Lid 'Ndrangheta opgepakt bij Aalsmeer

Gianluca R. (29) een voortvluchtig lid van de Italiaanse 'Ndrangheta^* is vandaag in Aalsmeer door de Nationale Recherche opgepakt.

De zogenoemde 'Ndrangheta, ís een gewelddadige maffia achtige organisatie in de Zuid-Italiaanse provincie Calabrië.

R. reed op een scooter bij Aalsmeer toen hij werd gearresteerd door een arrestatieteam. Hij hield zich vermoedelijk al langer schuil in Nederland en verbleef in Hoofddorp.

Gianluca R. is in Italië veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf voor moord, poging tot moord en deelname aan een maffia-organisatie. Sinds 2004 wordt hij internationaal gezocht. De Italiaanse justitie heeft om zijn uitlevering gevraagd.

Eerder werden al Giovanni Strangio en Francesco R. - beiden van de 'Ndrangheta- in Diemen aangehouden. De eveneens eerder aangehouden Filipo Cerfeda was een lid van de SCU, niet van de 'Ndrangheta

^*'Ndrangheta='genootschap van moedige mannen'

Het ontstaan van de 'Ndrangheta begon rond 1860 in verschillende dorpen van de provincie Reggio di Calabria. Een groep jonge Italianen, die zichzelf "de moedige mannen" noemden, werd toen uit Sicilië verbannen naar Calabrië. Vanaf 1950 breidde de organisatie zich uit over de gehele provincie, wat deels valt te wijten aan de afwezigheid van de staat in dit gebied en tegemoetkomingen van corrupte politici die zo stemmen konden winnen. In de jaren '60 werden vooral drie bendes belangrijk: de Piromalli-familie in de vlakte van Gioia Tauro, de Tripoio-familie in Reggio di Calabria en de Macrì-familie in Locride. In de jaren '70 en '80 zijn er twee grote oorlogen geweest. De eerste was het gevolg van een generatiekloof, waarbij de jongere generatie veranderingen wilde doorvoeren en de oudere generatie dat tegenhield. De tweede was het gevolg van meningsverschillen over het verkregen kapitaal. Er vielen respectievelijk 300 en 700 slachtoffers.

SCU was ondergang voor restauranthouder Giannotta

Sacra Corona Unita is een Mafia achtige organisatie in de streek Apulië (Puglia). Zij is opgericht in de late jaren 70 door Raffaele Cutulo van de Napolitaanse Camorra, als een onderafdeling van de Camorra. Later werd zij echter zelfstandig.

De SCU is geconcentreerd in de steden Brindisi en Lecce. De SCU zou bestaan uit ca 50 clans met ca 2000 leden. Hoofdactiviteiten zijn de smokkel van sigaretten, wapens, drugs en mensen, voorts witwaspraktijken en afpersing. De kern van de organisatie is de Società Segreta (=Geheim Genootschap) waar de beslissingen worden genomen.

In de Revu deze week een artikel over Alduino 'Aldo' Giannotta, de man die ten onrechte tot levenslang veroordeeld is geweest voor de zgn A12 moorden. Hierbij werden op 22-2-2002 in de berm van de A12 bij Woerden de 2 ontzielde lichamen van de Braziliaanse drugkoeriers Paulo de Avila Garrido en José Davi gevonden.

Deze zaak is wellicht een schoolvoorbeeld van de vooringenomenheid van justitie die bereid is om iemand zonder enig hard bewijs levenslang achter de tralies te zetten. Justitie heeft Giannotta daarom ook trachten af te schilderen als zeg maar zo’n beetje de voorpost van de SCU, de Sacra Corona Unita, in Nederland.

Toegegeven Giannotta is niet helemaal brandschoon, maar er was geen enkel bewijs dat hij de moorden op de twee Brazilianen had gepland, daarbij betrokken was, of daar van af wist (anders dan wat hem na de moorden was verteld). Giannotta is dan ook zelf een slachtoffer in deze affaire.

Gianotta wordt in 1962 in Acquarica del Capo –een dorpje bij de plaats Lecce- in de provincie Lecce (regio Apulië) geboren, maar vertrekt daar in zijn jeugd. Uiteindelijk komt hij via Duitsland in Nederland terecht waar hij trouwt en een restaurant opent. Ook handelt hij in drugs (cocaïne) waarvoor hij in Duitsland, maar ook in België heeft vastgezeten. Zodoende blijft hij niet helemaal onopgemerkt voor andere Italianen –waaronder die van de SCU- die in de gevangenis zitten.

Eind jaren 90 klopt dan ook Giuseppe Lezzi bij hem aan. Lezzi, bijgenaam de ‘de Keizer’ en ‘Rode Primula’, geboren in Cavallino in de provincie Lecce, is een topfiguur bij de SCU en is ondergedoken in Nederland zoals zovele italiaanse mafiosi. Gianotta is bang voor Lezzi die hem afperst en probeert zijn restaurant over te nemen. Als Lezzi dan ook uiteindelijk gearresteerd wordt in Nederland, is Gianotta opgelucht. Dan beginnen zijn zorgen echter pas goed, want luttele tijd later klopt er een ander lid van de SCU bij hem aan. Het is Filipo Cerfeda die een klein gevolg meebrengt waaronder zijn rechterhand Fabio Franco (uit Surbo in Lecce), Andrea Pagliara, Orlando Perrone, Nicola Ivan Vitale en zijn twee soldaten Tiziano Greco en later ook Adriano Palazzo. Bang voor repressailles regelt Giannotta woonruimte voor ze aan de Churchilllaan en ze krijgen de sleutel van zijn garage. Gianotta is doodsbang voor Cerfeda die er om bekend staat voor zijn plezier te moorden. Zo is hij onder andere verantwoordelijk voor een schietpartij in Cafe The News op 26 September 2002 waarbij twee Joegoslaven, Predrag ‘Pedja’ Saku (33) en Miodrag ‘Mica’ Maric (42), omkwamen en een derde, Bozidar, gewond raakte. En hoewel hij nog maar 38 is, heeft hij in Italië al ca 20 moorden op zijn geweten. Dat heeft hem dan ook de bijnaam 'Saddam' opgeleverd.

Als Cerfeda niet bij de hoeren in de Amsterdamse clubs Elegance en Princess is, is hij gewoonlijk te vinden in 'Le Delizie' het restaurant annex Trattoria van Gianotta op de Vijzelgracht. Gianotta wordt daar vernederd. Het gezelschap blijft zolang als ze willen. Afrekenen is er niet bij en niet zelden wordt er een greep in de kassa gedaan. Cerfeda gebruikt drugs en is daardoor nog onberekenbaarder dus Gianotta durft er niet veel tegen in te brengen.

Le Delizie, Het restaurant van Giannotta waar hij door de SCU werdt afgeperst

Bovendien kennen ze zijn familie in Italië. Ze weten waar zijn broers, zussen en ook zijn moeder wonen. Gianotta moet ze wel hun zin geven. Dan volgt er een spectaculaire actie: op 28 september 2001 bevrijden de SCU leden hun baas, Giuseppe Lezzi, uit de gevangenis Esserheem in Veenhuizen. Lezzi heeft hier toe opdracht gegeven. Weliswaar is zijn straf bijna afgelopen, maar hij vreest naar Italië uitgeleverd te worden en daar heeft hij geen zin in.

Uiteindelijk had hij dat beter wel kunnen doen want in de woning aan de Churchilllaan wordt Lezzi door zijn eigen SCU leden doodgeschoten. Lezzi stelt zich namelijk arrogant op tegen Cerfeda en zijn group, die nog maar kort bij de SCU zijn, in een poging zijn gezag te herstellen. Dit zint Cerfeda niet, Hij nodigt Lezzi uit om een Braziliaans cocaine transport te bespreken. Nicola Vitale laat hem binnen en in de gang schiet Fabio Franco hem dood. Cerfeda had Franco verteld dat Lezzi Franco wilde laten ombrengen. Lezzi wordt in het Amsterdamse Bos begraven.

Gianotta hoort later van de liquidatie en is in zekere zin wel opgelucht, in ieder geval een probleem minder.

Zijn problemen zouden echter alleen maar groter worden. Eind 2001 neemt Cerfeda Gianotta mee naar Santos, Brazilië. Weigeren is er niet bij. Cerfeda wil een drugstransport organiseren en Giannotta moet mee om te tolken en contacten te leggen. Giannotta komt geregeld in Brazilië om te feesten, spreekt dan ook vloeiend Portugees en kent er mensen. Uiteindelijk regelt Cerfeda daar het drugtransport van 20 kilo dat aanleiding zal geven tot de moorden op de A12.

Filippo Cerfeda

De boot met de drugs komt 21 februari 2002 aan in de haven van Antwerpen. Greco en Palazzo gaan er heen om de twee Braziliaanse koeriers, Paulo de Avila Garrido en José Davi, te ontmoeten en de drugs op te halen. In Antwerpen lijken er wat problemen met het lossen en met een deel van de drugs rijdt het viertal richting Amsterdam. Bij Woerden volgt dan de bloedige afrekening. Greco en Palazzo schieten de Brazilianen dood en dumpen de lijken in de berm. Omstreeks die tijd wordt Giannotta opgebeld vanuit Brazilië door de vrouw van één van de koeriers. Zij heeft nog niets van haar man vernomen en is ongerust. Giannotta belt vele keren naar het nummer dat de vrouw hem geeft, de telefoon wordt niet opgenomen. Ook Filippo Cerfeda belt, vanuit een Amsterdams bordeel naar Palazzo en informeert ‘of de jongen geboren is’. Hij krijgt dat bevestigd.

Greco en Palazzo parkeren de auto –een Fiat Punto- in de garage van Giannotta en trommelen hem ook op om te helpen met het schoonmaken: de stoelen en de bekleding zijn besmeurd met stukjes bot en hersenen.

Nog een jaar lang moet Giannotta de behandeling door de immer paranoïscher wordende coke-snuivende Cerfeda verduren Cerfeda. Dan wordt uiteindelijk Cerfeda in maart 2003 in Ridderkerk –waar hij een minnares heeft- gearresteerd op verzoek van de Italiaanse autoriteiten.

Deze keer is Giannotta nauwelijks opgelucht: Cerfeda begint hem namelijk vanuit de gevangenis dreigbrieven te schrijven. In November 2003 zoekt Giannotta dan ook maar de rust van Brazilië op.

In Brazilië wordt Giannotta dan opgezocht door Fabio Franco die weer bezig is met een drugtransport. Hoewel Giannotta niet meedoet met het transport, komt hij in aanraking met de verpakking van de drugs en laat daar zijn vingerafdrukken op achter. Die worden later in Duitsland gevonden.

De rechtbank in Lecce waar Cerfeda een gouden deal krijgt

Cerfeda is inmiddels uitgeleverd naar Italië en geconfronteerd met een lange gevangenisstraf, kiest Cerfeda eieren voor zijn geld. Hij besluit ‘pentito’ (spijtoptant) te worden. Dat wordt een bijzonder gunstige regeling voor Cerfeda want voor al zijn misdaden, inclusief de ruim 20 moorden in Italië krijgt hij (uiteindelijk) 18 jaar gevangenisstraf. Echter, het grootste deel daarvan, ca 15 jaar mag hij uitzitten in huisarrest en hij gaat met zijn familie het getuigenbeschermingsprogramma in.

Als tegenprestatie moet hij wél al zijn misdrijven opbiechten en vertellen wie daar bij betrokken waren. Zo biecht hij dan ook de 5 moorden in Nederland op. Weliswaar heeft hij de moorden op de Brazilianen niet zelf gepleegd maar hij heeft er opdracht toe gegeven, maar zo zegt hij, dat was op bevel van ‘capo di capi’ Aldo Giannotta.

De Italianen zijn niet geïnteresseerd in de moorden in Nederland, maar geven de informatie wel door aan Nederland en begin 2004 wordt Aldo Giannotta (dan 41 jaar oud) gearresteerd voor het opdrachtgeven tot de dubbele moord op de Brazilianen. Vreemd genoeg wordt er geen verzoek ingediend bij de Italianen voor de uitlevering van Cerfeda, Franco, Palazzo en Greco voor de 5 in Nederland gepleegde moorden, alleen Giannotta wordt vervolgd. Cerfeda, Palazzo en Greco krijgen alledrie lichte straffen in Italië, Fabio Franco is op dat moment onvindbaar (hij zat nog in Brazilië).

