De Eper incest-affaire verdient herziening volgens professor Wagenaar

In 1993 werd Nederland opgeschrikt door wat de Eper incest affaire zou gaan heten. Een meisje, Yolanda van B, beschuldigde haar ouders en enkele andere mannen ervan haar herhaaldelijk en jarenlang seksueel misbruikt te hebben. Zij zou meermalen zwanger zijn geraakt wat leidde tot illegale abortussen en zelfs moorden op babies tijdens satanische rituelen. (Haar zus Eveline deed eveneens aangifte)

Yolanda deed daarna nog een aantal meer beschuldigingen, zo zou zij verkracht zijn door de agenten bij wie ze aangifte deed, door de echtgenoot van een opvanggezin als wel door zo'n beetje elke buschauffeur met zijn passagiers die over de Veluwe reed en eigenlijk zo'n beetje alle inwoners van Epe.

Elk verhaal dat Yolanda deed bleek aantoonbaar onjuist. Zo was er geen enkel medisch bewijs dat zij in de desbetreffende periode ooit zwanger was geraakt en er geen enkel baby lijkje werd gevonden. De rechter redeneerde echter dat er mogelijk een aantal verhalen waren die niet controleerbaar waren en die best waar konden zijn. Op grond daarvan werden mensen veroordeeld: Haar ouders en een huisvriend werden tot enkele jaren gevangenisstraf veroordeeld. Ook zitten nu nog twee broers -Ronald en Gerrit van Z.- vast omdat zij TBS opgelegd hebben gekregen.

Prof W. Wagenaar, rechtsgeleerde uit Leiden, heeft zich altijd kritisch uitgelaten over de zaak en pleit voor heropening van de zaak. Volgens de nederlandse wetgeving is daar echter een 'novum' (nieuw feit) voor nodig. Wagenaar vindt die wet verouderd en vind dat een zaak ook heropend moet kunnen worden als een deel van de samenleving er van overtuigd is dat de veroordeling onrechtmatig was, bijvoorbeeld als de rechter gewoon 'zat te slapen'.

Meer over de affaire en Wagenaar's kijk op de zaak hier
Een interview met Wim Wagenaar bij P&W hier
Zie ook de zaak Theo Tetteroo en de zaak Lancee

Update mei 2010: Er lijken toch wel wat overeenkomsten tussen de zaak van Yolanda die het boek 'Mijn Verhaal' schreef en het onlangs ontmaskerde boek "Echte mannen eten geen kaas" van Maria Mosterd. De laatste beschrijft haar ervaringen met een loverboy. Het vanaf het begin al ongeloofwaardige verhaal gaat er bij talkshow Nederland in als koek, maar oook hier is uiteindelijk de waarheid sneller. Zie voor een aardige analyse 'Ko van Dijk vertelt'
Update 23 juni 2010: De tbs van Robert van Z. lijkt weer verlengd te worden. Het kan de Pompe-kliniek ook niks meer schelen.

Een Samenvatting


Een interview met Yolanda uit 2002. Helaas off-line

Update 3 mei 2011: Professor Wagenaar (69) is overleden.

Als het OM in de fout gaat, kunnen ze er van ‘leren’

Neen, er is geen verschil in klassenjustitie in dit door God - zo lijkt het althans - vergeten land. Er bestaan in dit land gewoon twee klassen mensen. De boven- en de onderklasse, of zoals u wilt de grote groep onderdanen en de kleine elite waartoe ook het gehele OM behoort met Harm Brouwer aan kop, in deze een waardig opvolger van de evenzo van elk menselijk gevoel gespeende Jonkheer Mr. Johan de Wijkerslooth de Weerdesteyn. Wat hebben deze mensen toch? Wat onderscheidt hun van het gewone volk? Ik zal het u proberen uit te leggen.

