Nuenense arts onschuldig aan moord/doodslag

Update 14 nov. 2011: zie ook de brief van de overleden Bebe Pana

’s-Hertogenbosch-Edwin ten Winkel, de echtgenoot van Bebe Paña ten Winkel is niet schuldig bevonden door het Gerechtshof in Den Bosch. Edwin ten Winkel was gearresteerd in Januari 2005 op verdenking van moord en was in Juni 2006 veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf voor dooslag op zijn vrouw Bebe Paña.
Ten Winkel heeft altijd zijn onschuld volgehouden en verklaarde dat zijn ernstig depressieve vrouw zelfmoord had gepleegd.

Gedurende het hoger beroep in de zaak, dat diende van 21-23 maart 2007, toonde de verdediging aan dat de door het NFI beschreven breuk in het strottenhoofd simpelweg niet bestond.

Tijdens het 1e proces in 2006, beschreef Dr. de Bakker van het Groene Hart ziekenuis dat er op de Röntgenfoto's gemaakt bij de sectie, een lijntje te zien was aan de rechterkant van het kraakbeen van het strottenhoofd. Hoewel er destijds geen 100% zekerheid was dat dit een breuk betrof, gaf de Bakker aan dat hij 'niet wist wat het anders kon zijn' en verklaarde Dr. Bela Kubat van het NFI dat dit welhaast van een wurghandeling moest komen. Ondanks deze twijfel greep de rechtbank deze bewering destijds met beide handen aan om de arts tot 12 jaar gevangenisstraf te veroordelen. Zij negeerde daarmee de contra expertise van Professor Werner Jacobs, die getuigde dat als het al een breuk was, deze heel goed na de dood ontstaan kon zijn. (een zogeheten "Mortician's fracture"

Bewijsvoering en getuigen-deskundigen

Tijdens het hoger beroep werd ten Winkel bijgestaan door getuigen deskundigen van de Universiteit van Maastricht (Prof. dr van Engelshoven en Dr. De Bondt, Röntgenologen), een hoogleraar forensische pathologie van de Universiteit van Antwerpen (Prof. Werner Jacobs) en een Forensisch patholoog van Scotland Yard (Prof. Milroy). Opmerkelijk was dat deze laatste 2 getuigen deskundigen (prof. Jacobs en prof. Milroy) in eigen land juist vaak door de aanklager worden ingeschakeld. Prof. Milroy (foto) is zelfs één van de meest toonaangevende forensisch pathologen ter wereld.
In een duidelijk en helder betoog, toonde de Maastrichtse röntgenoloog de Bondt aan dat het 'lijntje' dat gezien was op de röntgenfoto van de hals van Paña geen breuk was, maar een zgn 'embryonaal fusielijntje', een overblijfsel uit de normale embryologische ontwikkeling van de mens. Paña bleek dit lijntje ook aan de linkerzijde te hebben, een feit dat gemist was door het onderzoek van het NFI. Ter controle had de röntgenoloog ook nog de röntgenfoto's van laatste 200 patienten die hun kliniek hadden bezocht en waarbij foto's van de hals waren gemaakt, onderzocht. Ook daar bleken deze lijntjes te zien bij ca 13% van de (in leven zijnde) mensen.

De Bakker: “het licht is hier slecht”

Geconfronteerd met deze feiten bleek dr Bakker een slecht verliezer, mogelijk omdat zijn vrouw in de zaal zat. Tegen beter weten in bleef hij tegensputteren en gaf aan dat 'in de rechtszaal de lichtomstandigheden om de foto te bekijken' niet optimaal waren. Desondanks bleken de rechters zelf, voor het eerst geconfronteerd met de foto's, geen moeite te hebben met het kunnen zien dat er geen breuk was. Het was dan ook ontluisterend te moeten zien dat een van de raadsheren op een gegeven moment de röntgenfoto omhoog houdend, dr. de Bakker aanwees: "kijk er zit geen breuk". Eerder ook had dr. de Bakker al blijk gegeven de menselijke embryologie (2e jaars stof voor medische studenten) niet te kennen.

Ontluisterend was ook dat op de eerste dag van het proces, dr Bela Kubat van het NFI voor de rechtbank nog een totaal andere plek aangaf waar de 'breuk' zich zou bevinden dan waar dr. de Bakker aangaf dat deze zich bevond, hetgeen de voorzitter van het gerechtshof deed verklaren: “wacht even, dit is toch wel een totaal ander verhaal dan wat we gisteren hebben gehoord”. Klaarblijkelijk toch grote communicatieproblemen tussen de beide experts.