De Rebibbia gevangenis in Rome, waar Cerfeda zijn zeer korte gevangenisstraf uitzit

Justitie maakte nogal een show rondom de zaak van de A12 moorden en het vermeende Mafia (SCU eigenlijk) kopstuk Aldo Giannotta. Hoewel Giannotta hartpatient was, gedotterd was en gedurende zijn gevangenschap enkele malen opgenomen werd in het Penitentiair Ziekenhuis, werd hij als extreem vluchtgevaarlijk getransporteerd naar en van de rechtbank: Geboeid, met een geblindeerde ski-bril, in een geblindeerde auto met volgauto en motorescorte. Kijk, als iemand geen ‘Boss of all bosses’ is, dan kun je op zijn minst proberen de rechters te laten denken dat hij dat is.

Het bewijs tegen Aldo Giannotta is flinterdun. Het bestaat eigenlijk alleen uit een totaal onsamenhangende verklaring van Cerfeda die meer suggereert dan duidelijk zegt dat Giannotta bij de moorden op de 2 Brazilianen betrokken was. De verklaring van Cerfeda leek ook duidelijk gestuurd. Ontlastend voor GIannotta was eigenlijk dat de inmiddels naar Italië uitgeleverde Franco zijn verhaal bevestigde en zei dat Giannotta niets met de 2 moorden te maken had, de dreigbrieven van Cerfeda, waaruit duidelijk bleek dat Cerfeda reden had om Giannotta ‘er bij te lappen’, het feit dat Cerfeda spijtoptant was en zijn waarde werd afgemeten aan het aantal mensen dat hij beschuldigde als wel als de getuigenissen van zijn personeel, waaruit duidelijk bleek dat het niet Giannotta was die Cerfeda commandeerde maar andersom. Ook het feit dat Giannotta bij herhaling had geprobeerd de Brazilianen te bellen op verzoek van één van de echtgenotes, op een tijdstip dat de opdrachtgever toch moest weten dat dit zinloos was, moest in zijn voordeel spreken. Cerfeda leek voorts geen motief te hebben. Hij had een goedlopend restaurant en verdiende op kleine schaal wat bij met lokale coke handel en had dus geen reden om een rip-deal te organiseren met alle risico’s van dien.

Op 8 augustus 2006 wordt Giannotta echter in Utrecht tot levenslang veroordeeld. Rechter Bueno wuift zo’n beetje al het ontlastende bewijs weg en houdt vast aan de onsamenhangende verklaring van Cerfeda. Dat Giannotta eerder voor coke handel was veroordeeld en ‘ook uit Lecce kwam’ was voorts bewijs genoeg voor de veroordeling tot levenslang. De ironie is dat Cerfeda, Greco en Palazzo dan al weer vrij zijn en in een getuigenbeschermingsprogramma zitten. De later gearresteerde Franco wordt ook ‘pentito’ maar komt er minder goed af dan zijn baas. In 2008 krijgt hij 8 jaar (voor de moord op Giuseppe Vincenti van een concurrerende bende) en 14 jaar voor de moord op Lezzi. Op 12 maart 2009 eist aanklager Cataldi echter 18 jaar voor o.a. drugsmokkel, lidmaatschap van een criminele organisatie en beramen van moord. Naar verwachting zal Franco (inmiddels 44) daar maar een deel van uit moeten zitten. Ivan Nicola Vitale en Orlando Surbo Perrone krijgen op 16 december 2008 levenslang. Andrea Pagliara krijgt 30 jaar. Cerfeda, die dan al in het getuigenbeschermingsprogramma zit krijgt 18 jaar die hij in thuisarrest uit mag zitten wegens zijn medewerking met justitie. Niemand wordt vervolgd voor de daadwerkelijke moorden op de 2 brazilianen en de moord op de 2 Joegoslaven (Predrag 'Pedja' Saku (33) en vriend 'Mica' M. (42)), in Café The News in de nacht van 25 op 26 september 2002. Cafe 'The news word up 14 januari 2014 door Burgemeester vd laan gesloten na de zoveelste schietpartij (de meest recente op 21 december 2013).

Het Hof ziet de veroordeling van Giannotta echter anders. Zij stelt dat er geen enkel bewijs is voor zijn betrokkenheid bij de moorden en op 21 april 2006 wordt Giannotta dan ook door het Hof vrijgesproken. Wel krijgt hij 7 jaar vanwege zijn (discutabele) betrokkenheid bij de cocaine smokkel. Met die straf zou Giannotta 2 maanden na de uitspraak vrijkomen, ware het niet dat dit Justitie de tijd gaf om hem aan Duitsland uit te leveren voor zijn eventuele betrokkenheid bij het coketransport vanuit Brazilië in 2004. Klaarblijkelijk vindt de Duitse rechter de vingerafdrukken van Giannotta op de partij cocaine overtuigend genoeg en hij wordt veroordeeld. De lijdensweg van Giannotta is nog niet voorbij.

Na zijn vrijlating  opent aldo weer een italiaans restaurant, in Amstelveen. Maar dan in februari 2020 wordt hij in Recife, Brazilie op aanwijzing van de politie in Lecce, Italie, gearresteerd wegens betrokkenheid bij drugs smokkel. Hij zou daar inmiddels met een  Braziliaanse vrouw wonen. De Nederlandse politie doet een inval in zijn huis in Amstelveen. 

Aldo bij zijn arrestatie in Recife

Als gevolg daarvan laat in December 2021 het Openbaar Ministerie op verzoek van  justitie in lecce, beslag leggen op de woning van Danilo Gianotta (31), de zoon van Aldo, Volgens het OM is het doel na te gaan of Alduino met crimineel geld heeft meebetaald aan de woning. Danilo runt samen meteen compagnon de ijssalon Gia Gelato in de Dorpsstraat 68, die twee jaar geleden feestelijk werd geopend door wethouder Floor Gordon (Economische Zaken).

Zie ook: Moordenaars als kroongetuige.

Vrijspraak voor onterecht veroordeelde Aldo Gianotta in de A12 moorden

Lecce, de thuisbasis van de SCU

Het gerechtshof in Arnhem heeft de 46–jarige Amstelvener Aldo Giannotta maandag 21-4-2008 vrijgesproken van moord op twee Braziliaanse drugshandelaren (Paulo de Avila Garrido en Jose Davi). Het dode tweetal werd in 2002 gevonden langs de snelweg A12 ter hoogte van Woerden. Giannotta werd 8 augustus 2006 door de rechtbank in Utrecht veroordeeld tot een levenslange celstraf.

Het Openbaar Ministerie (OM) betoogde twee weken geleden dat Giannotta mede opdracht gaf voor de moord op de Brazilianen. Die hadden aan hem en zijn kompaan Cerfeda 20 kilo drugs geleverd. De mannen wilden volgens de advocaat–generaal niet voor de partij betalen. Ze lieten de drugsleveranciers direct vermoorden om te voorkomen dat wraak zou volgen.

Het OM baseerde zich voor een groot deel op de bekentenis van mafioso Cerfeda, hoofd van de SCU in Nederland, die in Italië nog veertien andere moorden heeft bekend in ruil voor bescherming en onderhoud voor zijn familie. Maar het gerechtshof vindt de beschuldiging van de kompaan niet voldoende, zo blijkt uit de uitspraak. Het motief voor de moord is volgens het hof ongeloofwaardig.

Giannotta heeft wel bekend dat hij de dag na de moord door twee anderen is opgehaald om te zoeken naar de auto waarin de twee Brazilianen van dichtbij door het hoofd zijn geschoten. Die auto is in zijn garage schoongemaakt.

Het hof veroordeelde de man maandag wel tot zeven jaar cel voor de invoer van 20 kilo drugs. „Na een eerdere celstraf van zeven jaar in België ging hij door met het in stand houden van de internationale groothandel in drugs. Na de moorden besloot hij ook gewoon 14 van de 20 kilo cocaïne door te verkopen". aldus het hof.

Omdat Giannotta al jarenlang vast zit, betekent de uitspraak dat hij binnen zestig dagen op vrije voeten komt. Giannotta's advocaten, Wim Anker en Geert-Jan van Oosten, toonden zich maandag zeer verheugd over de spectaculaire vrijspraak. „Wij hebben de belangrijkste getuige, Filippo Cerfeda, buitenspel gezet”, aldus Van Oosten. „En terecht. Die man lapte en alles en iedereen erbij, als het hem zo uitkwam. Het is griezelig om iemand op verklaringen van zo iemand levenslang vast te zetten. Gelukkig is dat nu teruggedraaid.”

Dat is een goede zaak. Wie het proces van de rechtbank (dus na veroordeling in eerste intstantie) leest (Rechter Bueno uit Utrecht), kan niet anders dan constateren dat de veroordeling op niets was gebaseerd, louter op een getuigenis van een mafia spijtoptant (Cerfeda) die door zoveel mogelijk namen te noemen een korte straf kreeg voor pakweg 24 moorden (10 jaar waarvan 7,5 jaar huisarrest), het feit dat Giannotta eerder voor cocaine handel was veroordeeld en het feit dat hij net als Cerfeda uit Lecce kwam.

Een ontlastende getuige -Fabio Franco, de rechterhand van Cerfeda, die de beweringen van Cerfeda tegensprak- werd genegeerd. Franco werd februari 2004 in Brazilie gearresteerd en uitgeleverd naar Italië.

Gefeliciteerd Aldo! Helaas betekent dit niet dat Giannotta direct naar huis mag. Hem wacht nog een uitleveringsverzoek uit Duitsland in verband met zijn vingerafdrukken die op een pak cocaine, dat Duitsland werd binnengesmokkeld, zijn gevonden

De echte en enige opdrachtgever Filipo Cerfeda leidt als pentito in Italie een redelijk comfortabel leven. De daadwerkelijke moordenaars -Adriano Palazzo en Tiziano Greco- worden nooit voor de moorden vervolgd, hoewel zij bekend hebben. Cerfeda is ook nooit vervolgd voor de moorden die hij in Nederland heeft gepleegd. Het gaat hier om de moorden op Giuseppe Lezzi - die ergens in de duinen bij Sassenheim begraven zou liggen- en op 2 Joegoslaven (Pedja Saku en Miodrag ‘Mica’ Maric Simonovic) bij een schietpartij in Cafe "The News" in de Korte Leidsedwarsstraat in Amsterdam.

Lees ook

• Lecce Prima (italiaans)
• Samenvatting vonnis
• Volledig vonnis
• Nederland belangrijkste bakermat voor Italiaanse Mafia
• La Sacra Corona Unita in Nederland
• Betrokkenheid Schietpartij in 'The News' mogelijk verzonnen
  
• SCU was ondergang voor restauranthouder Giannotta

Maffia in de polder - Upload a Document to Scribd

Read this document on Scribd: Maffia in de polder

Levenslang veroordeelden

Alle ná 1970 onherroepelijk tot levenslang veroordeelden zitten nog vast. Gratie verzoeken werden zonder uitzondering afgewezen. Weliswaar werd op 7 juli 2009 een gratieverzoek ingewilligd wegens terminale ziekte, maar dat betrof een man die in Duitsland was veroordeeld maar in Nederland zijn straf uit zat.

Levenslang veroordeelden in 2010
10 juni 2010
De Bosnisch Servische kolonels Ljubisa Beara en Vujadin Popovic worden tot levenslang veroordeeld wegens hun rol in de volkerenmoord rond Srebrenica in juli 1995. De veroordeling vindt plaats onder auspiciën van het Joegoslavië tribunaal. het is nog niet bekend in welk land zij hun straf zullen uitzitten.

2 februari 2010
Thuishulp Monique B. (38) voor de moord op mevrouw Schermer. De eis was 18 jaar.

Levenslang veroordeelden in 2009
26 Oktober
Marco de Kok krijgt levenslang opgelegd voor de moord op Kelly Balmaakers op 14 januari 2009 in Tilburg

10 Maart
Ryan Pieters krijgt levenslang voor gekwalificeerde doodslag op Marlies van der Kouwe. Dit wordt 25 juni 2009 in hoger beroep omgezet in 30 jaar.

