beslist.
Intussen bekijkt het OM welke mogelijkheden er zijn om Dusan van R., die kampt
met ernstige psychiatrische problematiek, verplicht in een instelling te
laten begeleiden, voor het geval zijn tbs binnen afzienbare termijn eindigt,
aldus de woordvoerster. Daarbij wordt gedacht aan een maatregel in het kader
van de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen (Wet bopz).
Patiënten die een gevaar zijn voor zichzelf of hun omgeving komen voor een
dergelijke maatregel in aanmerking.
woensdag 22 juni 2011
Man zit 18 jaar ten onrechte in TBS
woensdag 8 juni 2011
Zes jaar onterecht in TBS kliniek
Een man (26) uit Sierra Leone heeft zes jaar onterecht vastgezeten in een tbs-kliniek, terwijl hij 4 maanden cel had moeten krijgen. Dat kwam door fouten van rechters en justitie.
De man werd in 2005 veroordeeld voor mishandelingen. Straf was op zijn plaats, maar de man had nooit tbs mogen krijgen. Dat kan alleen worden opgelegd als een dader een midrijf pleegt waar meer dan vier jaar gevangenisstraf op staat. Dat was hier niet het geval.
Toen de blunder aan het daglicht kwam, is de tbs direct beëindigd.
Advocaat Wim Anker noemt de fout een "rechterlijke dwaling in het kwadraat”. De man eist een schadevergoeding van enkele tonnen.
dinsdag 22 maart 2011
Groninger ten onrechte 6 jaar in TBS
Een man (42) uit Groningen heeft zes jaar lang ten onrechte in een tbs-kliniek in Nijmegen gezeten. Dat zegt zijn advocaat Erik de Mare. De man kreeg in 2003 een gevangenisstraf van 21 maanden en tbs met dwangverpleging opgelegd wegens een schietpartij. Aan dit vonnis zou geen gedegen persoonlijkheidsonderzoek ten grondslag hebben gelegen. Het Pieter Baan Centrum is er inmiddels achtergekomen dat de man niets te zoeken had in een tbs-kliniek. Hij is weer op vrije voeten en maakt het naar omstandigheden goed.
vrijdag 25 februari 2011
DNA onderzoek wijst op onschuld veroordeelde in moordzaak reggie Koenders
Op de hulzen van de drie kogels waarmee drugscrimineel Reggie Koenders in 2000 dr. Cuyperslaan in Eindhoven op klaarlichte dag in zijn auto wordt geliquideerd is DNA gevonden. Maar dit is geen dna van de destijds veroordeelde Danny van den Hoogen, maar van een onbekende persoon.
De hulzen werden onlangs op verzoek van Van den Hoogen en zijn advocaat onderzocht door IFS in Nunspeet.
Van den Hoogen en zijn advocaat willen nader onderzoek voordat ze met de nieuwe feiten in een herzieningsverzoek naar de Hoge Raad stappen. “We willen zeker weten dat dit dna niet van NFI-medewerkers is die de hulzen destijds onderzochten. Maar het openbaar ministerie weigert al maanden dat te laten onderzoeken,” zegt advocaat Job Knoester.
Justitie en NFI dwarsboomden de zaak volgens Knoester van meet af aan. Het NFI wilde de hulzen in 2006 niet afstaan omdat er 'niets meer’ op was te vinden. Het NFI zei toen dat er schietproeven mee waren gedaan en dat ze daarna waren gewassen. Met hulzen zijn echter geen schietproeven uit te voeren. Uiteindelijk besliste de rechter dat Van den Hoogen wel recht had op de hulzen. En nu blijkt dat er ondanks het schoonwassen van het bewijsmateriaal, een forensische doodzonde, wel degelijk sporenmateriaal op zit.
IFS wil de hulzen eveneens kosteloos en met de nieuwste technieken op vingerafdrukken laten testen. Maar ook op dat aanbod laat het OM volgens Knoester niets horen. “Dit kan aantonen dat mijn cliënt onschuldig is. Maar het is alsof justitie bang is voor gezichtsverlies.”
Een woordvoerster van het ressortsparket Den Bosch zei gisteren dat het OM wel degelijk bezig is met de zaak: “We zijn nog volop overleg aan het voeren. Het is zeker niet opzijgeschoven.”
vrijdag 3 september 2010
Vrij door lezen post
De rechtbank in Maastricht heeft vandaag een man vrijgelaten wegens een blunder van de politie. De man moest terechtstaan wegens drugssmokkel en poging tot doodslag* op 2 politiemannen.
De Politie had echter uitgebreid de correspondentie tussen de gedetineerde en zijn advocaat zitten lezen.
Dat mag niet. de correspondentie tussen advocaat en verdachte is strikt geprivilegeerd en geld als geheim.
De rechtbank zag daarom geen enkele andere weg dan de man in vrijheid te stellen.
Het is ongelooflijk stom van de politie. Iedere politieman dient te weten dat dit niet mag en als ze tijdens die lessen op de politieschool lagen te slapen, dan is daarna al meermalen in het nieuws gekomen dat dit gedrag niet mag of wordt getolereerd. Waarschijnlijk dachten ze dat ze er wel mee weg konden komen.
Het gedrag komt voort uit óf volslagen onkunde, óf volslagen lak aan de regels van de rechtsvoering. Wat de oorzaak ook is, bestraffende maatregelen zullen wel uitblijven
*Meestal valt dit wel mee. Het gaat dan gewoonlijk om een verdachte die met een auto in de reichting van de politie rijdt. Dat is dan al 'poging tot doodslag'. Als het u als gewone burger overkomt dan wordt er niet eens aangifte opgenomen.
woensdag 23 juni 2010
Nog geen gerechtigheid voor Ronald van Z.
Vandaag stond in Zutphen Ronald van Z. (40) voor de rechter in verband met de 2-jaarlijkse verlenging van zijn tbs. Ronald is een van de twee broers (de andere heet Gerrit) die in 1993 door Yolanda van B. werd beschuldigd van een scala van feiten: van verkrachting tot moord in wat bekend is geworden als ‘De Eper ontuchtzaak’.
Er was destijds geen enkel bewijs, noch voor de verkrachtingen en zeker niet voor de moord (op foetussen) maar het verhaal van Yolanda nam Nederland bij storm en het OM, de rechters, de media en het volk hadden ale realiteitszin verloren: Er was iets vreselijks gebeurd en iemand moest boeten.
Ronald zit daar nu al 17 jaar voor vast. Aanvankelijk in de gevangenis, maar tegenwoordig in de longstay afdeling van de gevangenis in Vught, maar dan onder de hoede van de Pompe Kliniek in Nijmegen.
Bij de vorige verlenging, twee jaar geleden, had de rechtbank uitdrukkelijk gevraagd om een behandelplan, want tot dan toe gebeurde er eigenlijk niets met Ronald.