Kubat: “Slechts een 'persoonlijke theorie'”

Ook zgn. "ondersteunend bewijs" werd door de getuigen deskundigen uit Antwerpen en van Scotland Yard naar de prullenbak verwezen. Schoorvoetend moest Bela Kubat van het NFI toegeven dat een en ander slechts een 'persoonlijke theorie' was: Er was niet daadwerkelijk bloedstuwing gezien in het hoofd van Paña. Er bleek slechts een subjectief verschil in intensiteit van een op twee verschillende plekken aangebrachte kleurstof; iets wat bloedstuwing net zo min bewijst als dat het uitsluit en als er al bloedstuwing was, was dat ook niet bewijzend voor een wurghandeling. Prof. Milroy verklaarde dan ook dat in ieder geval in het Verenigd Koninkrijk, geen patholoog, al dan niet met naam en faam bekend, het ook maar in zijn hoofd zou halen deze conclusie te trekken, omdat er vele andere oorzaken waren die genoemde verschijnselen konden verklaren.

Requisitoir
In het requisitoir, moest ook de advocaat generaal Kolkert toegeven dat er inderdaad geen breuk in het strottenhoofd van Paña was. Desondanks betoogde de AG dat ten Winkel 'het wel gedaan moest hebben'. De advocaat generaal trachtte hierbij ook het Pieter Baan onderzoek te bagatelliseren. Dit onderzoek had namelijk - bij herhaling- aangetoond dat ten Winkel een niet aggressief karakter had en conflicten vermeed. Volgens de AG had hij zelf een beter inzicht in de zaak, omdat hij 'het dossier kende'. Gemakshalve ging de AG voorbij aan de feiten, namelijk dat ook de deskundigen van het Pieter Baan Centrum het hele dossier hadden én ten Winkel 7 weken hadden geobserveerd én op verzoek van het OM nog een herhaald onderzoek hadden gedaan toen het eerste onderzoek gunstig uitviel voor ten Winkel. Dit terwijl de AG zelfs ten Winkel nog nooit had gesproken.

Prof. Werner Jacobs

Pleidooi
In zijn pleidooi wees Advocaat Gerard Spong nogmaals op de feiten: Er was nooit een reden aangetoond waarom ten Winkel zijn vrouw omgebracht zou hebben. Hun huwelijk werd ook door Paña zelf als goed omschreven. Paña zelf had een afscheidsbrief geschreven waarin zij haar zelfmoordplannen aangaf en ten Winkel prees als een 'wonderful, wonderful husband'. Getuigen die haar reeds lang kenden hadden ook aangegeven dat zij zwaar depressief was en neiging tot suicide had. Hij vroeg dan ook vrijspraak. Ook wees Spong er nog op dat een door het OM zelf ingeschakelde forensisch psycholoog (prof. Van Koppen) had verklaard dat er significante verschillen bestonden tussen de verhoren op video en wat daar uiteindelijk van in het procesverbaal was terechtgekomen.

Uitspraak
Geconfronteerd met deze feiten had de rechtbank niet lang nodig om haar oordeel te vellen: waar er gewoonlijk vonnis gewezen wordt twee weken na de zitting, werd ten Winkel twee dagen na de zitting al in vrijheid gesteld, in afwachting van het definitieve vonnis twee weken later waarin hij werd vrijgesproken van moord en doodslag. Het Hof stelde dat er inderdaad geen breuk van het halsskelet was, maar zelfs als deze breuk er wél geweest zou zijn, dat dit geen bewijs voor doodslag van Paña door ten Winkel geweest zou zijn.
Ten Winkel is weer verenigd met de 6 jarige zoon van het echtpaar, die hij in zijn 27 maanden gevangenschap slechts een paar keer had kunnen zien. Hij werd gefeliciteerd door zijn schoonfamilie (dus de familie van het vermeende 'slachtoffer').
Raadsman Gerard Spong vergeleek de zaak met het justitiële debacle in de Schiedammer Parkmoord.

Update 25-11-08 Het eindhovens dagblad publiceerde een artikel waaruit zou blijken dat de man spoorloos was en dat daarom voorlopig de tegen hem ingestelde cassatie niet door kon gaan. Deze info berustte op foutieve informatie van het OM dat kennelijk al lang naar de man op zoek is. De man is echter gewoon thuis en staat ingeschreven bij de Gemeentelijke BasisAdministratie. Minpuntje voor het OM als je niet eens iemand kunt vinden die gewoon thuis is.

Update 13 april 2010 De Hoge Raad heeft de vrijspraak van de man bevestigd. Daarmee is de vrijspraak definitief en onherroepelijk.De Hoge Raad volgt hiermee het advies van Advocaat Generaal Vellinga.

Keywords: Bebe Paña, Nuenen, NFI, Scotland Yard, Milroy, Kubat, zelfmoord, Badian, Spong, ten winkel, de Bondt, van Engelshoven

Adriaan Hakkert Overleden

Vandaag is Adriaan Hakkert overleden, na een open hart operatie. Hij was 61 jaar. Adriaan Hakkert zat anderhalf jaar in de gevangenis na een veroordeling van 18 jaar voor de moord op zijn vrouw Ingrid Gantvoort en poging tot moord op zijn zeventienjarige gehandicapte dochter Femke, op 29 juli 2001 in hun woonboerderij in Den Dungen (NB). Hakkert werd in Hoger beroep op 2 september 2003 vrijgesproken toen duidelijk was dat de recherche de verklaringen van zijn gehandicapte dochter nogal gemanipuleerd had op een wijze die het voormalig Russisch Politbureau waardig zou zijn. Ook nadat hij was vrijgesproken en hem een schadevergoeding van 90.000 euro was toegekend bleef zijn omgeving hem behandelen als een paria. Inmiddels zijn meer mensen ervan doordrongen dat Hakkert niet de dader was. Die loopt nog vrij rond.