13 Februari
Robbie E . krijgt levenslang opgelegd voor de moord op zijn ex Edwina en poging tot moord op 2 anderen. Op 3 februari 2010 wordt hij in hoger beroep veroordeeld tot 20 jaar en TBS

Levenslange veroordelingen in 2008:

7 maart
Rotterdammer Marcel Teunissen krijgt van de rechtbank levenslang opgelegd voor de moord op activist Louis Sévèke. T. schoot Sévèke in november 2005 op straat in Nijmegen neer. Hij zou dat hebben gedaan uit wraak op de manier waarop hij in de Nijmeegse krakerswereld was behandeld.

26 februari
Julien Constanza (23) krijgt in hoger beroep levenslang voor de moord op het jongetje Jesse Dingemans (8) in een school in Hoogerheide op 1 december 2006. De rechtbank had hem 20 jaar cel en tbs gegeven, maar het Hof oordeelt dat C. nooit meer mag terugkeren in de maatschappij. Op 17 november 2009 bepaalt de Hoge Raad in cassatie echter dat de rechtszaak over moet.


Levenslange veroordelingen in 2007:

4 september
De hoofdverdachte in de 'metselmoordenzaak', Soenil Debi, krijgt levenslang voor de moorden op de 24-jarige Jeroen Dekkers en de 25-jarige Rob Mahabier in augustus 2004. Hun lijken werden ruim een maand later ingemetseld aangetroffen in een woning in Den Haag. D. heeft bekend de moorden te hebben gepleegd, maar zegt dat hij uit noodweer handelde. Zijn vader krijgt 20 jaar cel opgelegd voor het medeplegen van de moorden.
Op 15 April 2009 wordt de straf van Soenil in hoger beroep omgezet naar 18 jaar. Zijn vader wordt vrijgesproken.

26 juli
De Rotterdamse rechtbank veroordeelt Fernando Pires, Elmer Pinto e Neto Brito en Zé Carlos Borges de Brito, drie Rotterdammers van Kaapverdische afkomst, tot een levenslange celstraf voor de drievoudige moord in het Rotterdamse café Inn & Out op 19 november 2005. De mannen hebben op een extreem gewelddadige wijze drie bezoekers van het café -Alberto Jose Frances (34), Naomi Verheul (26), Jan van Zon (43)-  omgebracht.. De straf is conform de eis van justitie. Hun straf wordt 17 juli 2009 in hoger beroep bevestigd. Elmer Pinto zou eerder veroordeeld zijn geweest voor moord (de aanklacht was voor een dubbele moord, vrijgesproken voor één moord)

18 april:
Tbs'er Frans Boons (47) krijgt van het gerechtshof in Arnhem levenslang opgelegd voor de moord op een medebewoner van de Pompekliniek. In december 2003 bezorgde hij zijn slachtoffer met een schop een schedelbreuk en begroef hem daarna levend. B. kreeg een tbs-behandeling omdat hij in 1994 zijn 15-jarige nichtje wurgde en in een park verstopte. Boons was in eerste instantie al door de rechtbank op 11 maart 2005 tot levenslang veroordeeld. Dat vonnis is dus nu bevestigd. Cassatie beroep (Anker&Anker) wordt op 16 juni 2009 verworpen.

17 april:
Renato Z (23). wordt veroordeeld tot levenslang voor moord op een 31-jarige man uit Dordrecht. De straf is gelijk aan de eis van het Openbaar Ministerie. Het slachtoffer werd in april 2004 in de Hart Nibbrigstraat in Dordrecht in de rug geschoten. De verdachte heeft een strafblad. Hij pleegde op 15-jarige leeftijd reeds een roofmoord in Stockholm en zat daarvoor in Zweden een gevangenisstraf van drie jaar uit. Ook werd hij ooit veroordeeld omdat hij in Dordrecht met een pistool een Turks buurthuis had beschoten. Na de moord vluchtte Z. naar Italië. Daar is hij opgepakt voor een drugsdelict. De rechtbank in Dordrecht acht levenslang gerechtvaardigd, omdat de kans op herhaling nog steeds aanwezig is. De rechters vinden het onaanvaardbaar dat hij terugkeert in de maatschappij.
Op 29 april 2008 wordt in hoger beroep de straf omgezet in 18 jaar.


Levenslange veroordelingen in 2006:

12 december:
Mehmet Alkan kreeg in hoger beroep levenslang voor een drievoudige moord op Jurriaan Dehne (30), Amar Fathi (33) en Ricardo Selder (28) op 26 februari 2003 in zijn huis aan de Statenlaan 49 in Helmond, nadat hij aanvankelijk was veroordeeld tot 18 jaar cel. De slachtoffers werden tijdens een ripdeal door Ischa Magaev met een nekschot om het leven gebracht. Alkan was zijn handlanger. Magaev kreeg op 25 maart 2004 al levenslang voor zijn betrokkenheid.

14 november:
Hasèn Aksema, werd bij verstek tot levenslang veroordeeld voor de op 9 augustus 2004 gepleegde moord op zijn ex-vrouw Marisse van den Burg (25) in haar woning in Goor en ontvoering van hun 2-jarige dochter Isra. Isra werd begin augustus 2007 teruggevonden in Tripolie, Hasèn zat in Libië inmiddels in de gevangenis voor een ander vergrijp. Pas in november 2013 komt Hasèn op de lijst van meest gezochte misdadigers. Isra is dan nog steeds in Libië.

8 augustus:
De rechtbank in Utrecht veroordeelt  Alduino ('Aldo')  Giannotta (44) tot een levenslange gevangenisstraf voor betrokkenheid bij de moord op twee Braziliaanse drugshandelaren - Paulo Roberto de Avilla Garrido (35) en Jose Paulo Davi (54) in februari 2002. De straf is conform de eis van justitie. Aldo G. wordt echter veroordeeld op zeer rammelend bewijs: de verklaring van maffiabaas Cerfeda, die als 'pentito' voordeel heeft bij het noemen van zoveel mogelijk namen en het feit dat hij geen onbesproken verleden heeft. Dat is voor rechter Bueno echter al genoeg om Aldo te veroordelen. Het blijft een vreemde zaak Cerfeda beweert samen met Aldo de opdracht tot de moorden gegeven te hebben. Dat zou zijn getuigenis waardeloos maken immers medeverdachten in dezelfde zaak kunnen niet tegen elkaar getuigen, om te voorkomen dat men elkaar de schuld geeft. Cerfeda wordt echter als spijtoptant niet voor de moordopdracht vervolgd.
Aldo Gianotta werd in hoger beroep door het Hof op 21 April 2008 vrijgesproken. Gezien de afwezigheid van enig hard bewijs, had de man in eerste instantie niet eens veroordeeld mogen worden. Hij wordt na vrijkomen uitgeleverd naar Duitsland en daar wegens drugssmokkel veroordeeld.

19 juli:
Gerrie Musch (45) wordt door het Hof in Leeuwarden veroordeeld voor de moord op Math Huren (55) in 1997. Hij verbrandde vervolgens het lichaam van de man in een zelfgemaakte oven, waardoor de stoffelijke resten nooit zijn teruggevonden. Vanuit de gevangenis probeerde hij een ander te bewegen een getuige van de moord en verbranding om te brengen. Kreeg in de eerste aanleg 20 jaar.

13 juni:
Rudolf Kasebier (50), alias de dierenbeul van Twente, wordt door het hof in Arnhem opnieuw veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. De straf is conform de eis van justitie. K. verminkte en doodde tussen 2000 en 2004 tientallen dieren in Twente, vooral schapen, pony's en paarden. Ook vermoordde hij in 2003 een Enschedese zwerver. Kasebier werd in eerste instantie op 25 november 2005 door de rechtbank tot levenslang veroordeeld. De Hoge raad bevestigde het vonnis op 4 december 2007.

31 maart
Richard Harteveld werd tot een levenslange gevangenisstraf veroordeeld voor de moord op zijn vrouw Claudia (31) en dochters Charlotte (3) en Marieke (5). Op 13 april 2007 werd deze straf in hoger beroep omgezet in 20 jaar cel en tbs.

20 februari:
Het hof in Den Bosch veroordeelt de Sunil Manuhar (37) uit Eindhoven tot levenslang voor de moord op zijn buurjongens Baris (8) en Bircan (14) en een poging tot moord op hun ouders Selami en Ayse Kaya. Hij gaf opdracht om het huis van het Turkse gezin in de brand te steken. Hij was 14 april 2005 reeds door de rechtbank veroordeeld. De brandstichters, drugsverslaafden, Chris F. en Erik F. kregen 12 tot 15 jaar.

9 februari:
Het gerechtshof in Den Haag veroordeelt twee mannen tot levenslang voor de moord op een 72-jarige vrouw en haar 52-jarige zwakbegaafde zoon in de Haagse Retiefstraat in januari 2004. De rechtbank legde één van de mannen -Manodjkumar Hanoewant- eerder ook al levenslang op; de andere man kreeg aanvankelijk 15 jaar cel.


Levenslange veroordelingen in 2005:

25 november:
Voormalig tbs-patiënt R. Kasebier, bekend als 'de beul van Twente' wordt tot levenslang veroordeeld in verband met de moord op een zwerver, die hij gruwelijk heeft verminkt.

Tussen 2000 en 2004 mutileerde en doodde hij ook tientallen paarden, pony's en schapen. In 2002 probeerde hij drie willekeurige mensen te vermoorden.

26 juli:
De rechtbank in Amsterdam heeft Mohammed Bouyeri tot een levenslange gevangenisstraf veroordeeld. Volgens de rechters is de 27-jarige Amsterdammer van Marokkaanse afkomst schuldig aan de moord op Theo van Gogh op 2 november.

Ook is B. schuldig bevonden aan poging tot moord op een aantal politieagenten en twee omstanders en heeft hij het Tweede-Kamerlid Hirsi Ali belemmerd haar werk als parlementariër te kunnen doen. Volgens de rechtbank zijn alle misdrijven gepleegd met terroristisch oogmerk.

22 juli:
Het gerechtshof in Amsterdam volgt de uitspraak van de rechtbank in 2003 om Louis Hagemann (49) levenslang op te leggen voor de moord op de kinderen van zijn vriendin Corina Bolhaar op 4 maart 1984. Op 20 November 2006 werd in cassatie het vonnis bevestigd.

Ook Bolhaar zelf werd toen om het leven gebracht, maar het bewijs dat ook zij met vooropgezet plan is gedood, achtte het hof niet geleverd. Omdat dit daarmee doodslag werd, was dit inmiddels verjaard.

Er bestaat twijfel aan zijn schuld. Corina zou nog met een vriendin gesproken hebben op een tijdstip dat het OM al volhoudt dat zij en de kinderen omgebracht zijn en de veroordeling berust grotendeels op de verklaring van een ex-vriendin van Louis H. die zich vlak voor de verjaringstermijn 'plots herinnert' dat H. gezegd zou hebben: "ik heb al eens eedrer een wijf en twee koters vermoord".

14 juli:
Olaf Hamers (32) wordt in hoger beroep veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. In april 2004 veroordeelde de rechtbank in Maastricht H. ook al tot een levenslange celstraf.

De man is schuldig bevonden aan de moord op Jo en Ine Zwakhalen (beiden 59) en het neerschieten van hun toen 9-jarige kleindochter op 12 juli 2003 in Sittard.

7 juli:
Voor de moord op de Groninger Gerard Meesters in november 2002 wordt levenslang gegeven aan de Engelsman Daniel Sowerby (47).

Meesters werd in de deuropening van zijn woning doodgeschoten. De dader maakte deel uit van een internationale drugsbende. Hij was op zoek naar de zus van het slachtoffer, die volgens de bende een grote partij softdrugs had gestolen in Spanje. Meesters had daar niets mee te maken. Hij had al jaren geen contact meer met zijn zus. (Update: 19 december 2008 werd bekend dat Daniel S. in beroep gaat bij het Europese Hof voor de rechten van de Mens)

12 april:
De Duitser Roedolf B. (45) krijgt van de rechtbank in Almelo levenslang opgelegd voor het doodschieten van de Enschedese politieagent Jan Wind.
De agent werd gedood op 30 september 2004 toen hij Roedolf B. wilde fouilleren. Een andere agent, Rogier Fledderus, raakte zwaargewond door een schot in zijn hoofd. Een derde agent werd net niet geraakt.
Op 22 juni 2006 werd zijn straf door het Hof in Arnhem omgezet in 20 jaar celstraf.

24 maart:
De rechtbank in Den Haag legt de  Hagenaar Manodjkumar Hanoewant (42) levenslang op voor een dubbele moord in januari 2004 in de Haagse Retiefstraat.