Tot zover de achtergrond. De zitting was echter een aanfluiting. Psychologe Van Zelst van de Pompekliniek moest na veel gedraai toegeven dat ze eigenlijk niets doen met Ronald. Wel wist ze te vertellen dat Ronald nog steeds ‘een gevaar voor de samenleving’ was. Waarom? Tja dat werd niet duidelijk. Een behandelplan?? Eh nee. Toen de Pompekliniek zich realiseerde dat er voor de zitting een rapport moest worden opgemaakt, waren ze maar eens met Ronald gaan praten. Daar was een rapport uitgerold dat die term niet waardig is. Ronald vond het 'teleurstellend' dat hij weer twee jaar erbij kreeg, maar vond het wel een ‘goed gesprek’. De Pompekliniek hield hem voor dat hij op den duur misschien wel naar een vorm van 'begeleid wonen' kon. Dat leek Ronald wel wat.
De manier waarop de pompekliniek met de TBS-ers om gaat werd eigenlijk pijnlijk geillustreerd tijdens de zitting. Papieren die er hadden moeten zijn, waren er niet. De psychologe dacht dat ze die ‘wel had doorgestuurd’. Ze bagatelliseerde het door te zeggen dat het ‘eigenlijk dezelfde papieren als twee of drie jaar eerder waren want er veranderde toch bijna niks’. Ja er was wel iets veranderd, maar ze wist eigenlijk niet wat.
Vreemd genoeg leek er bij de behandeling van de zaak niemand op de hoogte van het feit dat er de laatste tijd nogal wat te doen is over de geloofwaardigheid van Yolanda’s ‘Epe’ verhaal. Deskundigen pleiten voor een herziening en professor Wagenaar schreef er over in zijn boek ‘de Slapende Rechter’. Ook Robert’s advocaat Mr. Ipo de Vos had het er niet over want hij gaat alleen over de verlenging van de TBS, niet over de veroordeling.
Het geheel is eigenlijk illustrerend voor hoe klinieken met tbs’ers omgaan: Er is vaak geen enkel behandelplan en als er een zitting komt dan moet er nog even snel iets in elkaar geflanst worden. Het heet dan snel dat de client ‘nog aan zichzelf’ moet werken en hopla, weer 2 jaar er bij. Dat is de rechtstaat Nederland.
Update 7 juli 2010: De TBS is -zoals te verwachten was- met 2 jaar verlengd.
Verkrachting, vleselijke gemeenschap met kinderen en aanranding kunnen volgens de raadslieden in geen van de gevallen worden bewezen. Hooguit zou er een veroordeling kunnen komen wegens ontuchtige handelingen door Ronald van Z. (24) met twee van de drie vermeende slachtoffers, de kinderen H., twee meisjes en een jongen.
De raadslieden bepleitten vrijspraak van vrijwel alle andere ten laste gelegde feiten. In een aantal gevallen is het Openbaar Ministerie volgens de verdediging niet ontvankelijk.
'Een ding is duidelijk: er is niets duidelijk.' Zo vatte een van de raadslieden de zaak kernachtig samen. Uit de wirwar van de verklaringen van de slachtoffers en de in het vooronderzoek afgelegde bekentenissen van verdachten is niet meer te filteren wat waar is en wat niet, betoogden de raadslieden. Twijfel over de beweerde gebeurtenissen overheerst en dan komt de verdachten het voordeel van de twijfel toe, stelden zij.
De verdediging leunde zwaar op de door psycholoog J. Soppe en orthopedagoog/psychotherapeut R. Bullens uitgebrachte rapporten. Die onderzochten de betrouwbaarheid van de verklaringen van de kinderen H. en van de in het vooronderzoek afgelegde bekentenissen van een viertal verdachten. De raadslieden deelden de ongezouten kritiek die de rapporteurs leverden op de wijze van verhoren door de politie.
Tijdens de verhoren zou op de verdachten grote druk zijn uitgeoefend. De politie heeft met alle mogelijke middelen geprobeerd hen ervan te overtuigen dat het maar beter was te bekennen. Aan Ronald, de enige die ook ter zitting heeft bekend, werden volgens Soppe en Bullens tijdens de verhoren soms buitengewoon suggestieve vragen gesteld, die een desastreus effect hebben gehad op de mogelijkheid het waarheidsgehalte van zijn verklaringen te beoordelen.
In een rapport van het Pieter Baan Centrum wordt vastgesteld dat Ronald zichzelf vaak volslagen tegenspreekt. Ook lijdt hij aan sensatiezucht en heeft hij de neiging om dingen belangrijker voor te stellen dan ze in werkelijkheid zijn. Af en toe slaat zijn fantasie aantoonbaar op hol.
Soppe en Bullens oordeelden over Ronald: 'We aarzelen niet om zijn verklaringen als bizarre verzinsels en baarlijkse nonsens te kwalificeren.'
Ook de raadslieden stelden na nauwkeurige analyse van zijn verklaringen vast dat die talloze tegenstrijdigheden bevatten en daarom onbetrouwbaar zijn. 'Zonder kritische benadering van de zijde van de verbalisanten kon hij er lustig op los fantaseren', zei een van de raadslieden.
Het oudste kind heeft verklaard dat alleen de broers Ronald en Gerrit van Z. gemeenschap met haar hebben gehad. Ook al bleven de verhoorders zuigen met vragen als 'en wie hebben je nog meer geneukt', dan was haar antwoord steevast 'niemand'.
De verdediging citeerde passages uit het 3500 pagina's omvattende dossier, waaruit zou blijken dat er geen aanwijzingen waren voor seksueel misbruik. In de periode waarin sprake zou zijn geweest van de meedogenloze verkrachtingen, werden de kinderen herhaaldelijk medisch onderzocht. Maar schoolarts, kinderarts noch huisarts trof iets aan dat wees op wat zich volgens de aanklacht van de officier allemaal zou hebben afgespeeld.
Uit de verklaringen van de kinderen kan, aldus de raadslieden, worden opgemaakt dat de ouders H. geen enkele bemoeienis hebben gehad met het seksueel misbruik. 'Pappa en mamma hebben niet vies gedaan', hebben de kinderen steeds verklaard.
Nieuw licht in moord Maja van Vloten?
In de zaak van de moord op vluchtelingenwerkster Maja van Vloten (49) uit Groningen blijken politie en justitie een gewelddadige, Egyptische vrouwenhater te hebben vrijgelaten die hoogstwaarschijnlijk de 'werkelijke' moordenaar van de Groningse is.
In het donker vloog opeens iets op me af. Het schreeuwde niet, maakte geen enkel geluid. Een man, een vrouw, ik heb geen idee. We raakten in gevecht en ik stak met mijn mes. Twee, drie, hooguit vijf keer. Tenminste, zo is het in mijn hoofd gegaan. Maar of het ook écht is gebeurd, weet ik niet zeker meer.