Patrick van S. bekent verkrachting Mariëlla de Geus

Patrick van S. (32) uit Gouda heeft vandaag voor het gerechtshof in Den Haag voor het eerst verklaard de Goudse studente Mariëlla de Geus te hebben verkracht.

Hij houdt echter vol dat hij niet verantwoordelijk is voor de dood van de 20-jarige vrouw op 4 november 2001.Hij zou door een andere man knock out geslagen zijn, waarna die man vervolgens Marielel vermoord zou hebben.

Tot nog toe verklaarde Van S. dat De Geus vrijwillig seks met hem heeft gehad. De rechtbank veegde die verklaring in juni vorig jaar van tafel en veroordeelde Van S. tot 18 jaar cel voor het verkrachten en doden van de vrouw.

De man werd in juli 2005 aangehouden. Hij is de tweede verdachte in de zaak-Mariëlla de Geus. De eerste verdachte, Nourdin B., een zwakbegaafde man uit Gouda, is tot in hoogste instantie vrijgesproken.

Van S. was wel al eerder bij de politie in beeld, maar hij weigerde toen mee te werken aan DNA-onderzoek. Na zijn aanhouding vorig jaar is wel erfelijk materiaal afgenomen en dat bleek hetzelfde te zijn als sporen die op het lichaam van het slachtoffer waren gevonden.

Update Het Hof veroordeelde S eveneens tot 18 jaar. S. Ging vervolgens in cassatieberoep, maar ook dat werd op 10 oktober 2008 verworpen, waarmee de veroordeling van S. definitief werd.

Onderzoek naar dood van echtpaar in Nuenen afgerond

Politie en justitie hebben het onderzoek naar de dood van de twee bewoners van een woning aan de Laan van Nuenhem afgerond. De stoffelijke overschotten van de 59-jarige man en de 55-jarige vrouw werden woensdagochtend 21 maart in het huis aangetroffen. Uit onderzoek is inmiddels vast komen staan dat de man zijn echtgenote om het leven heeft gebracht en vervolgens de hand aan zichzelf heeft geslagen. Dat is gebleken uit tactisch en technisch onderzoek. Politie en justitie doen geen mededelingen over wat er zich in de woning heeft afgespeeld.

Extra veiligheidsmaatregelen gerechtshof Den Bosch

Het gerechtshof in Den Bosch is vanmorgen extra beveiligd. Aanleiding is de uitspraak in de rechtszaak over en vermoorde coffeeshophouder uit Eindhoven. Dat vertelde een woordvoerster van het hof woensdag.

Familieleden en vrienden van de verdachte en van het slachtoffer in de moordzaak uit 2004 raakten twee weken geleden slaags op het plein voor het gerechtsgebouw in Den Bosch. Tientallen politieagenten, beveiligers en bodes hadden de grootste moeite de vechtenden te scheiden.

De Eindhovense families staan elkaar naar het leven sinds de aanhouding van verdachte M.G. in 2005 voor de moord. Dat leidde in Eindhoven sindsdien tot spanningen, bedreigingen en vechtpartijen.

Het hof wordt bewaakt door extra veiligheidspersoneel. Over andere maatregelen deed de woordvoerster om veiligheidsredenen geen mededelingen.

Sabo Yesilyurt werd in november 2004 's nachts doodgeschoten. Enkele maanden later werd een 25-jarige verdachte aangehouden. Sindsdien hebben de betrokken Eindhovense families al vaker ruzie gehad. De schutter werd door de rechtbank veroordeeld tot 14 jaar cel, maar ging in hoger beroep.

M.G. (25) werd vandaag vrijgesproken

Alsnog celstraf na vadermoord op Bertie Derksen

Erwin Derksen (35)  is door het gerechtsgof in Arnhem veroordeeld tot 12 jaar wegens de moord op zijn vader, oud-ijzerhandelaar Bertie Derksen (57), in het buitengebied van Oldenzaal op 12 september 2003 (LJN: BA0447). De eis was 16 jaar.

Derksen werd destijds doodgeschoten en de dader ging er vandoor met de zilvergrijze Mercedes en 206.000 euro aan handelsgeld.

Erwin was al snel verdacht, maar werd door de rechtbank in Almelo vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. Kort daarop gaf Erwin Derksen zich echter alsnog bij de politie aan en bekende. Die verklaring trok hij echter weer in en beweerde bekend te hebben om terug te kunnen gaan naar de gevangenis omdat hij verliefd was gewoden op een gevangenbewaarster met de naam Linda.

Het Hof concludeerde echter dat er genoeg bewijs was. Zo zat Erwin 12 minuten voor de moord nog in de Mercedes bij zijn vader en zat hij na de moord enige tijd ondergedoken.