De man wilde samen met een medeverdachte een 72-jarige vrouw en haar zwakbegaafde 52-jarige zoon beroven, maar dit liep uit de hand waarna de slachtoffers werden gewurgd. Het OM had twintig jaar celstraf geëist.

De veroordeelde wordt door de rechtbank van Den Haag ook verweten dat hij ‘jonge en kwetsbare meisjes’ de prostitutie in heeft gedreven en ‘vergaande’ seksuele handelingen heeft gepleegd met minderjarige meisjes. Hij was al eens veroordeeld voor geweldsdelicten en zedenmisdrijven. Tbs lijkt de rechters zinloos. Met celstraf tot de dood moet de samenleving ‘blijvend’ tegen Manodj H. worden beschermd. Op 9 februari 2006 werd het vonnis in hoger beroep bevestigd.

13 maart:
Frans Boons (45), tbs-patiënt van de Nijmeegse Pompekliniek, wordt door de rechtbank in Arnhem veroordeeld tot levenslang voor de moord op mede-tbs'er Henny Klein Overmeen in december 2003.

Het slachtoffer werd levend begraven nadat hij een paar klappen op zijn hoofd en lichaam had gekregen. De veroordeling was conform de eis van het OM.


Levenslange veroordelingen in 2004:

6 oktober:
Conform de eis van het OM krijgt Paul de R. (60) uit Baarn levenslang voor de moord op het Baarnse echtpaar Hans en Ria Müller.

De stoffelijke resten van het echtpaar, dat in 1999 verdween, werden in januari 2004 aangetroffen op de kinderboerderij in Baarn, die door De R. werd beheerd. In oktober 2005 zet het hof in Arnhem de straf om in zestien jaar cel en tbs.

18 juni:
Het gerechtshof in Den Haag bepaalt dat de verpleegkundige Lucia de B. (42) levenslang de cel in moet voor zevenvoudige moord en drie pogingen tot moord. Ze krijgt tevens tbs met dwangverpleging opgelegd.

Lucia werd er van beschuldigd tussen 1997 en 2001 patiënten in vier verschillende ziekenhuizen in Den Haag vermoord te hebben. Volgens het OM doodde ze zelfs dertien mensen en deed ze vijf pogingen daartoe.

Begin April 2008 wordt zij echter in voorlopige vrijheid gesteld wegens grote twijfels aan haar schuld.

1 juni:
Voor het gerechtshof in Den Haag wordt de Hagenaar Birol C. (47) veroordeeld tot levenslang wegens de moord op de Azerbeidzjanen K. Guliev (24) en E. Azizov (34). Het OM denkt dat de mannen ruzie hadden over de verdeling van een geldbedrag na oplichting van de Postbank. Met een vals paspoort werd 45 duizend gulden geleend. C. had de helft al vergokt in een casino.
C. executeerde het duo in november 2001 op het Kaapseplein in Den Haag. Een aantal mensen was getuige van de dubbele moord. Eén getuige pleegde in Bulgarije zelfmoord uit angst voor Birol. In 2003 had Birol C.  van de rechtbank 20 jaar gekregen.
De advocaat van C. gaat tegen het vonnis in cassatie.

8 april:
De vrachtwagenchauffeur Olaf Hamers (31) uit Sittard krijgt van de rechtbank in Maastricht levenslang voor de moord op het echtpaar Jo en Ine Zwakhalen.
De slachtoffers (beiden 59 jaar) werden op 12 juli 2003 door het hoofd geschoten in hun woning in Sittard. Hun 9-jarige kleinkind kreeg eveneens een kogel door haar hoofd, maar overleefde de aanslag.
Jo Zwakhalen was autohandelaar. Waarschijnlijk was roof het motief.

25 maart:
Ischa Magaev, een Tsjetsjeen (41), wordt conform de eis veroordeeld tot levenslang voor drievoudige moord.

Na een mislukte drugsdeal zou hij in een woning in Helmond drie mannen in koelen bloede hebben neergeschoten. Op 12 December 2006 blijft in hoger beroep de straf ongewijzigd.


Overzicht van overige levenslange veroordelingen:

2003: Dawanpersad S., voor onder meer doodschieten 80-jarige Piet van Harpen. Dader bood aan boodschappen van de man te dragen, drong zijn huis binnen en schoot het slachtoffer dood.
2003: Amsterdammer Louis Hageman voor doodslag ex-vriendin Corine Bolhaar en moord op haar twee kinderen.
2003: Willem van Eijk, oftewel 'Beest van Harkstede', voor moord en twee keer doodslag op Groningse prostituees.
2003: Schiedammers Ugur U. en Edwin Z. voor geweldadige beroving in Dordrecht, waarbij Wilma van Griensven, haar dochter Linda van Helden (16) en diens vriendje Ismaël Yilmaz (16), omkwamen.
2002: Turks-Koerdische bendeleider Hüseyin Baybasin voor drugshandel, huurmoorden en gijzelingen. Kreeg in eerste instantie 20 jaar cel, wat in hoger beroep levenslang werd. De veroordeling was omstreden, wegens gebruikmaking van telefoontaps bij het bewijs. De zaak Baybasin is gelinkt aan de vermeende pedofiele activiteiten van Justitie topman Joris Demmink. De veroordeling zou door de Tukse autoriteiten zijn afgedwongen door Demmink te chanteren.
2002 Ugur U.(33) en Edwin Z.(29) worden tot levenslang veroordeeld voor de zgn. 'Playstationmoorden' op Wilma van Griensven, haar dochter Linda van Helden (16) en diens vriendje Ismaël Yilmaz (16).
2001 Martin van de Pol (36) voor de viervoudige moord in Sexclub Esther in Haarlem. In hoger beroep wordt hij echter veroordeeld tot 15 jaar
2000: Assenaar Jan Stoffers (het Monster van Assen). voor verkrachting en moord van 7-jarig buurmeisje Chanel Naomi Eleveld.
1998: Bredanaar Juan N. (58). voor moord op ex-vrouw in haar kapperszaak. Hij schiet op 26 juni 1997 in Rijen zijn ex- vrouw Maja Goeijen (54) met jachtgeweer onder paraplu dood in haar kapsalon. Kon scheiding niet verkroppen en bedreigde haar al lange tijd. Hij kreeg levenslang ook in hoger beroep. De man had eerder in Spanje acht jaar gezeten voor de moord op zijn broer.
1998: Almeloër Benny Sopacua voor moord op hoofdagente Allegonda Gremmer uit Groningse Farmsum.
1998: Amsterdammer Harold Hong H. voor vermoorden van zijn vriendin (28), in aanwezigheid van haar twee zoontjes (3 en 9) op 8 november 1993. Het gerechtshof in Amsterdam veroordeelde hem op 9 juni 1998 voor moord tot levenslange gevangenisstraf. De rechtbank veroordeelde de man eerder tot een gevangenisstraf van 10 jaar, na een eis van 15 jaar. De officier van justitie ging tegen dit vonnis in hoger beroep. Voor het hof werd vervolgens 12 jaar cel geëist. De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep op 9 maart 1999. Volgens het Pieter Baan Centrum vertoont H. psychopatische trekken. Het hof oordeelde echter dat hij voor zijn daden volledig toerekeningsvatbaar is.  De Surinaamse autoriteiten hielden de man eind 1997 aan wegens een ander delict en stuurden hem vervolgens als ongewenst vreemdeling naar Nederland terug. De man zat in 1998 een gevangenisstraf  van 8 jaar uit voor andere delicten, onder andere een poging tot doodslag. Mmede omdat hij al eens eerder 8 jaar had gezeten kreeg hij levenslang. Harold Hong A had op 7 april 1987 ook al Scapino ballet danseres Marja B. gedrogeerd en zijn naam op haar buik getatoeeerd.
1998: Khalid Salah, leider van een bende die verantwoordelijk was voor de ontvoering, verkrachting en roofmoord op een jong Frans stelletje dat in Nederland op vakantie was.
1996: Frenkie Peeters, leider van de Bende van Venlo. Veroordeeld voor moord op bejaard echtpaar en drie Turken.
1995: Bussummer Appie Abbenhuis voor dubbele roofmoord op personeelsleden van een Albert Heijn-filiaal in Oosterbeek.
1994: Amsterdammer Edwin S. voor onder meer doodschieten het bejaarde echtpaar Frans Suy (66) en diens vrouw Janny (51) in Badhoevedorp.
1993: Errol Kabak voor overval, pogingen tot doodslag en doodschieten politieagent in Wilnis. Vóór zijn veroordeling al ontsnapt. Dook op in gevangenis in Istanbul, waar hij werd doodgeschoten door medegedetineerde.
1989: Chinees Loi Wah C. voor viervoudige moord op het Chinese gezin Tang in Rotterdam. Onder de slachtoffers is een baby van zes weken oud. Er bestaat twijfel of C., inderdaad de dader is hoewel hij wel met het misdrijf te maken heeft. Deze twijfel wordt gedeeld door de behandelend AG, zo blijkt uit een notitie inzake een gratieverzoek van C. uit 1996, aanwezig in het dossier van de advocaat van C. Zijn gratieverzoek uit 2002 is in 2004 afgewezen. Ook al luidde het oordeel van de medisch adviseur na afloop van dit onderzoek dat verdere tenuitvoerlegging van de sanctie ‘medisch onverantwoord’ moest worden geacht, bleef C. zitten waar hij zat, in een gewone gevangenis met een gewoon regiem. Dat betekent in zijn geval het regiem voor een ongewenste vreemdeling, zodat hij slechts cursussen Engels en Nederlands mag volgen, talen die hij goed beheerst en in beginsel uitgesloten is van alle andere opleidingen.
1984: Turk Cevdet Yilmaz voor doodschieten zes bezoekers van een Delftse bar. Update 24 Aug 2009: Vandaag werd bekend dat Yilmaz al enige tijd op vrije voeten is.
1983 Het echtpaar Ton P (33) en Johanna 'Hannie' P. voor de sexmoord op Digna van der Roest (9). In hoger beroep werd hun straf omgezet in achttien jaar plus tbs. In 1991 gaat Ton de TBS in. Hannie is in de gevangenis overleden. In 2004 komt Ton uit de TBS en krijgt een nieuwe vriendin. Die mishandeld hij zodat hij in 2005 weer de TBS in gaat  
1982: Hagenaar Koos Hertogs voor marteling, seksueel misbruik en moord op drie meisjes. Hertogs zit van alle tot levenslang veroordeelden in Nederland nu het langst vast. Op 4 april 2010 werd bekend dat hij in de TBS zat. (In feite was dit al langer bekend, het stond in 2005 al in Elsevier)