Uit de verklaring van Karel van O.Maja van Vloten werd in de nacht van 13 september 1994 in haar huis aan de Meeuwerderbaan met tientallen messteken omgebracht. Op 22 december 2005 werd Karel van Orden -een VN-veteraan uit Groningen- veroordeeld tot acht jaar cel, nadat hij zichzelf had aangegeven. De destijds dakloze Karel van Orden, bleef echter bij vage verklaringen, maar de politie legde waarschuwingen dat de man in de war was en mogelijk een schuldwaan had naast zich neer. Bovendien werd een bloedspoor onder tafel geveegd. Onlangs berichtte De Telegraaf op grond van onderzoek door oud-politiepsycholoog Harrie Timmerman dat van O. echter onschuldig lijkt te zijn en jarenlang onterecht achter tralies zat. Wie heeft de moord dan wel gepleegd? Justitie had in december 1994 al een potentiële dader in de cel. Egyptenaar Iman H. was toen opgepakt op verdenking van de moord op Maja, maar kort erop vrijgelaten bij gebrek aan bewijs.
Van Iman H. is bekend dat hij vaker zeer gewelddadig was naar vrouwen. Zo mishandelde hij in het verleden een vriendin, viel hij haar aan met een mes en hield H. een andere vrouw met haar hoofd onder water. Vast staat ook dat H. Maja kende. H. was een cliënt geweest van de Groningse die als coördinatrice bij Vluchtelingenwerk werkte.
Advocaat Geert-Jan Knoops, raadsman van de onterecht veroordeelde veteraan Karel, wil dat gevonden bloedsporen opnieuw worden onderzocht en worden vergeleken met dna van Iman H. Knoops stuurt aan op een herziening in de zaak van Karel. "Na het recente artikel in De Telegraaf heeft de toenmalige zaaksofficier van justitie ons toegezegd dat wij het dossier van Egyptenaar H. mogen inzien. Dat is een positieve ontwikkeling, al blijft het een feit dat het openbaar ministerie vijf jaar geleden veel kritischer had moeten zijn ten opzichte van Karels bekentenis. Politie, justitie en rechtbank wisten dat zijn verklaringen totaal niet klopten met de forensische bewijzen.
Update 24 juni 2010: Inmiddels blijkt dat de Groningse recherche destijds in Karel de kans zag om maar gelijk wat andere onopgeloste moordzaken te sluiten door te pogen om Van Orden ook andere zaken te laten bekennen. Zo voerden rechercheurs de verwarde oud-militair tijdens een autorit mee naar het Van Brakelplein waar in 1997 psychologe Els Slurink was vermoord. Dat terwijl de politie toen al geweten moet hebben dat Van Ordens dna helemaal niet overeenkomt met het dader-dna dat onder Slurinks nagels was gevonden.
Ook werd Van Orden langs de Groningse tippelzone gevoerd in verband met de onopgeloste moord op Shirley Hereijgers en de verdwijning van Jolanda Meijer. Verder reden de agenten hem naar Zuidwolde waar in 1995 de bejaarde Anna Heemenga was omgebracht. "De rechercheurs vroegen me toen overal of ik die misdrijven ook meteen even kon bekennen", herinnert Van Orden zich. "Maar dat heb ik niet gedaan. Ik had er niets mee te maken gehad."
Het onderzoek had niets met waarheidsvinding maar alles met scoringsdrift te maken, bevestigt zijn advocaat mr. Geert-Jan Knoops. "Het getuigt eens te meer van tunnelvisie. In plaats van zulke 'onderzoeken' te doen hadden politie en justitie beter de zaak-Maja van Vloten technisch goed kunnen uitzoeken. Het OM moet toen al geweten hebben dat Van Ordens bekentenis vals was." De advocaat gaat binnenkort een herzieningsprocedure aanspannen.
Nog diezelfde avond concludeerde de politie Karel van Orden de moord op Maja van Vloten moest bedoelen. Karel werd ingesloten en in de dagen erna aan een vijftiental verhoren onderworpen. De recherche noemde zijn verklaringen ’consistent’. Maar toenmalig rechercheur Dick Gosewehr die het dossier kende, waarschuwde een collega bij het Groningse coldcaseteam destijds dat Karel de verkeerde was. ’Ik heb sterk de indruk dat er veel tijd besteed wordt aan de bekentenis van iemand die niet past in het daderprofiel in deze zaak’, mailde hij en stuurde vervolgens een analyse mee.
De waarschuwing stuitte op onbegrip, vertelt oud-politiepsycholoog Harrie Timmerman, die de moordzaak in het verleden eveneens had bestudeerd. “Gosewehr kreeg van de Groningse korpsleiding zelfs te verstaan dat hij zich gedeisd moest houden.” Een fragment uit die mail: ’Dit soort interventies wordt hier, hoe goed wellicht ook bedoeld, niet op prijs gesteld. De inmenging wordt ervaren als een motie van wantrouwen naar de collega’s.’ Politie en justitie veegden Gosewehrs bezwaren opzij en zetten de vervolging ijskoud door. Een maand later achtte de rechter de feiten bewezen en kreeg Karel acht jaar wegens doodslag.
Het is een raadsel hoe de rechters tot dit oordeel konden komen. Karel werd slechts veroordeeld op zijn eigen, rammelende bekentenis. Een verhaal dat geen greintje steun vindt in feiten, zoals de technische sporen op de plek van de moord. Oud-politiepsycholoog Timmerman onderzocht de feiten de afgelopen maanden tot op het bot. De uitkomsten zijn schokkend.
Vast staat dat Karel Maja niet eens kende, terwijl alles wijst op een moord door iemand uit haar omgeving. Karel had bovendien niet eens een auto, zijn rijbewijs was allang verlopen. Toen de Groninger in 2005 bij de politie moest aangeven waar hij de moord had gepleegd, wees hij vaag op een van de huizenblokken aan de Meeuwerderbaan. Maar de straatnaam wist hij niet.
In de eerste rechecheverhoren zei Karel die avond in 1994 een vrouw te hebben gezien die haar huisvuil buitenzette. Hij beweerde haar achterna te zijn gelopen waarop hij de vrouw in huis neerstak. Maar in de Meeuwerderbaan werd het vuilnis niet op woensdag, maar op vrijdag opgehaald. Bovendien is onlogisch dat Maja in het holst van de nacht in alleen een T-shirtje haar vuilnis versjouwde. In latere verhoren maakte Karel er dus maar iets anders van. In die versie stond volgens hem de voordeur van Maja’s huis open, was hij naar binnen gegaan en daar in gevecht geraakt. Onmogelijk, zegt Maja’s broer Johan van Vloten desgevraagd: „Mijn zus was een keurige vrouw die echt geen raar nachtleven had. Maja zou nooit gaan slapen terwijl haar deur nog openstond.”