In hun eigen visie zijn zij boven alles verheven waar u en ik terdege rekening mee te houden hebben. En zij missen enkele vaardigheden die u en ik in min of meerdere mate kennelijk wél beheersen. Wij, de onderdanen, kunnen en moeten soms ook zo af toe onze excuses aanbieden als we iets fouts gedaan hebben. Wij moeten zo nu en dan “sorry” of “neemt u mij niet kwalijk” zeggen. Gewoon, omdat we mens zijn en mensen maken fouten. Wij zijn niet perfect en moeten dat dan ook af en toe, toe kunnen geven! Dat maakt ons ook menselijk en aanvaardbaar. Maar dit geldt dus niet voor mensen als de super-procureur-generaal van het OM: Harm Brouwer. We hebben hem allemaal kunnen zien op het journaal van 19 maart toen hij weer en opnieuw eens geconfronteerd werd met een KAPITALE fout van zijn OM.

Weer en wederom bleek, ditmaal een vrouw, Ina Post, verkeerd beoordeeld te zijn door de weledelachtbare heren en de o zo oprechte en naar waarheid zoekende officieren en hoofdofficieren, die aan de hand van een klungelige recherche-rapportage, waar alleen scoringsdrift en prestatiedrift aan ten grondslag lagen, een mens naar de verdommenis hebben geholpen. Een vrouw, onschuldig, jarenlang opgesloten in een dodelijk ritme tussen vaak echte misdadigers, verstoken van elke levensvreugde. Gescheiden van geliefden, partner en/of kinderen. Jaren en jaren lang, 365 dagen per jaar, dagen van 24 uur eentonig en gedwee alle bevelen moeten opvolgen van mensen die er hun beroep van gemaakt hebben anderen te willen drillen (enkele goede uitzonderingen daargelaten). En wat zegt dan de grote baas van het Openbaar Ministerie?: “We kunnen er van leren.” Geen woord van spijt, geen woord van excuus, geen woord van berouw! Spreekt hier nog een mens? Of is het een staatsautomaat die in principe leeft met het gegeven van: “Bevel is Bevel.” Het klinkt toch beter in het Duits nietwaar?

Het is nu al de zoveelste fout, wat zeg ik? Fout! Het is een verschrikkelijke, onnoemlijke miskleun, een blamage in het kwadraat, een voorbeeld van onkunde en van vakonbekwaamheid, alsmede blindheid en scoringsdrift en soms boze opzet. Zoiets wordt in dit land afgedaan met de dooddoener: “We kunnen ervan leren.” Zelfs nog niet: “We zullen ervan leren.” Nee, dát is zelfs nog teveel. Officieren én rechters (raadsheren) die zó in de fout gaan, zouden eigenlijk voor het leven geschorst moeten worden. Want is het niet zo dat bij elke zweem van twijfel het voordeel naar de verdachte moet uitgaan? Om iemand te mogen en kunnen veroordelen moet het gepleegde misdrijf toch ONOMSTOTELIJK bewezen kunnen worden zonder enige twijfel. Zonder het geringste spoortje van twijfel. Het OM in Nederland schiet schromelijk tekort. Het OM weet ook wel dat de politie, het opsporingsapparaat in wezen een lachertje is. Ze lossen amper een kwart van alle gemelde misdrijven op en dan nog blijft de vraag: “hoe hebben ze iets opgelost?” en dát terwijl de ons omringende landen vaak boven de 50% scoren!

Officieren en rechters, van welke orde dan ook, dienen zich eens te realiseren welke verantwoordelijkheid zij hebben. Maar helaas, de enkele goede niet te na gesproken, want die zijn er ook, die oprecht een eerlijk hun werk willen doen. Doch hier heb ik het over het OM als bovenlaag, die de uiteindelijke verantwoordelijkheid draagt. Ja, droegen ze die maar. Het is niets meer dan in naam dat ze die dragen. Daarom pleit ik om de hele OM-top te saneren, geef ze desnoods een baantje bij de gemeentelijke reiniging, maar dan niet tesamen bij die mensen die eerlijk en hardwerkend ons huisvuil ophalen, maar ergens tesamen aan een of ander sorteerapparaat of zoiets, liefst zo handmatig mogelijk en laat eenieder die opteert voor rechter, hoe wrang ook, eerst eens drie maanden detentie ondergaan, net zoals elke misdadiger, zonder onderscheid. En anoniem. Dan, ja dan zullen de edelachtbaren en de hoogedelachtbaren wel eens twee keer nadenken bij wat zij doen en hoe zij omgaan met de dossiers, die zij soms amper kennen alvorens ze aan een zaak beginnen en recht spreken, dit getuige de uitspraken van ex-Raadsheer Mr Dr. W. Wedzinga, tot voor kort verbonden aan het gerechtshof te Leeuwarden.