Alle vóór 1970 tot levenslang veroordeelden zijn of dood of kregen gratie
1969: Hans van Zon uit Utrecht voor drie roofmoorden. Gratie in 1986 omdat hij inmiddels was getrouwd met een therapeute.
1960: Een 24 jarige psychiatrisch patient die ontsnapt is uit de Willibrordus Stichting in Heiloo krijgt aanvankelijk 20 jaar en daarna levenslang voor de moord op Joke van Groenendaal uit Venlo. Ze wordt 10 mei 1960 in een bos bij Tegelen gevonden.Uiteindelijk kwam de dader na 15 jaar vrij.
1960 J.J.T (28), een los werkman uit Kattenburg in Amsterdam wordt veroordeeld voor de moord op PTT telefoniste Engelina Feenstra (17) uit Leeuwarden, notabene in het huis van een politieman (hoofdinspecteur Schipper) bij wiens dochter zij logeerde, in de ter Gouwstraat 16 in Amsterdam. JJT was een voyeur en had door het openstaande raam zijn kans schoon gezien. In 1961 kondigde hij hoger beroep aan. De straf bleef gehandhaafd. In eerste aanleg had de OvJ 18 jaar en TBR geëist. (TBR=ter beschikkingstelling van de regering. De 'voorloper' van de TBS)
8 juni 1954: Huisarts John F. A. M. Opdam (de gifmenger van Berkel), krijgt twee keer levenslang voor vergiftigen van zijn vrouw en van zijn celgenoot Arie Lodder (op 4 februari 1957). Dit laatste vonnis wordt uitgesproken 30 maart 1961. Hij gaat 21 mei 1962 hier vruchteloos tegen in beroep. Gratie in 1975. Overleden in 1983.
10 juni 1954: Arie L. Lodder (29) uit Gouda, krijgt van het Hof in Den Haag levenslang wegens het vergiftigen van zijn echtgenote Maaike van Waardenburg in Oud-Beijerland met arsenicum. Het motief zou zijn relatie met een andere vrouw zijn. In eerste aanleg had de rechtbank hem veroordeeld tot 18 jaar. Cassatieberoep wordt op 22 februari 1955 verworpen. Hij wordt op zijn beurt weer vergiftigd door Dr. Opdam.
18 december 1953 Metselaar Chris Blanken (27) voor de moord op politieagent A. van Eck die hem en zijn broer betrapte op diefstal in de nacht van 13 op 14 november in Woerden, waarop Blanken de agent doodschoot. Hij bekende uiteindelijk de daad en ging niet in hoger beroep. Hij ontsnapte twee keer uit de gevangenis, in 1955 en in 1965. Beide keren werd hij binnen een dag weer opgepakt. Een aantal jaren na zijn laatste ontsnappingspoging kreeg hij gratie. Zijn broer Johannes Blanken (25) kreeg 6 jaar.
19 februari 1953: Loswerkman G.Luyer (39) uit Laren en grondwerker T.J.W.Vogelenzang (27) voor de moord op de bejaarde tuinder M. Verheul uit Naarden op 30 augustus 1952. V. was eerder veroordeeld voor diefstal met poging tot moord, waarvoor hij tbr kreeg. Tijdens een proefverlof pleegde hij de moord met Luyer.
4 augustus 1952: Landbouwer Derk Jan Lammers (53) krijgt levenslang voor het vergiftigen van 3 leden van de familie Te Lindert (zijn buren) op wiens geld hij aasde.
1949: Henk Barendsen voor de moord en overval op een taxichauffeur. Zijn ook aanwezige minderjarige broer werd vrijgesproken. In 1959 kreeg hij gratie en werd zijn straf omgezet in 16 jaar. Hij kwam vrij in 1961
1945 Geesje Bleeker, voor het verraden van de verzetsradiozender in Drijber in 1944. Drijber. In 1944 werd de radiozender verraden en de aanwezige verzetslieden opgepakt en gevangen gezet. Onder hen bevond zich Geesje Bleeker. Na afloop van de oorlog werd zij er van verdacht de radiozender in Drijber te hebben verraden. Zij kreeg de doodstraf wegens 'verraad'. Een vonnis dat later in levenslang werd omgezet zodat Geesje Bleeker uiteindelijk in 1960 vrij kwam. In 2001 ontdekte de Historische Vereniging Beilen in het archief materiaal waaruit blijkt dat Bleeker het verraad van de radiozender niet op haar geweten had.
1943 Johan Bemond (31) en Johan M. Woltering (49) voor de moord op 3 Joodse vrouwen in Schiedam die onder wilden duiken.
1942 F.A.F. Slont (36) en J.H.J. Dils (49) voor de moord op winkelier Petrus van Aart (47) uit Den Bosch op 12 november 1940.
1940 R. Albers voor de roofmoord op veehandelaar C.G. van der Horst (43) uit Stompwijk (Leidsendam) op 27 oktober 1939 te Leidschendam. Van der Horst werd met afgesneden hals ontdekt in een sloot aan de Oostvlietweg door een visser. Van der Horst was teruggekomen van een veemarkt in Leiden maar werd zonder geld gevonden. In Leidschendam was inmiddels een met korporaal gezienwiens gezicht en handen met bloed waren besmeurd. Het vonnis wordt in hoger beroep bevestigd. Deze korporaal bleek Albers, die zich bij het huis van van der Horst aan de Kniplaan in Leidsendam had gemeld om over een levering vlees aan het leger te praten. Toen van der Horst om 4 uur van de markt thuis kwam, was hij met de korporaal 'naar zijn kapitein' meegereden om over deze levering te praten. Om half vijf werd hij vervolgens dood gevonden. Albers werd begin november gearresteerd. Albers verzocht verschillende malen om gratie en werd uiteindelijk in 1956 vrijgelaten.
1935 Emanuel Polak (21) voor moord en verkrachting van Sara Beugeltasch (8) op 27 augustus 1934 in een bananenpakhuis aan het Waterlooplein te Amsterdam. Polak had al twee veroordelingen wegens zedendelicten achter de rug. Hoewel Polak een Jood was, overleefde hij de Tweede Wereldoorlog en stierf in 1964 in de Van der Hoevenkliniek te Utrecht.
1931 Leidekker J. Maring vermoordde zijn compagnon Arkenbout op 29 maard 1929 op de Majellatoren en streek hierna verzekeringsgeld (Fl. 50.000) op. Een treffen tussen Maring's derde en tweede vrouw leidde tot praatjes waarna men onraad rook en hem oppakte Maring had inmiddels geprobeerd ook zijn knecht Westendorp te verzekeren. Hij probeerde terwijl hij vastzat de kroongetuige te laten vermoordden. Maring overleed in de gevangenis. Maring was 3 x getrouwd. Zijn 2e vrouw scheidde van hem toen zij een verhouding ontdekte tussen Maring en de vrouw van Arkenbout. Ook Arkenbout scheidde Ogenschijnlijk had dit geen invloed op hun zakelijke samenwerking. De afgesloten verzekering op Arkenbout stamt uit de tijd na de scheiding, toen het minder ging met het bedrijf. Zowel de rechtbank in Amsterdam alswel het Hof in Den Haag veroordelen Maring tot levenslang. In juni 1932 bevestigd de Hoge Raad het vonnis.
Mei 1931 Gerrit Maliepaard (22) uit Oss voor roofmoord met een bijl op zijn schoonzus in de Willebrordusstraat te Rotterdam in September 1930. Maliepaard werd dezelfde dag op het station van Den Bosch opgepakt met in zijn koffer het gestolen geld (fl 4000,-) en een bebloede bijl. Hij bekende de moord onmiddellijk. Maliepaard probeerde in de gevangenis zelfmoord te plegen. In eerste aanleg kreeg Maliepaard op 17 februari 1931 20 jaar. In hoger beroep kreeg hij in Mei 1931 levenslang. Beide partijen hadden beroep aangetekend. Op 22-06-1931 verwerpt vervolgens de Hoge Raad de cassatie en wordt de uitspraak definitief.

Jan Hoek uit Ede, blijft ontkennen maar wordt herkend door mevrouw J. Boerwinkel (een van de getuigen)

24 juni 1930 Jan Hoek (34) uit Ede voor moord (eigenlijk gekwalificeerde doodslag) en verkrachting van verpleegster Tine Koperberg (21) in een bos bij Bennekom. Hoek was al eerder veroordeeld wegens aanranding. Hoek gaat in hoger beroep. Op 20 november 1930 komt ook het Hof tot levenslang. Hoek gaat in cassatie, maar de hoge raad verwerpt het cassatieberoep op 2 maart 1931.
21 november 1929 J.P. Douwma (33) en D. van Pietersen (34) (ook wel: 'van Pietersom'), wegens wurging van huishoudster Johanna Wesseling (66) bij een inbraak bij de boer J.A. Hoogeveen op 16 mei 1929 in Rietwijkeroord bij Amstelveen. Op 18 maart 1930 wordt de straf in hoger beroep bevestigd. De echtgenotes van beide mannen krijgen 8 maanden wegens heling van het gestolen gouden horloge, een 60 gulden bankbiljet en een zilveren beursje (eis was 1 jaar, in eerste aanleg kregen zij 4 maanden).
6 mei 1929 Eije Wijkstra uit Grootegast voor de doodslag op Mient van der Molen, chef-gemeenteveldwachter te Grootegast, Herman Hendrik Hoving, rijksveldwachter te Opende en Jan Werkman, rijksveldwachter te Sebaldeburen en de moord op Aldert Meijer, gemeente-veldwachter te Opende, op 18 januari 1029 te Grootegast. Op 26 mei 1929 maakt het Hof er 4x doodslag van en krijgt hij 20 jaar. Wijkstra overlijdt aan TBC in 1941 in een krankzinnigengesticht in Eindhoven.
26 juni 1925 Jan Capelle (38) wegens roofmoord op zijn moeder Aaltje Capelle ten Berge (74) in Peperga in September 1923. Zij werd door zoon jan met een houten hamer doodgeslagen en daarna in een put gegooid. De zaak kwam uit doordat een ruzie iemand de politie tipte. Capelle werd aangehouden in de gevangenis, waar hij voor een ander vergrijp zat. Aanvankelijk was Capelle door de rechtbank tot 20 jaar veroordeeld. Het Hof veroordeeld hem tot levenslang, ondanks een eis van 20 jaar.
30 september 1924 Jacobus van Munster wegens roofmoord op de boer W. Willems (75) en diens zuster Trui (68) in de nacht van 4-5 mei 1924. Van Munster verkrachtte de vrouw en vermoordde beiden met een houten hamer. Hij kreeg levenslang van de rechtbank hetgeen op 11 juni 1925 werd bevestigd in hoger beroep. Wel had het hof nog psychisch onderzoek geboden. Van Munster zou tijdens zijn hoger beroep psychisch reeds zeer verslechterd en zou zich van het feit bijna niets meer kunnen herinneren (NRC 19 mei 1925 onder aan kolom 3), hoewel de getuigen deskundigen elaar op dit punt tegenspraken. Van Munster ontkende overigens.  Jacobus van Munster overleed uiteindelijk in 1937 in een rijkskrankzinnigengesticht. Medeplichtige C. vd Broek kreeg 7 jaar.
2 februari 1895 Klaas Boes (17) voor de 'dubbele moord in Schagen' op de Weduwe Bute (35) en haar pleegkind/nichtje Anna Beijers (17) op  11 augustus 1894. Hij gaat niet in hoger beroep. De straf wordt op 7 juli 1908 (Boes is dan 35) door de koningin omgezet in een tijdelijke straf van 25 jaar. Boes kwam april 1922 vrij. Zijn moeder, een caféhoudster te Schagen, aan wie Klaas de moord bekende, had zich uit schaamte reeds voor het proces om het leven gebracht. Klaas Boes overleed in 1956 op 83 jarige leeftijd. De familieboes  kwam oorspronkelijk uit Edam. Klaas grootvader was naar Schagen gekomen en daar een bakkerswinkel begonnen.

25 nov 1893 Gijsbertus 'Gijp' van Gelder voor de moord op Wachtmeester der Kon. Marechaussee Geerard Hoekman op 26 maart 1893. De veroordeling wordt in Hoger Beroep bevestigd op 12 juni 1894. Van Gelder wordt bij het 25 jarig huwelijk van Kon. Wilhelmina (1923) gratie verleend. Hij heeft dan 32 jaar gezeten. Hij mag niet terug naar Oss, maar moet in Zwijndrecht wonen. Hij overlijdt op 72 jarige leeftijd. Hij heeft tot zijn dood toe ontkent en wijst een andere crimineel, de eveneens beruchte Antonius van Berkum (alias 'de Baron') aan als de dader. (De bende bestond uit Piet de Bie, Cis de Bie, Adriaan van Galen, Gijp van Gelder, Roel Westerveld, Jef Vos, L.Vos (Bijs de Sijp), Anton J. Hendriks ('Toon de Soep'),  Frans Hendriks. Hun hoofdkwartier was de herberg van Van Berkum op de Berghemschenweg).
De moord zou nooit opgelost zijn vanwege de angst bij de Osse bevolking voor de bende, ware het niet dat Van Gelder en zijn bende besloten het graf van de wachtmeester te openen en zijn lijk op de trappen van het gemeentehuis te leggen. Zij werden hierbij gestoord en de daad wekte zoveel verontwaardiging  dat een Ossenaar, W. Hendriks, het stilzwijgen doorbreekt en getuigt. Van Berkum is dan al naar Amerika gevlucht. Piet de Bie en Cis de Bie krijgen 15 jaar.
Literatuur:
"De affaire Oss. Van lokaal conflict tot nationale rel." geschreven door Jos Smeets (2001) met een inleiding door prof. Cyrille Fijnaut (ISBN 9028419403).
Van minder gehalte is het boekje "De zaak Oss" door Martin Schouten (1982), ISBN 9023452887.
In 2011 komt een film uit over de bende van Os. Hierin wordt een iets ander licht op de moord geworpen. Hoekman werd feitelijk gehaat door de Ossche bevolking omdat hij weigerde een verklaring van goed gedrag af te geven aan mensen die -die verklaring nodig hadden voor een baan- tenzij zij hem inlichtingen wilden geven over de bende. Het stilzwijgen in Os wordt in deze documentaire ook meer gebracht als zijnde veroorzaakt door een afkeer van autoriteiten in het algemeen en Hollanders in het bijzonder.