Ook het tijdsverloop klopt niet. Volgens Karel gebeurde de moord ruim voor middernacht. Op dat moment was Maja echter nog bij Vluchtelingenwerk. Gezien getuigenverklaringen moet zij ’s nachts tussen één en half drie zijn omgebracht. Met Karels schetsen van Maja’s appartement is eveneens van alles mis. Zo plaatste hij deuren op plekken waar geen deuren zitten, situeerde hij de keuken verkeerd, klopte niets van de beschrijving van huisraad en stond Maja’s bed elders dan waar Karel het bedacht. De veteraan houdt verder vol dat er een computer in huis was. Maar Maja had helemaal geen pc.
Tijdens het misdrijf was het donker in het huis, beweerde Karel. Met geen woord repte hij over het brandende bedlampje dat Maja’s vriendin waarnam. Hij zei zelfs tegen de rechter dat hij niet wist of hij een man of vrouw had gedood. Met het licht van het lampje had hij dat moeten weten. Zelfs zijn beschrijving van de gruwelmoord, waar Karel overigens geen enkel motief voor had, snijdt geen hout. Cruciaal is zijn verklaring dat hij Maja twee, tot maximaal vijf keer in de hals stak, terwijl hij naar eigen zeggen op haar zat en Maja op haar rug lag. Er staat echter onomstotelijk vast dat de Groningse niet in haar hals, maar in haar rug en nek werd gestoken. Geen vijf keer, maar 26 keer. Verder lag de vrouw niet op haar rug, maar voorover en half op haar linkerzij toen zij stierf.
Saillant is dat het lichaam met allerlei kledingstukken was toegedekt, waar Karel nooit over sprak. Pas na enkele verhoren werd hem door agenten ingefluisterd dat er iets over Maja heen lag. “In een soort quizverhoor raadde Karel toen dat hij misschien een deken of kleding over Maja had gegooid. Zo’n rechercheonderzoek heeft dus echt niets te maken met waarheidsvinding”, aldus Timmerman.
Maar er is meer. Justitie heeft tijdens het strafproces vrijwel zeker belangrijk, voor Karel ontlastend bewijsmateriaal achtergehouden en weigert ook nu om het rapport van de technische recherche vrij te geven. “De rechter kreeg in 2005 niets te horen over een schoenzoolafdruk in bloed die bij de plaats delict is ontdekt. Hoewel Karel door de recherche is gevraagd welke schoenmaat hij heeft, wordt dit nergens in het dossier gekoppeld aan de aangetroffen zoolafdruk.” Is dit omdat de veteraan een heel andere schoenmaat heeft? Bewust verzwegen omdat Karel moest ’hangen’? Timmerman: “Er is geen andere conclusie mogelijk. Als de maat wel klopte, had justitie dat namelijk zeker als ondersteunend bewijs gebruikt.”
Wel werd tijdens het proces aangevoerd dat onder Maja’s lijk een stuk touw lag met dna van Karel. De Groninger heeft het nooit over touw gehad. En in tegenstelling tot wat justitie beweert, vormt het dna-spoor op het touw met slechts twee overeenkomende kenmerken bovendien allerminst hard bewijs. Ronduit stuitend is dat een ander, in bloed aangetroffen dna-spoor doodleuk onder tafel is gepoetst: dna dat niet van Karel, maar van een onbekende man is. Vrijwel zeker van de ’echte’ moordenaar van Maja. En hier blijft het niet bij. De rechter werd evenmin geinformeerd over het feit dat de dader vlak bij de plek des onheils Maja’s pinpasje op een symbolische plek had neergelegd. Ook een gegeven waaraan Karel in zijn verklaringen nimmer memoreerde.
De veroordeling van de Groningse veteraan lijkt te berusten op een gerechtelijke dwaling van bizarre omvang. “Omdat hij zo stellig was, werd het kennelijk als een gelopen race beschouwd. Maar politie, justitie en rechtbank weten heel goed dat mensen soms valse bekentenissen afleggen. Het scenario van Karel is uiterst onwaarschijnlijk. Door hem vertelde details kloppen niet met de feiten. Ook voldoet hij niet aan het profiel van de dader. Maja moet door een bekende zijn vermoord die razend was en vaak heeft gestoken. Een dader die spijt kreeg en toen het lichaam toedekte”, zegt Timmerman. In dat licht is saillant dat dna van de eerste verdachte, de destijds even opgepakte vluchteling Iman H., nooit is vergeleken met de dna-sporen op het touw en in het bloed.
Karel zat zijn straf uit en is sinds maart 2010 weer vrij. Nog steeds denkt hij Maja te hebben vermoord, al is er nu twijfel. “Ik hou er rekening mee dat het misschien toch anders is dan ik denk.” Zijn advocaat, mr. Geert-Jan Knoops, bereidt inmiddels een herzieningsverzoek bij de Hoge Raad voor. “Er zijn nieuwe feiten waaruit blijkt dat mijn cliënt de moord niet pleegde. We zijn nog met onderzoek bezig: naar het dna van de onbekende man en naar een eventuele gedragskundige reden waarom Karel een misdrijf bekent dat hij niet pleegde. Uiteraard dient justitie over de brug te komen met het rapport van de technische recherche dat eveneens nieuw licht op deze zaak zal werpen.”
Maja’s broer Johan blijkt niet verbaasd over alle ontwikkelingen. “Ik vond het in 2005 al eigenaardig dat deze veteraan alleen op zijn eigen verhaal werd veroordeeld. Alsof justitie blij was dat eindelijk iemand kon worden vastgezet. Maar als deze man straks onschuldig blijkt, is het wel te hopen dat de echte moordenaar van mijn zus wordt opgespoord.”
Het OM in Groningen zegt begin juni niet het gevoel te hebben dat met deze zaak iets mis is gegaan: “De rechter heeft destijds een veroordeling uitgesproken, voor ons is de zaak dus afgedaan. Als men op nieuwe dingen stuit dan horen wij dat graag. Waar het technisch rapport is gebleven, weten we niet, want we konden het dossier de afgelopen dagen niet vinden.”
dinsdag 25 mei 2010
OM raakt tekeningen kwijt in Passage liquidatieproces
Het Openbaar Ministerie is weer eens wat kwijt: Namelijk twee cruciale tekeningen van kroongetuige Peter La Serpe in het Amsterdamse liquidatieproces Passage. Dat zei advocaat Sander Janssen van verdachte Jesse Remmers. Het OM laat in een reactie weten het “zeer ongelukkig en spijtig” te vinden dat de twee tekeningen niet meer gevonden zijn.
De tekeningen zijn volgens Janssen belangrijk omdat ze gemaakt zijn in de eerste fase van de verhoren van La S. Het gaat om een tekening van de vluchtroute, die La Serpe maakte tijdens zijn allereerste zogeheten kluisverklaring. En een tekening over de plaats delict, waarop onder meer moet staan waar geschoten is en waar de twee gestaan zouden hebben.