De A12 moorden: moordenaars vrij, onschuldige levenslang vast

Op 8 augustus 2006 wordt de 44 jarige Aldo (Alduino) Gianotta door de rechtbank in Utrecht tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld voor het opdrachtgeven tot de moord op 2 Braziliaanse drusmokkelaars, een zaak die bekend staat als de A12 moorden. Is Aldo Gianotta echter wel schuldig? De bewijzen zijn flinterdun en de veroordeling berust eigenlijk alleen maar gebaseerd op 1 verklaring en het niet onbesproken verleden van de verdachte.

In februari 2002 ontdekten medewerkers van de plantsoenendienst de lichamen van de Brazilianen onder aan het talud langs de snelweg A12 bij Woerden. Het tweetal was van dichtbij door het hoofd geschoten.

Filippo Cerfeda

De politie kwam Gianotta op het spoor nadat in 2003 de Italiaanse maffiabaas Cerfeda in Ridderkerk was aangehouden. Cerfeda bekende in Italië vijftien moorden en vertelde dat hij samen met G. de twee Brazilianen had laten vermoorden om ze 20 kilo cocaïne afhandig te maken. Ook de daadwerkelijke schutters legden in Italië belastende verklaringen af.

Volgens Gianotta is alleen Cerfeda de opdrachtgever en was hij van tevoren niet op de hoogte van de moordplannen. Cerfeda zou hem hebben bedreigd en zijn restaurant in Amsterdam hebben gebruikt als uitvalsbasis.
“In Italië is het wel heel lucratief om kroongetuige te worden”, vertelt advocaat Geertjan van Oosten, die samen met Willem Anker de Amstelveense restauranthouder Aldo Gianotta verdedigt en begin september in Lecce was om getuigen te horen. “Er is nu al besloten dat Cerfeda, die zestien moorden heeft bekend, maximaal dertig jaar gevangenisstraf krijgt. Daarvan hoeft hij maar een kwart, 7.5 jaar dus, in de gevangenis door te brengen. De rest is huisarrest. Dan komen er hooguit eens per dag twee carabinieri langs om even een handje te schudden. Easy.” En dan te bedenken dat hun cliënt, Aldo Gianotta, op grond van de verklaringen van Cerfeda levenslang aan zijn broek kreeg.

Aldo is 21 april 2008 vrijgesproken

Moordenaars als kroongetuige

Door Marian Husken en Harry Lensink

Boeven vang je met boeven, luidt een oude opsporingswijsheid. Van die methode maakt justitie tegenwoordig gretig gebruik om liquidaties op te lossen. Onlangs nog legde kroongetuige Peter la Serpe in drie belangrijke moordonderzoeken zeer belastende verklaringen af over ‘collega-criminelen’. En over zichzelf. Hoe ver gaat de overheid in haar deals met moordenaars?

Ze waren er ineens, vanuit de bosjes aan de overkant. Twee mannen met bivakmutsen op. Schietend renden ze naar de villa aan de Braakensiekhof in Amsterdam-Slotervaart. Verschillende kogels boorden zich in de pui, maar eentje vond zijn weg naar de borstkas van vastgoedman en hasjhandelaar Kees Houtman. Het slachtoffer strompelde naar zijn geopende voordeur, zette twee stappen in de hal, viel neer en stierf in de armen van zijn vrouw.

Op 2 november 2005 werd Houtman geliquideerd door de huurmoordenaars Jesse R. en Peter La Serpe. Althans, dat heeft die laatste toegegeven in de vijftien verklaringen die hij heeft afgelegd bij justitie. Houtman is niet de enige afrekening waar beroepskiller La Serpe betrokken bij was. Hij plande ook de liquidatie op de criminele caféhouder Thomas van der Bijl (die op 20 april 2006 uiteindelijk door anderen werd vermoord) en deed mee aan de voorbereiding van een moordpoging op de Hilversumse crimineel George van Dijk. En dat zijn ‘slechts’ de zaken die La Serpe heeft opgebiecht. Delicten waarvoor de rechter al snel straffen van acht jaar of meer geeft.

La Serpe stapte in 2006 naar het openbaar ministerie. Naar eigen zeggen vreesde hij te worden vermoord door zijn vroegere opdrachtgevers. Daarom wilde hij een deal sluiten. In ruil voor minder straf, bescherming en een nieuwe identiteit beloofde hij het Amsterdamse parket opening van zaken te geven over de bloedige gangsteroorlog die de hoofdstad al jarenlang teistert.

Dat was trouwens niet voor het eerst. Peter ‘Viestand’ had al eerder aangeklopt bij de opsporingsinstanties, maar toen ketste een overeenkomst af, mede omdat de praatgrage crimineel te hoge financiële eisen stelde. La Serpe was goed ingevoerd in het milieu. Hij zat in de drugshandel, pleegde roofovervallen, perste collega-criminelen af en werkte mee aan minstens zeven andere pogingen tot liquidaties. Voor ‘Viestand’ was niets te dol. Door zijn alcohol- en cocaïneverslaving zat hij voortdurend in geldnood.

Voor de aanslag op Houtman ontving hij vijfenzestigduizend euro. Dat bloedgeld bood slechts heel even soelaas, het was in no time op, vertelde hij de politie. Daarop probeerde de verslaafde moordenaar zijn verhaal opnieuw te verzilveren. Na eerdere vergeefse pogingen bij justitie, stapte hij nu naar de media. Hij bood zijn gruwelverhaal voor vijftigduizend euro aan bij onder andere De Telegraaf. Rancune was La Serpes drijfveer, aldus de krant in latere berichten. ‘Degenen met wie ik dit soort klusjes opknapte, hebben mij ook laten vallen,’ hield de crimineel de verslaggevers voor.

Bij de krant vond hij geen gehoor, maar uiteindelijk was hij bij justitie uiterst welkom. De opsporingsambtenaren voelden zich al lange tijd zwaar gefrustreerd omdat de afrekeningen in de onderwereld onopgelost bleven. Nu hadden ze een kroongetuige die direct betrokken was. Eindelijk was er een kans om niet alleen de daders maar ook de opdrachtgevers te vervolgen.

Domino Day
Volgens de wet dient een kroongetuige volledige openheid van zaken te geven over zijn criminele palmares. Pas dan is een overeenkomst met het Openbaar Ministerie rechtsgeldig. Dus maakte La Serpe schoon schip. In totaal legde hij vijftien verklaringen af, ongetwijfeld handenwrijvend aangehoord door de opsporingsambtenaren. De door hen zo begeerde Domino Day leek werkelijkheid geworden: een voor een vielen de stenen om. Want de kroongetuige beschuldigde niet alleen medeverdachten van moord en pogingen daartoe, hij was na enige druk ook bereid de namen van de opdrachtgevers prijs te geven. Volgens La Serpe hadden de Turkse drugshandelaar Ali Akgün en topcrimineel Dino Soerel een dodenlijst opgesteld van mensen die door het lagere echelon uit de weg moesten worden geruimd. Ali en Dino waren volgens hem de stille vennoten van justities target number one: Willem Holleeder.

Kijk, dan heb je wat. Dat vindt ook de Amsterdamse hoofdcommissaris Bernard Welten. Voor de camera’s van het NOS-journaal bekende Welten dat hij veel verwacht van het fenomeen kroongetuige. ‘Zulke verdachten worden zelf ook gestraft en ze zetten de deur open om meerdere misdaden op te lossen.’ Ook Harm Brouwer, voorzitter van het College van procureurs-generaal toonde zich in een interview met het Algemeen Dagblad verheugd over de deal met La Serpe. De topdog van het OM gaf toe dat het ‘een zwaar middel’ is. ‘Maar het doel, het oppakken van de echte kopstukken en iedereen die daar onder hangt, heiligt in dit geval de middelen.’

Natuurlijk zijn er ook juristen met grote huiver voor dit rigoureuze wapen. Logischerwijze reageert de verdediging van ‘verraden’ criminelen verontwaardigd op dergelijke acties van het OM. Justitie loopt het risico te worden misbruikt, vinden de advocaten: ‘Dit soort kroongetuigen is alleen maar bezig hun eigen straatje schoon te vegen. Ze vertellen leugens die de aanklagers goed uitkomen.’ Maar ook advocaten van de kroongetuigen zelf zijn niet altijd onverdeeld content met de wortel die justitie hun cliënt voorhoudt. Want kan de overheid de gemaakte afspraken wel waarmaken?

Proefkonijn
De kroongetuige is een relatief nieuw wapen voor Nederlandse misdaadbestrijders. Begin jaren negentig keken crimefighters jaloers naar hun collega’s in Italië en de Verenigde Staten (zie het verhaal van Freke Vuijst hieronder). Dáár boekte justitie in de strijd tegen drugshandelaren en maffiosi succes op succes met behulp van pentiti, criminele spijtoptanten die in ruil voor overheidsbescherming en strafvermindering tegen hun ‘godfathers’ getuigden. Zoiets moet in Nederland ook kunnen, meenden de hardliners op de parketten. Menig gearresteerde is de afgelopen jaren gevraagd – soms ook onder druk gezet – om op te treden als ‘kroongetuige’ tegen zijn criminele vrienden of vijanden.

De overheid belooft zulke getuigen te beschermen, maar daarin slaagde zij niet altijd. Het eerste ‘proefkonijn’, de kroongetuige Helio Stuart, moest zijn medewerking met de dood bekopen. Hij werd in 1993 geliquideerd, nog voordat hij in de Rotterdamse rechtszaal kon verschijnen. Stuart wilde verklaren over de gewelddadige drugskoning Kobus L., van wie justitie vermoedde dat hij banden had met de Surinaamse legerleider Desi Bouterse. Het OM had daarom een soort tweetrapsraket in gedachten. Met behulp van Stuart wilde men Kobus L. laten veroordelen. Vervolgens kon justitie Kobus misschien zo ver krijgen om mee te werken tegen Bouterse.

De dood van Stuart leek een streep door de rekening. Een verdachte heeft namelijk recht om de kroongetuige te ondervragen over het waarheidsgehalte van diens beschuldigingen. En dat was door de moord voor altijd onmogelijk. Maar het OM had geluk. De rechters veroordeelden L. mede op basis van de verklaring van de vermoorde Stuart tot een straf van vijftien jaar en een miljoen gulden boete. Kobus L. werd opgesloten onder het allerzwaarste regime – in de EBI, de extra beveiligde gevangenis in Vught. Maar toen justitie hem daarna benaderde om kroongetuige te worden tegen Bouterse, liet hij weten daar niets van te moeten hebben. Hij paste ervoor om als ‘verrader’ op te treden.

Leugenachtig optreden
Architect van deze eerste Rotterdamse deal was officier van justitie Martin Witteveen, die daarna overstapte naar het parket Amsterdam. Daar vervolmaakte hij de succesvolle methode om schijnbaar ongrijpbare criminelen achter slot en grendel te krijgen. Dat deed Witteveen samen met een andere hardliner, het huidige VVD-kamerlid Fred Teeven. Het duo bezorgde het Amsterdamse OM een primeur. Ze zetten twee kroongetuigen tegelijkertijd in. Het betrof medeverdachten van hasjbaron Johan Verhoek, alias ‘De Hakkelaar’. Ze wezen Verhoek aan als hun leider. In ruil voor hun belastende verklaring werden ze zelf strafrechtelijk niet vervolgd. De ene was Fouad Abbas, een even grote crimineel als De Hakkelaar. Hij kreeg een miljoenenboete opgelegd, te voldoen in termijnen. De andere was Ad Karman, chef ‘laden en lossen’ onder De Hakkelaar. Karman belandde in een getuigenbeschermingsprogramma. Johan Verhoek werd op basis van deze getuigenissen veroordeeld tot ruim vijf jaar celstraf.

De advocaten die destijds bij de deals in deze strafzaak waren betrokken, kijken nu met gemengde gevoelens terug. Joseph Rammelt wordt opnieuw kwaad: het OM had achter zijn rug om zijn cliënt Karman benaderd. Om tweedracht te zaaien tussen advocaat en cliënt, maakte het OM Rammelt zwart. De strafpleiter: ‘Ik werd door justitie tegenover mijn cliënt afgeschilderd als een verlengstuk van de bende. Natuurlijk kun je dit zien als een slim steekspel van de officieren, maar ik vind het nog altijd een leugenachtig optreden. Mijn cliënt was bijna vrij, maar de officieren hadden hem wijsgemaakt dat hem een lange straf te wachten stond. En zo ging hij overstag.’

De rechtbank toonde zich destijds ook ontstemd over deze gang van zaken. Om problemen te voorkomen werd kroongetuige Karman een nieuwe raadsman aangeboden: Marcel van Gessel. ‘Het was puur pionierswerk,’ vertelt deze Amsterdamse advocaat nu. ‘De deal was al gemaakt, maar verder was nergens over nagedacht. Ook niet over de beveiliging van Karman. Er was niet eens een beschermingsprogramma voor getuigen. Het was improviseren met de Pritt-stift en de plaksnor.’

Niet alleen de beveiliging stond in de kinderschoenen. Ook de financiële tegemoetkoming bleek karig. Kroongetuige Karman kwam er tot zijn schrik achter dat justitie hem zijn verdere leven alleen een minimumuitkering wilde betalen. Van Gessel heeft sinds de begeleiding van Karman zijn buik vol van deals met criminelen. ‘Het is een monstrum. Per definitie is een deal namelijk niet controleerbaar, want alles moet geheim blijven. Het gaat vaak om de losers, de mensen in de lagere echelons van de organisatie.’

Gejammer van advocaten, lijkt de teneur van justitie. De opsporingsinstanties waren en blijven euforisch over de introductie van het fenomeen. Bij een terugblik op Fred Teevens carrière als dealmaker, zei toenmalig hoofdofficier Hans Vrakking vorig jaar in Vrij Nederland: ‘Teeven heeft de grenzen opgezocht. Alles was nieuw, nieuw, nieuw.’ Hij toonde zich nog steeds tevreden over hoe ‘zijn jongens Martin en Fred’ de georganiseerde criminaliteit te slim af waren geweest.

Het sluiten van een deal met een verdachte is inmiddels een gangbaar instrument voor het Openbaar Ministerie. Je kunt niet meer zonder kroongetuigen, stelde officier Koos Plooij. Hij behandelde de afgelopen jaren samen met Teeven grote drugs- en moorddossiers, waaronder de zaak Holleeder. Ook daarin spelen dit soort getuigen een belangrijke rol. Dat een fatsoenlijke rechtsgang in het geding komt door het geheime karakter van deals, zoals advocaten beweren, spreekt Plooij tegen. ‘Geen getuige wordt zo zwaar door iedereen getoetst als de dealgetuige.’

De praktijk elders in het land lijkt Plooij echter geen gelijk te geven. De toetsing is soms wel erg summier als een onderzoek dreigt vast te lopen.

Moordcomplot
De nieuwste regeling voor kroongetuigen is twee jaar oud. Daarin staat dat bij een deal het OM zijn best zal doen om de straf bij de rechter tot maximaal de helft te verminderen. Dat kan zelfs bij een spijtoptant die wordt verdacht van een levensdelict, maar dan moet de deal wel voldoen aan het zogenaamde proportionaliteit- en subsidiariteitsbeginsel. Populair gezegd: een lagere crimineel kan alleen een hogere belasten. Of iemand die een ernstiger delict heeft gepleegd dan de getuige zelf. Overigens is het nooit zo geweest dat de officier van justitie zomaar een straf mag ‘kwijtschelden’. In principe wordt een verdachte die getuigt gewoon vervolgd, maar is de strafeis veel lager.

Dat die principes rekbaar zijn, blijkt uit een Groningse zaak uit 2002. Juan Koppel, een aangetrouwde neef van horecatycoon Sjoerd Kooistra, was zwaar gewond geraakt na een mislukte moordaanslag. Het onderzoek zat muurvast. Tot er een fax uit Irak kwam. Daarin stelde ene Aram Mohamed, een voormalig asielzoeker in Nederland, dat hij wel wist hoe de vork in de steel zat. Maar Mohamed wilde alleen getuigen op vergaande voorwaarden. Hij moest zelf buiten schot blijven en justitie moest ervoor zorgen dat hij na zijn verklaring in een ander land opnieuw asiel zou kunnen aanvragen. Verder mocht het OM eventuele misdrijven van de getuige niet doorgeven aan buitenlandse autoriteiten. Tenslotte wilde Mohamed alleen in een door hem gekozen buitenland – Bonaire in dit geval – zijn verklaring afleggen.

Justitie ging akkoord. Mohamed kreeg strafrechtelijke immuniteit. Als ‘tegenprestatie’ wees hij de opdrachtgever en de schutter aan van de mislukte aanslag op Koppel. Iwan O., een zakenrelatie van Koppel, had het slachtoffer geld geleend en kon het niet terugbetalen. Daarop had O. het plan in werking gezet om Koppel om zeep te helpen. Zowel opdrachtgever Iwan O. als de schutter waren eerder vrijgesproken, maar met behulp van de verklaring van Mohamed veroordeelde het Hof ze op 13 april 2007 beiden tot acht jaar cel.

Een succesdeal voor justitie. Maar wat blijkt uit het strafdossier? Deze Mohamed was de sturende kracht achter de aanslag. Hij regelde de schutter, hij hield namens Iwan O. een vinger aan de pols over de vorderingen, hij wist precies plaats en tijdstip van de aanslag en hij liet het wapen verdwijnen – hij zaagde het in stukjes. Daarna verdween Aram Mohamed naar Irak. Kortom, justitie had een belangrijke deelnemer aan een moordcomplot moedwillig laten gaan.

‘Alsof dat geen beloning is voor bewezen diensten,’ fulmineert advocaat Peter Plasman, die de schutter bijstond. Plasman: ‘Het is toch onvoorstelbaar dat het Hof het verhaal van het OM en de politie geloofde. Die zeiden dat ze niet vooraf hadden kunnen weten dat Mohamed een verdachte was. Daarom kreeg hij de toezegging dat hij als getuige zou worden behandeld.’ De raadsman leest voor uit het arrest: ‘Aannemelijk is tevens dat geen verklaring van Mohamed zou zijn verkregen als de politie de betreffende afspraak (geen verdachte, maar getuige) niet met hem had willen of mogen maken.’ Advocaat Plasman is inmiddels in cassatie gegaan: ‘Ik ga er honderd procent van uit dat deze uitspraak geen stand gaat houden bij de Hoge Raad. Deze deal gaat dwars tegen de wet in.’

Hulp uit het buitenland
Er zijn meer voorbeelden. Ook het Utrechtse parket had een slimme constructie bedacht om de oplossing van een dubbele moordzaak vlot te trekken. Het ging om de liquidatie in 2002 van twee Brazilianen langs de A12 bij Woerden. Advocaat Marnix van der Werf stond in dit dossier de verdachte Aldo Giannotta bij, een Amsterdams-Italiaanse restauranthouder die volgens justitie betrokken was bij cocaïnehandel en de A12-moorden.

De officier van justitie kreeg voor zijn bewijsvoering hulp uit het buitenland. Zijn Italiaanse collega’s boden hem de getuigenis aan van een grote maffiabaas met wie ze een deal hadden gesloten. Het ging om spijtoptant Don Filippo Cerfeda, een kopstuk van de Sacra Corona Unita, de broederschap uit Puglia. Die Cerfeda had een verleden in Nederland. Hij was in maart 2003 op last van de Italiaanse justitie in Ridderkerk aangehouden en uitgeleverd aan zijn eigen land.

Van der Werf: ‘De Nederlandse autoriteiten hadden op dat moment geen idee wat Cerfeda in Nederland op zijn geweten had. Toen deze godfather hier later alsnog in beeld kwam, had hij als meervoudige moordenaar al een deal gesloten met de Italiaanse overheid. Hij was zodoende voor Nederland alleen nog beschikbaar als getuige.’

Net als in Nederland is een Italiaanse spijtoptant gedwongen om schoon schip te maken. Dus ook Cerfeda had zijn turbulente verleden uit de doeken gedaan. Tegenover de Italiaanse justitie bekende hij: ‘Wanneer ik een persoon wilde vermoorden, was dat in één seconde voor elkaar.’ De maffialeider had een knipselmap bij zich van ‘bloedige gebeurtenissen vanaf 2001’ om zijn verhaal te ondersteunen. In 2001 overleefden Cerfeda en de zijnen een bomaanslag door de concurrentie. ‘Vanaf dat moment besloot ik al mijn tegenstanders te vermoorden,’ biechtte Cerfeda op. ‘Ik weet niet precies hoeveel moorden ik heb gepleegd. Vijftien, veertien, dertien, zestien, dat weet ik niet precies, maar er zijn ook nog andere misdrijven, ook pogingen tot moord.’

En passant bekende de godfather ook vijf aanslagen die hij had uitgevoerd in Nederland. In 2001 liet hij een Italiaan in Amsterdam liquideren. In 2002 schoot hij twee bezoekers van het Amsterdamse café The News dood. Datzelfde jaar liet Cerfeda de twee Brazilianen vermoorden langs de A12. Het ging om een ripdeal (het zonder betalen afhandig maken van cocaïne) waarbij ook Aldo Giannottia betrokken zou zijn. Maar Giannotta. ontkende hardnekkig van de moordplannen te hebben geweten.

In Italië kreeg pentito Cerfeda in ruil voor het aangeven van zijn ‘partners in crime’ slechts tien jaar gevangenisstraf voor alle opgebiechte misdaden. De maffiamoordenaar zit in 2007 zelfs niet meer in de Italiaanse cel. Na tweeënhalf jaar voorarrest brengt hij – met een elektronisch enkelbandje om – de rest van zijn straftijd thuis door. Met restauranthouder Aldo Giannotta liep het minder goed af. De Nederlandse rechtbank veroordeelde hem op basis van het Cerfeda-verhaal tot levenslang. De rechters vonden Aldo Giannotta’s ontkenning van de moorden op de A12 niet geloofwaardig, gezien zijn betrokkenheid bij de cocaïnediefstal. De zaak loopt nu in hoger beroep. (Noot: Giannotta is door het Hof inmiddels veroordeeld tot 8 jaar voor drugshandel maar is vrijgesproken van de moorden op de Brazilianen. Hij is daarna uitgeleverd aan Duitsland waar hij is veroordeeld voor een drugsdelict)

Naar aanleiding van de gebeurtenissen in deze rechtszaak maakt Van der Werf zich zorgen. ‘Kroongetuigeverklaringen van spijtoptanten uit Italië en de Verenigde Staten tellen kennelijk mee als volwaardig bewijs. Door de toenemende en verdergaande internationale samenwerking op opsporingsgebied zullen buitenlandse deals dus vaker een rol spelen in Nederlandse strafzaken. Maar de rechtssystemen in die landen zijn niet identiek of vergelijkbaar met het onze. Rechterlijke macht, OM, recherche en verdediging kunnen vaak niet overzien onder welke omstandigheden zo’n getuige die verklaring heeft afgelegd. Laat staan dat kan worden ingeschat wat de motieven zijn van iemand om een ander zwaar te belasten.’

Een Antilliaanse troef
Hoe zinvol is justitie bezig als ze – vaak ten einde raad – besluit in zee te gaan met een verdachte om een doorbraak in een onderzoek te forceren? Niet alleen de verdediging, ook sommige rechters stellen kritische kanttekeningen bij de inzet van kroongetuigen.

Bijvoorbeeld in het megaproces tegen de beruchte Nomads, de Limburgse tak van de Hells Angels. De leden stonden de afgelopen jaren terecht voor een drievoudige moord. In deze zaak kwam het OM met een Antilliaanse troef: kroongetuige Angelo Diaz, een aspirant-lid van de motorclub Carribean Brothers. Hij zou voor de doorbraak zorgen, dacht justitie.

De zaak zat zo. In 2004 deed de politie een lugubere vondst. In de Geleenbeek bij Echt lagen de lijken van drie Nomads. Justitie vermoedde dat ze waren vermoord door clubgenoten. Het moordonderzoek werd echter bemoeilijkt doordat alle arrestanten volgens de regels van de Hells Angels hun mond hielden tegenover de politie. Logisch, wie de omertà doorbreekt, kan een kogel verwachten. De officier van justitie klaagde vervolgens het hele chapter aan wegens meervoudige moord. Het openbaar ministerie hoopte dat door de dreiging van een jarenlange celstraf een van de motorduivels alsnog de daadwerkelijke moordenaar(s) zou aanwijzen.