In de loop der tijd heeft La Serpe volgens de advocaat net als andere getuigen informatie gekregen van de recherche, zoals over de plaats waar de hulzen werden aangetroffen. Op basis daarvan kan hij zijn verklaring hebben aangepast.“Het is bizar dat het OM zo'n bewijsstuk kwijtraakt”, aldus Janssen, die stelt al sinds juni vorig jaar op zoek te zijn naar de tekeningen.“Daar wordt vandaag zeker over gesproken.”
Het is natuurlijk sowieso raar dat het OM stukken kwijtraakt, maar nadat al duidelijk is geworden dat La Serpe met info 'gevoed' is door de recherche, is het wel zeer verdacht dat zijn tekeningen van daarvoor wegzijn. Al met al wordt het vertrouwen in het OM hiermee niet groter. Als er één ding is dat het OM al een tijdje kwijt is, dan is het dat ze de weg kwijt zijn.
Het liquidatieproces wordt vandaag voortgezet in de gerechtsbunker in Amsterdam-Osdorp
vrijdag 21 mei 2010
Cees van H. mag op verlof, oops nee toch niet
Politieman Rob Oostrom probeerde op 25 januari 2009 Cees van H. tegen te houden toen die voor een trein wilde springen. Zonder iets te zeggen trok Van H. een groot mes en stak Oostrom in zijn borst en nek. De messtreken hadden een hoge dwarslaesie tot gevolg, waardoor Oostrom de rest van zijn leven vrijwel volledig verlamd is.
In scherp contrast met het verlof van Cees H. is Oostrom nog in conflict met de belastingdienst over de aan hem door het waarborgfonds uitgekeerde vergoeding
Weliswaar zat hij nog maar net 15 maanden van zijn 15 jaar uit, maar de gevangenisdirecteur had hem gisteren toestemming voor het verlof gegeven. Toen de als gevolg van het steken totaal verlamde politieman Oosterom er echter van hoorde en de Telegraaf inlichtte, brak er een storm van protest los.
Als gevolg van dit protest was er gisteravond nog het bekende ‘koortsachtig overleg’ bij de top van het ministerie van justitie en vanmorgen hield topman Harm Brouwer het verlof tegen. Het zou een ‘misverstand’ zijn geweest die ‘mogelijk verband houdt met een naamsverwisseling van de verdachte’.
Dat is toch wel verbazingwekkend dat door een misverstand over de naam iemand die tot 15 jaar is veroordeeld en dus pas voor het eerst na mogelijk 7 jaar in aanmerking kan komen voor verlof, verwisseld kan worden met iemand die nu al voor verlof in aanmerking komt. Hoe je het ook went of keert, het is een grove fout, geen ‘misverstand’.
dinsdag 27 april 2010
Verstoorder kerkmis Reusel vrijuit na fout
 |
Omdat de man de brief heeft ontvangen, is de zaak tegen hem definitief van de baan. Justitie zegt dat een dergelijke fout niet eerder is voorgekomen. Het parket vermoedt dat de oorzaak ligt in het eigen computersysteem.
De man verstoorde destijds de mis uit protest tegen het feit dat pastoor Luc Buyens had geweigerd om Gijs Vermeulen, de stadsprins van Reusel, ter communie te laten gaan omdat Vermeulen homoseksueel was (en is).
Ach de zoveelste stommiteit van justitie, hoewel ik het hier de man wel gun.
woensdag 17 maart 2010
Lucia de B. weer voor de rechter
Lucia de B. (45), de Haagse verpleegkundige die tot levenslang is veroordeeld voor
moord en poging tot moord op ziekenhuispatiënten, staat vandaag opnieuw voor
de rechter.
Het OM vorderde in het requisitor vrijspraak. Aan te nemen valt dat het Hof die eis zal volgen.
Ze heeft in opdracht van de Hoge Raad een nieuwe rechtszaak
gekregen, omdat het volgens deskundigen mogelijk is dat de ernstig zieke
'slachtoffers' een natuurlijke dood zijn gestorven.
Deze deskundigen hebben hun onderzoeken gedaan nadat het hof in Amsterdam De
B. in 2006 'definitief ' had veroordeeld tot levenslang. Twee jaar eerder
legde het gerechtshof in Den Haag ook al de maximale gevangenisstraf op, in
combinatie met tbs voor het geval Lucia de B. ooit gratie zou krijgen. Die
combinatie vond de Hoge Raad niet kunnen en verwees de zaak naar het hof
Amsterdam, dat een keuze moest maken.
In 2008 besloot de Hoge Raad dat er een nieuwe rechtszaak moest komen en wel
in Arnhem. Lucia's advocaat zag het eerder dit jaar al rooskleurig in voor
zijn cliënte, omdat de deskundigen stelden dat niet te zeggen is dat een
persoon de hand heeft gehad in het overlijden van de patiënten. Het Openbaar Ministerie, gerechtshof en
advocaten dat de zaak in één dag af te handelen is. De uitspraak van het hof
volgt enkele weken later.
Lucia de B. heeft van meet af aan ontkend dat ze de zieke kleine kinderen en
ouderen heeft omgebracht. Volgens justitie zou ze dat hebben gedaan met
grote hoeveelheden medicijnen. Ze heeft tussen 1997 en 2001 gewerkt in vier
ziekenhuizen in Den Haag.
Haar veroordeling in berustte op 'stapelbewijs', populair gezegd: "als ze dit slachtoffer vermoord heeft, dan zal ze deze ook wel gedaan hebben". Toen uiteindelijk het bewijs in de veroordeling van het eerste slachtoffer (een jong kind) meer drijfzand dan bewijs bleek te zijn, viel daarmee de grond onder de hele veroordeling weg.
woensdag 27 januari 2010
Politie knoeit met bewijs: Grote drugszaak verprutst
De rechtbank in Breda heeft woensdag het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk verklaard in een omvangrijke drugszaak, omdat bij het onderzoek betrokken rechercheurs hebben geknoeid met de bekentenis van een van de verdachten. Het OM laat de gang van zaken onderzoeken door de rijksrecherche, aldus een woordvoerster.
Door de beslissing van de rechtbank gaan alle acht verdachten -waaronder G.H. uit Raalten- in de zaak vrijuit. Zwaartepunt van de verdenkingen tegen hen vormde de uitvoer van grote partijen heroïne naar Engeland. Rechercheurs van de regiopolitie Midden en West-Brabant hebben het onderzoek verricht.
In het vonnis, waarin ongezouten kritiek wordt geuit op de werkwijze van de politie, hekelt de rechtbank dat ook de teamleiding van de recherche de betrouwbaarheid van het onderzoek op het spel heeft gezet. „Bijzonder kwalijk”, aldus de rechtbank.