Maar dat gebeurde niet. Wat overbleef was het verhaal van Angelo Diaz, die zich uit angst voor eigen leven tot justitie had gewend. Diaz had naar eigen zeggen cocaïnezaken gedaan met de vermoorde drie Nomads. Hij trad op als go-between tussen de Limburgers en de Colombiaanse guerrillabeweging Farc. Alles ging goed totdat de drie Limburgse Hells Angels een paar honderd kilo coke inpikten zonder te betalen. Een andere Carribean Brother, Steven Chocolat, die namens de Colombianen poolshoogte kwam nemen, zou vervolgens door deze drie zijn vermoord. Ook Diaz vreesde voor zijn leven, omdat andere Nomad-leden hem ervan verdachten betrokken te zijn bij de cokediefstal. Aldus de Antilliaan in zijn verklaring. De Nomads eisten opheldering over dit verraad, gijzelden hem en dreigden hem te vermoorden. Ook de verkopende partij, de Colombianen, zat achter Diaz aan. Ze wilden hun geld, want hij was hun bemiddelaar. Een deal met justitie, waarbij hij een nieuwe identiteit kreeg, was voor hem dus de enige mogelijkheid om in leven te blijven, stelde Diaz.

Bij het OM gingen de deuren wijd open voor het tot inkeer gekomen Caribische motorclublid. Ze maakten afspraken met Diaz, die zelf zeker geen lieverdje was en mogelijk ook te maken had met de dood van Chocolat. Dat blijkt uit een proces-verbaal van een vroegere informant/kroongetuige van justitie en een kennis van Diaz: ‘Angelo vertelde me dat het hoofd van Chocolat nooit gevonden zou worden omdat er soep van was gekookt en dat de ogen het lekkerst waren. Hij vroeg me ook om K. af te maken. Hij wilde mij daarvoor 50.000 dollar geven.’

Poep van de stoep
Justitie had de verklaringen van kroongetuige Angelo Diaz om meerdere redenen hard nodig. Natuurlijk, de daders van de meervoudige moord moesten worden vervolgd. Maar er stond meer op het spel. De overheid zag haar kans schoon om voor eens en altijd de Hells Angels te brandmerken als een criminele organisatie. Dus werd de deal getekend. Diaz ging akkoord met een lagere strafeis voor zijn cokehandel en opname in een getuigenbeschermingsprogramma. Als tegenprestatie deed Diaz een boekje open over de drugs- en moordpraktijken van de Hells Angels. Hij noemde twee Nomads bij naam die verantwoordelijk zouden zijn voor de lijken in de Geleenbeek. Ze hadden letterlijk tegen hem gezegd: ‘Wij hebben de poep van de stoep geveegd. Wij hebben dit gedaan zodat we - als de Colombianen verhaal komen halen - kunnen zeggen dat al voor hen te hebben gedaan.’

Maar godsgeschenk Diaz, voor wie de staat sindsdien moet optreden als beschermengel, zorgde niet voor de broodnodige doorbraak. Twee keer kwam hij vermomd met een Maradona-pruik getuigen in de rechtszaal, maar hij overtuigde de rechters niet. Zijn verklaringen bleken inconsequent. Steeds had hij een ander verhaal over de gijzeling, de cokehandel en de moorden. ‘Bovendien was de uitdrukking “Poep van de stoep vegen” onvoldoende concreet om daaraan conclusies te verbieden’, vonden de rechters. Voor de rechtbank telde de verklaringen van deze kroongetuige niet mee; dezelfde situatie deed zich voor bij het Hof. De Amsterdamse raadsheren spraken afgelopen juni iedereen vrij wegens gebrek aan bewijs.

Marijn Zuketto was een van de advocaten in deze strafzaak. Natuurlijk was hij blij dat zijn cliënt naar huis mocht. Tegelijkertijd maakt Zuketto zich ongerust over wat hij noemt ‘een zorgwekkende ontwikkeling die zich vooral voordoet bij megazaken.’ ‘Iedereen kon zien dat wat Diaz zei over de drie moorden niet echt bruikbaar was voor de bewijsvoering. Toch is het OM kennelijk bereid om zulke verhalen te slikken als ze in bewijsnood zit of met een vastgelopen onderzoek kampt. De deal is bovendien heel listig gedaan. Al hebben de rechters de verklaringen van Diaz niet gebruikt, zijn verhaal kleurde wel de vervolging van de Nomads in.’

Ook is Zuketto kritisch over de totstandkoming en de deal zelf. ‘Het OM ging al met Diaz in zee toen ze nog erg weinig van hem wisten. Maar het viel natuurlijk niet uit te sluiten dat hij zelf ook betrokken was bij levensdelicten. Op papier is Diaz alleen een lagere strafeis beloofd voor zijn aandeel in de cokehandel. Maar onderhands blijkt hem meer toegezegd. De Duitse justitie wilde Diaz ook vervolgen voor cocaïnehandel. Hij is echter nooit uitgeleverd aan dat land. Bovendien is hij niet financieel strafrechterlijk aangepakt.’

Opmerkelijk is dat ook Angelo Diaz en zijn advocaat Rob Meerman kritiek hebben op de gang van zaken rond de overeenkomst. In de pers verschenen juichende verhalen over de mooie deal die Diaz sloot als kroongetuige. Maar desondanks blijkt het contract nog steeds niet rond. Meerman, die zoals elke dealadvocaat gebonden is aan een geheimhoudingsplicht, wil alleen kwijt dat ‘de staat zich heeft verplicht tot bescherming, maar dat toezeggingen van het Landelijk Parket niet worden nagekomen.’ De raadsman: ‘Het getuigebeschermingsprogramma is niet waterdicht. Dat is zorgwekkend. Zeker nu alle verdachten die door Diaz zijn beschuldigd van moord zijn vrijgelaten. Het gaat niet zoals het hoort te gaan.’ (Noot: Diaz is inmiddels wegens onvrede met de uitvoering, uit het getuigenbeschermingsprogramma gestapt.)

Meerman, die voor het eerst een kroongetuige bijstaat, zegt dat hij een volgende cliënt een deal met justitie sterk zal afraden. ‘Er zijn veel meer beren op de weg dan je denkt. Bovendien gaat het helemaal de verkeerde kant op als zelfs moordenaars van deze kroongetuigenregeling gebruik kunnen maken, zoals nu het geval is met die La Serpe.’

Barstjes
Terug naar de meest recente troef van justitie. Moordenaar/kroongetuige Peter La Serpe wil straks in zijn nieuwe leven naar eigen zeggen leraar maatschappijleer worden. Maar eerst zal de rechter zich dit jaar nog moeten uitspreken over zijn betrouwbaarheid. Wat zijn de woorden van deze spijtoptant waard? Hoe rechtmatig is de deal met een getuige die bloed aan zijn handen heeft? Er is hem een lagere strafeis toegezegd, bescherming en een nieuwe identiteit. La Serpes raadsman Hans Speijdel mag net als zijn confrère Meerman niet uit de school klappen: ‘Voorwaarde voor de deal is dat we niet vertellen hoe die tot stand is gekomen.’

Volgens advocaten die La Serpe bij de rechter-commissaris hebben kunnen verhoren, heeft de overheid de plastisch chirurg al aan het werk gezet. Het resultaat blijft vooralsnog verborgen achter snor, pruik en schmink.

La Serpe was naar eigen zeggen betrokken bij meerdere (pogingen tot) liquidaties. Hij maakte deel uit van een doodseskader dat bloederig huishield in de Amsterdamse onderwereld. Wat dat betreft heeft justitie een sterke troef in handen. Hij verlinkte zijn ‘rechtstreekse opdrachtgevers’ Ali Akgün en Dino Soerel Ali Akgün zit al maanden in voorarrest. Dino Soerel is weliswaar sinds vorig jaar ‘verdwenen’, maar staat wel internationaal gesignaleerd (in elk geval voor de verdenking van heroïnehandel). Het is hoog spel. Daarbij zit de verdediging van de beschuldigden ook niet stil. De advocaten van genoemde verdachten proberen de verklaringen van La Serpe op tafel te krijgen – uit die stukken werd overigens al breeduit geciteerd in De Telegraaf. Raadsvrouwe Benedict Ficq spande namens Dino Soerel op 25 juni een kort geding aan tegen het ochtendblad. De Telegraaf had bericht dat La Serpe in opdracht van Soerel de zakenman Nedim Imac, ex-voorzitter van voetbalclub Turkiyemspor, moest liquideren. Soerel beschreef hij als ‘de baas van Holleeder’.

Soerel eist nu rectificatie van deze kwalificatie. Die is volgens zijn advocate nergens op gestoeld. Want inmiddels blijkt La Serpe deze beschuldiging te hebben teruggetrokken bij een nader verhoor bij de rechter-commissaris: ‘Het is fantasie dat uit mijn mond zou zijn opgetekend dat Dino Soerel de baas van Holleeder zou zijn.’

Er zijn al meer barstjes in de verklaringen van La Serpe geconstateerd. Volgens de kroongetuige had ene Sjaak Burger hem de twee wapens geleverd voor de moord op Houtman en Van der Bijl. Sjaak B. is een levensgevaarlijke figuur die minstens tien liquidaties op zijn naam heeft, vertelde La Serpe aan justitie. Maar kennelijk vond het OM dit bij voorbaat al een sterk verhaal want Burger (ondertussen aangehouden) heeft alleen de levering van de wapens op zijn dagvaarding aangetroffen. ‘En zelfs dat ontkent mijn cliënt Burger’ zegt diens advocaat Marnix van der Werf.

Volgens Van der Werf heeft de kroongetuige zelf veel meer op zijn geweten dan de drie delicten waarvoor hij nu door het OM wordt vervolgd. ‘Het lijkt er dus op dat justitie achter de rug van de rechter om mogelijk extra cadeautjes heeft uitgedeeld door deze misdrijven niet op zijn tenlastelegging te vermelden.’ Advocaat Speijdel moet er desgevraagd opnieuw het zwijgen toedoen. Hij kan en mag niet bevestigen dat La Serpe alleen zal worden vervolgd voor de liquidaties op Houtman en Van der Bijl en de poging tot moord op George van Dijk. Ook dat valt onder de geheimhoudingsplicht bij een dealafspraak.

Inmiddels doen in het criminele milieu geruchten de ronde dat La Serpe zelf ook misdrijven voor justitie heeft achtergehouden. Een doodzonde, die hem zijn overeenkomst met het OM kan kosten. Maar bij het parket zullen ze daar niet echt zenuwachtig over worden. Ook al is de overeenkomst wettelijk nietig, dat geldt niet voor de vijftien verklaringen. Die kunnen gewoon worden meegenomen in de bewijsvoering. Gunstig voor justitie, zou een cynicus kunnen zeggen. Het OM heeft wel het bewijs, maar hoeft zich niet meer te bekommeren om de getuige. Vervelend wordt het pas als La Serpe aantoonbaar zo’n loopje met de waarheid heeft genomen, dat de rechtbank zijn verhaal terzijde legt, zoals in het geval van Angelo Diaz.

Enerzijds is de keuze van justitie te begrijpen. In het geval van de Amsterdamse liquidaties hebben politie en justitie jarenlang werkeloos toegekeken hoe de een na de ander werd doodgeschoten. Nu, met onder andere La Serpe in stelling, lijken de verantwoordelijken zich voor eerst zorgen te moeten maken.

Aan de andere kant moeten er volop vraagtekens worden gezet bij overeenkomsten met ‘ratten’. Criminele spijtoptanten kunnen talloze motieven hebben om te spreken. Niet alleen om zelf de dans te ontspringen, maar ook om anderen – concurrenten, vijanden – een hak te zetten.

Neem Italië. Een succesverhaal waar justitie in Nederland graag naar verwijst. Maar wat blijkt? De onderwereld heeft daar van de nood een deugd gemaakt. Pentiti bieden zich niet alleen aan uit eigen belang, bijvoorbeeld om een straf te ontlopen. Mindere goden binnen maffiafamilies worden naar voren geschoven – geofferd - om als spijtoptant op te treden. Zo kunnen ze de moordende concurrentie voor lange tijd uitschakelen. Daarmee is de overheid ongewild een partij geworden in de zakelijke conflicten van de onderwereld.
Bron (bewerkt): Vrij Nederland