Waar het om gaat is dat er na een verhoor op 9 oktober 2008 door de verbalisanten nog zaken zijn toegevoegd waarbij het nodige knip- en plakwerk verricht in de verklaring die is afgelegd op die bewuste dag. Zo zijn er aanvullingen gemaakt, zijn bepaalde zinnen uitgebreider op papier gekomen en zijn er wijzigingen aangebracht in de volgorde.
De aanvullingen die zijn gemaakt, betreffen zowel inhoudelijke als tekstuele aanvullingen. De verbalisanten hebben onder meer zaken achteraf aangevuld, waarvan zij dáchten dat de verdachte ook hierover had verklaard. In ieder geval is onduidelijk gebleven en valt ook niet meer te achterhalen wat de verbalisanten exact na afloop van het verhoor hebben aangevuld en/of gewijzigd.
De rechtbank vond dat de oorspronkelijke verklaring van 9 oktober 2008 dusdanig aangepast, gewijzigd en aangevuld is, dat er van deze oorspronkelijke verklaring weinig meer is overgebleven.
Alle fouten en onregelmatigheden in het proces-verbaal van de politie kwamen pas aan het licht kwamen tijdens hun verhoor door de rechter-commissaris. Een rechercheur kwam daar terug op zijn aanvankelijke verklaring waarvan hij eerder had gezegd zeker te zijn. De rechtbank neemt deze rechercheurs bijzonder kwalijk dat ze, met een beroep op hun ambtseed, zeiden niet te accepteren dat hun betrouwbaarheid in twijfel werd getrokken, terwijl ze onherstelbare fouten hebben gemaakt.
Daardoor is volgens de rechtbank het hele onderzoek ‘besmet’ en moeten alle verdachten vrijuit gaan. ‘De gemeenschap heeft recht op eerlijke verhoren door de politie en daar is hier geen sprake van.
Hoewel het OM toegaf dat de verbalisanten "meinedig waren" (=meineed hebben gepleegd) vond zij dat daarmee niet gezegd was dat de hele verklaring onbetrouwbaar was.
Het OM legde te elfder ure nog een brief aan de rechtbank voor dat er ‘nieuwe informatie was binnengekomen’ die eerst zou moeten worden onderzocht. De rechtbank veegde die brief als ‘te laat’ van tafel.
De verdachten boffen nog dat de rechercheur op zijn verklaring terugkwam want anders was het hun woord tegen dat van de 'liegende en knoeiende' rechercheurs geweest en was het proces -met een vervalst verhoor- gewoon doorgegaan.
Uit het vonnis:
dinsdag 26 januari 2010
Geen heropening Kevin Sweeney zaak
De advocaat-generaal heeft de Hoge Raad vandaag geadviseerd dat het verzoek om heropening van de zaak van de Brit Kevin Sweeney, die werd veroordeeld voor moord op zijn echtgenote in 1995 in Steensel, moet worden afgewezen omdat nieuw onderzoek naar de oorzaak van de brand die de vrouw het leven kostte, niets toevoegt aan bestaande inzichten.
Het hof in Den Bosch veroordeelde de in Nederland wonende Sweeney begin 2001 tot dertien jaar cel voor de moord op zijn vrouw door brandstichting in hun tweede woning in Steensel. Eerder sprak de rechtbank hem vrij.
Zijn advocaat, Geert-Jan Knoops, liet een onafhankelijke deskundige het ontstaan van de brand opnieuw onderzoeken. De deskundige concludeert dat geen sprake was van opzettelijke brandstichting en dat sigaretten die de vrouw in bed zou hebben gerookt, de waarschijnlijke oorzaak waren.
De advocaat-generaal komt tot de slotsom dat het ingediende rapport een treffende illustratie vormt van bestaand verschil van inzicht onder deskundigen. Het hof wist over die verschillende opvattingen.
De Hoge Raad wijkt zelden af van het advies van de advocaat-generaal. De hoogste rechter doet volgens de huidige planning op 8 juni uitspraak over het herzieningsverzoek. Sweeney heeft zijn straf inmiddels uitgezeten en kwam in augustus 2008 vrij.
Tragisch voor Sweeney, de man had nooit veroordeeld mogen worden want een kind kon zien dat hij het niet gedaan heeft.
De zaak is naar de rol van 8 juni 2010 verwezen voor uitspraak. Dit is een voorlopige datum die kan worden gewijzigd.LJN: BL0336, Hoge Raad , CPG 08/02103 H
woensdag 20 januari 2010
Advocaat Generaal wil verhoorders van Ina Post als getuigen
De advocaat-generaal bij het gerechtshof in Den Bosch wil in de heropende zaak van Ina Post (53) alle rechercheurs die betrokken zijn geweest bij haar verhoren, laten getuigen. Raadsman Geert-Jan Knoops van Ina Post heeft dat vandaag gemeld. Justitie wil niet reageren op de bewering van de advocaat en verwijst naar de regiezitting op 22 januari aanstaande.
Post werd in 1987 door het hof veroordeeld tot zes jaar celstraf voor de doodslag op Anna Maria Kolstee-Sluiter (89) in een verzorgingshuis in Leidschendam in 1986. De Hoge Raad heropende de zaak vorig jaar na onderzoek door de Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken (CEAS).
Het hof achtte destijds bewezen dat Post haar slachtoffer had gewurgd en haar kascheques had verzilverd. Voor het bewijs maakte het hof vooral gebruik van een bekennende verklaring die Post tegenover de politie had afgelegd. Volgens Post heeft ze dat onder druk gedaan. Na het politieonderzoek heeft zij altijd ontkend dat zij voor de doodslag verantwoordelijk was.
Knoops zet allereerst in op openbaarmaking van de interviews die de CEAS heeft afgenomen met de verschillende verhoorkoppels, kondigde hij aan. Op verdere onderzoekswensen van zijn zijde wilde hij woensdag nog niet ingaan.
Op de regiezitting komende vrijdag staat voorts het verhoor gepland van een patholoog-anatoom van het Nederlands Forensisch Instituut die tegen de CEAS heeft verklaard dat op basis van de lichaams- en omgevingstemperatuur van het slachtoffer het tijdstip van overlijden vermoedelijk tussen drie en vijf uur 's middags of nog eerder lag. Post daarentegen heeft in haar bekennende verklaring gezegd dat zij pas om zes uur 's avonds naar de woning van het slachtoffer is gegaan. Om tien over zeven 's avonds werd het slachtoffer dood aangetroffen. Het slachtoffer is dus eerder overleden dan bij Post's bekentenis past. De CEAS vondt dat de rechter en de aanklager daar te weinig aandacht aan hadden besteed.
Ook vervalste de politie bewijzen en klopte het handschrift op de gestolen cheques niet. Voorts lijkt het niet goed mogelijk dat Post haar met één hand en een snoer zou hebben gewurgd
De zaak Ina Post staat bekend als één van de gerechtelijke dwalingen in Nederland.
zaterdag 16 januari 2010
Geweer jachtongeval Joska Gossens vernietigd : Jager schiet raak, justitie schiet mis
Het geweer waarmee Joska Gosens (39) tijdens het mysterieuze jachtongeval in november 2007 in Bavel in Noord-Brabant zou zijn doodgeschoten is om nog onbekende redenen door justitie vernietigd. Advocaat Frank Koningsveld, raadsman van de verdachte Johan K.(72) zei dat hij erg verbaasd is over de gang van zaken.
De zaak dient momenteel in hoger beroep. Tijdens de regiezitting afgelopen donderdag heeft het gerechtshof het OM opdracht gegeven uit te zoeken wat er precies is gebeurd. Volgens Koningsveld is de vernietiging van het jachtgeweer extra opmerkelijk omdat zowel justitie als hij nog schotproeven wilde uitvoeren. „We hadden juist overleg met het NFI (Nederlands Forensisch Instituut) over hoe we dat zouden gaan doen.”
De advocaat zei te hopen dat het OM „in een vlaag van onoplettendheid“ heeft gehandeld. „Ik begrijp er niks van dat het belangrijkste bewijsmiddel is vernietigd en kan me niet voorstellen dat iemand dit opzettelijk heeft gedaan.”
De rechtbank veroordeelde de jager vorig jaar tot een werkstraf van 240 uur wegens dood door schuld. Justitie tekende hoger beroep aan omdat ze K. schuldig acht aan doodslag.
Gosens liet op de bewuste dag haar honden uit in de buurt van een jachtterrein toen ze werd getroffen door een kogel van zwaar kaliber. K. ontkende aanvankelijk dat hij op het jachtterrein bij de Bavelse Berg was geweest, maar gaf later toe dat hij er door laag struikgewas op een duif had geschoten.
De kwestie rondom het jachtgeweer komt op 28 januari weer aan de orde bij het hof. Op die dag vindt ook een schouw plaats op het terrein waar het incident zich heeft afgespeeld.
vrijdag 13 november 2009
Blunder OM oorzaak vrijspraak bij ontucht met 14 jarige
De vrijspraak van Dirk Jan S.(59) de Drentse buschauffeur die de zwakbegaafd Rosalina (14) seksueel misbruikte, is mede te wijten aan een blunder van justitie.
Het openbaar ministerie was vergeten in de tenlastelegging op te nemen dat het om ontucht met een minderjarige ging. Dat schrijft minister Hirsch Ballin in antwoorden op Kamervragen van de VVD.
Volgens Ballin was het OM in het onderzoek en de aanklacht vooral gericht op het feit dat er seksuele handelingen waren verricht met een slachtoffer met beperkte verstandelijke vermogens. 'Daardoor is niet in de tenlastelegging opgenomen het plegen van ontucht met een persoon beneden de zestien jaar', aldus Hirsch Ballin.
De Zwolse rechtbank oordeelde vorige maand dat Rosalina ook nee had kunnen zeggen tegen Dirk Jan S. die regelmatig seks met haar had. S. werd vervolgens vrijgesproken van seksueel misbruik.
Hirsch Ballin laat weten dat de tenlastelegging in hoger beroep kan worden uitgebreid.
In het gewone bedrijfsleven zo dit reden zijn voor ontslag, maar bij het OM?? Nee, hoogstens reden voor bevordering.
woensdag 30 september 2009
Sex met 14-jarige mag gewoon van de rechter
Dirk Jan S. (59), een buschauffeur uit Zuidwolde die meerdere keren seks had met de minderjarige en zwakbegaafde Rosalina(14), is vrijgesproken omdat zij volgens de rechter nee had kunnen zeggen.
D.J.S. leerde in 2005 het toen 14-jarige meisje kennen op de lijn Zwolle-Nieuwleusen. Wat begon als een gezellig praatje mondde al snel uit in ontuchtige handelingen en later in volwaardige seks. De buschauffeur reed met het meisje in zijn lijnbus naar afgelegen plekjes om daar seks met haar te kunnen hebben.
Een maand geleden werd nog drie jaar cel, waarvan één voorwaardelijk geëist, maar de rechter oordeelde anders.
Het meisje is verstandelijk beperkt maar volgens de rechter is niet komen vast te staan dat ze onvoldoende in staat was om bepaalde handelingen te weigeren. Anders gezegd: het meisje had volgens de rechter nee kunnen zeggen.
Tijdens de zitting van twee weken geleden leek het erop dat de seksuele handelingen al vanaf haar veertiende plaatsvonden, maar daarvan is niets gebleken in de tenlastelegging. Volgens de persrechter kregen de twee pas seks toen het meisje al een jaar of zestien was. Vandaar dat haar minderjarigheid tijdens de eerste ontmoetingen niet opgenomen is in het vonnis.
De vrijspraak bezorgde dinsdagmiddag een schok in de rechtszaal. De moeder van het meisje verliet na de uitspraak geëmotioneerd de zaal.
Het Openbaar Ministerie heeft bekendgemaakt in hoger beroep te gaan tegen de uitspraak.
Je gaat je afvragen waarom Benno L. dan nog in voorarrest zit. Zou de agent die tot 200 uur taakstraf is veroordeeld voor sex met een 14 jarige, die daar bovendien actief mee instemde, dan nu ook heropening van zijn zaak kunnen vragen?
Sex met een minderjarige is gewoon bij de wet verboden, daar hoeft het kind geen néé op te zeggen.
Het wordt tijd dat er eens werk gemaakt wordt van het ontslaan van blunderende rechters.
Update 13 november: Het blijkt dat het OM vergeten was in de aanklacht op te nemen dat Rosalina minderjarig was
maandag 14 september 2009
Godfried van Haut en de Warnsvelder moord | weer een justitiële blunder
In 1986 werd het rechercheonderzoek stilgelegd wegens gebrek aan bewijs, tot in 2001 tips binnenkwamen bij de ‘geheime dienst’ van de politie.
De nieuwe tips gingen over crimineel Martin ten B. Een voormalig psychiatrische patiënt, Kobus S., had de politie in de jaren tachtig en negentig ook al bestookt met tips over de betrokkenheid van Ten B. bij de zaak-Mooij. Maar de politie maakte toen geen formeel proces-verbaal op van zijn tips.
‘Het heeft er alle schijn van dat de politie S. tot 2001 niet serieus nam’, zegt rechtspsycholoog Peter van Koppen, die onderzoek heeft gedaan naar deze zaak.
De man die volgens de hoogleraar onterecht is veroordeeld voor de moord, Godfried van Haut, kwam juist door verklaringen van deze S. in beeld als verdachte. Van Haut zou met Ten B. en twee anderen in het café plannen hebben gesmeed voor een overval op het pompstation in het Gelderse Warnsveld, die uiteindelijk fataal afliep.
De politie arresteerde vier verdachten, inclusief tipgever Kobus S. Er was nauwelijks bewijs tegen hen: niemand had hen gezien bij de plaats delict, waar ook geen sporen van het viertal waren gevonden.
‘Om de zaak rond te krijgen, had de politie bekentenissen nodig’, stelt Van Koppen. ‘Daarom zijn de verdachten tientallen keren langdurig verhoord. Dat heeft alleen idiote verhalen opgeleverd.’
De belangrijkste bekentenis, van Heini K., is volgens de hoogleraar een onzinverhaal. In zijn boek wordt veel geciteerd uit verhoren. Kort door de bocht samengevat zei K. tegen de politie dingen als: ‘Ik stond buiten en hoorde dat ze binnen werd vermoord. U zegt dat het buiten is gebeurd? Dan was het op het parkeerterrein bij het pompstation. Wat deed ze daar? Ze liep naar haar brommer. Nee? Dan liep ze naar haar auto. Oh, zat ze er al in toen ze werd neergestoken?’
K. had lang ontkend, tot rechercheurs hem waarschuwden: ‘Jouw verhaal wordt nu ingekleurd door anderen. Daar moet jij voor oppassen. Zo krijg je misschien wel een groter aandeel dan er werkelijk is geweest.’
Ook Martin ten B. bezweek: ‘Zet maar op papier dat ik het gedaan heb. Ik weet het niet meer.’
De rechtbank in Zutphen sprak het viertal in 2003 vrij, vanwege twijfel over de geloofwaardigheid van de bekentenissen. Maar het hof Arnhem veroordeelde drie verdachten tot acht jaar celstraf en liet K. zes jaar opsluiten.
Van Koppen: ‘Ik heb geen bewijs tegen de vier kunnen vinden. Godfried van Haut, de enige van wie we het hele dossier hebben, is in elk geval ten onrechte veroordeeld. Hij past niet bij de drie anderen, die drinkmaatjes waren. Ze kenden hem nauwelijks. Volgens getuigen was hij niet in het café voor de moord.’
De hoogleraar heeft de zaak-Van Haut aangemeld bij de Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken (CEAS), die onderzoek doet naar veronderstelde gerechtelijke dwalingen. ‘Meer kan ik niet doen.’
Godfried Van Haut (55) is vrij sinds oktober 2008. Hij heeft tweederde van zijn straf uitgezeten. De oud-woonwagenbewoner is woedend. Hij scheldt wat af tijdens een interview in zijn eenvoudige flat.
‘De politie gaf me steeds het advies te bekennen. Ik zei: rot op, ik ben niet van de Fabeltjeskrant. Anderen waren helaas niet zo sterk.’
‘Ik ben geen heilig boontje’, erkent Van Haut. ‘Ik ben ooit gepakt toen ik geld probeerde te jatten uit een telefooncel, en ik heb vastgezeten voor knokpartijen. Maar die vrouw heb ik niet vermoord.’
Hij is Van Koppen dankbaar. ‘Ze hebben mooi samengevat wat er is misgegaan. Ik eis vrijspraak. De Hoge Raad moet de zaak heropenen. Ik weet dat ik een nieuw feit nodig heb, maar hoe kom ik daar in vredesnaam aan, 24 jaar na een moord waar ik niet bij was?’
‘Als het niet snel lukt, dan knapt er iets in mijn hoofd. Mijn leven is al zeven jaar een hel. Ze hebben in 2006 ook nog mijn jongste dochter afgepakt. Ik mis haar vreselijk. De monsters die dit geflikt hebben, moeten zelf de bak in.’
woensdag 5 augustus 2009
Veroordeelde dubbele moord Bonaire mogelijk onschuldig?
Psycholoog Lucio Ricardo steunt Melaan en vindt dat er er fouten zijn gemaakt. Ricardo maakte een reconstructie en schreef Kroniek van een Gerechtelijke Dwaling in de Nederlandse Antillen waaruit zou blijken dat Melaan onschuldig.
Inmiddels is er een onafhankelijke, externe commissie ingesteld die de zaak grondig zal moeten uitzoeken.
In Juni 2006 schreef Jarvis Melaan, de broer van Andy Melaan, ook al een stuk waarin hij trachtte de onschuld van zijn broer aan te tonen.
Zie ook: Vraag aan Movemento Kontra Korupshon (Ingezonden stuk Amigoe-inmiddels een dode link)
Update 11 Augustus 2011: Andy Melaan is in hongerstaking gegaan. Hij wil daarmee afdwingen om van de gevangenis op Curaçao overgeplaatst te worden naar Bonaire waar zijn familie woont. Melaan meent hiertoe gerechtigd te zijn aangezien Bonaire een bijzondere gemeente van nederland is geworden.
dinsdag 21 juli 2009
Politie zoekt spookrechercheur in moordzaak
De korpsleiding van de politie Brabant-Noord doet in opdracht van het gerechtshof in Den Bosch een ultieme poging om de identiteit te vinden van een politieman die in 2005 in de woning van de vermoorde Frans Hendriks (78) in Den Bosch heeft rondgelopen. Als enige liep de altijd onbekend gebleven rechercheur zonder beschermende kleding over de plaats van het misdrijf.
Het vermoeden bestaat dat bij de politie onwil bestaat om de man te vinden. Het idee van het hof om de rijksrecherche in te schakelen is nog niet overgenomen door justitie, vertelde een woordvoerster vandaag. Dat is natuurlijk geen vreemd idee, er moet precies vastgelegd zijn wie van de politie destijds aan het onderzoek deelnamen en de politie moet aan de hand van de videobeelden toch echt wel een collega kunnen herkennen. Daarbij is het natuurlijk een schande dat het gewoon mogelijk is dat een agent op een zodanige manier over een plaats delict rondbanjert.
De advocaten van de twee veroordeelde verdachten Marc S.(38) en Helena P.(44) menen dat het sporenonderzoek slordig is geweest terwijl tegen het duo alleen technisch bewijs bestaat.
Raadsman Sjoerd van Berge Henegouwen vertelde vandaag dat op videobeelden te zien is dat de spookrechercheur in spijkerbroek en op gympen over de plaats delict wandelt. Als de politie hem niet kan vinden, dreigt een vrijspraak.
De rechtbank in Den Bosch veroordeelde de man en vrouw op 27 november 2007 tot respectievelijk zestien en twaalf jaar celstraf wegens doodslag. Tegen hen was achttien en vijftien jaar geëist. De rechtbank achtte destijds bewezen datde twee daklozen samen, in juli 2005, Hendriks in zijn woning aan de Parallelweg in Den Bosch hadden overvallen. Nadat ze hem hadden gedwongen tot afgifte van zijn pinpas en pincode lieten ze het slachtoffer vastgebonden achter. Hij stierf door verstikking.
Zie ook: Uitspraak raad van Journalistiek