Maar nu na Ina Post, de lijst is helaas nog lang niet compleet. Vraag dat maar aan Mr Knoops, de raadsheer van Ernst Louwes, of aan Mr C. Korvinus, de raadsheer van Robert Hörchner, die nu nog vast zit in n.b. Polen en waar ons aller kwasi-speurneus Peter R. de Vries zo zijn best voor gedaan heeft om het OM te plezieren, door een wel hele oude en volkomen onbelangrijke koe uit de sloot te halen. Om zodoende de meerderheid van de bevolking op ’t verkeerde been te zetten. Hadden we ’t zojuist niet over scoren? Dat kun je in meerdere opzichten doen, hé Peter R.!

Als we een land moeten beoordelen aan zijn justitie en rechtspraak, dan is Nederland helaas een ontwikkelingsland met een paar ‘Bobo’s’ aan de macht!
-Silvia Videler

Strafzaak Ina Post moet terug naar de rechter volgens CEAS

AMSTERDAM - De politie en het Openbaar Ministerie hebben grote fouten gemaakt in de zaak-Ina Post. De Hoge Raad moet opnieuw kijken naar de veroordeling van Post (52) voor doodslag in 1986. Heropening van haar strafzaak is mogelijk omdat er nieuwe informatie is. Dat heeft de Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken (CEAS) woensdag geadviseerd.

Volgens de commissie werkte de politie tijdens het onderzoek naar de dood van Anna Maria Kolstee (89) met verkeerde aannames. De grootste fout is dat de recherche – op grond van een getuigenverklaring – dacht dat Kolstee rond zes uur ’s avonds is gestorven.

Informatie van een rechercheur die de lichaamstemperatuur van Kolstee opnam, drong niet door tot het politieteam. Volgens hem was het slachtoffer twee tot drie uur eerder overleden. Hij had gelijk, stelt de commissie.

Dat heeft grote gevolgen: alibi’s kloppen niet meer, andere getuigen komen in beeld en de bekentenis van Post lijkt onjuist.

Post was één van de bejaardenverzorgsters van Kolstee. Ze kwam in beeld omdat haar handschrift op enkele (veel voorkomende) kenmerken overeenkwam met de handtekening op cheques die waren gestolen van het slachtoffer. De politie trok hieruit de ‘ongenuanceerde’ conclusie dat zij de hoofdverdachte was.

Post heeft zes jaar celstraf uitgezeten. Ze houdt vol dat ze onschuldig is en dat ze onder druk een valse bekentenis heeft afgelegd.

De commissie stelt dat Post veel feiten heeft bekend die aantoonbaar onjuist zijn. Zij beweerde destijds dat ze Kolstee heeft geslagen met een stok, maar daar is geen spoor van te vinden. De politie had zulke feiten moeten controleren.

Een deel van de informatie die in het voordeel van Post pleit, zat niet in het dossier. De rechter wist niet dat in 1984 in dezelfde flat een andere bewoonster onder verdachte omstandigheden is gestorven. Op van haar gestolen cheques stond dezelfde handtekening. Toen de politie in 1986 ontdekte dat Post deze vrouw niet had gedood, werd dit onderzoek stopgezet en slechts summier vermeld in het dossier. Dat getuigen Post niet herkenden, bleef onvermeld.

Andere informatie in het dossier is onjuist. Zo beweerde de politie ten onrechte dat cheques van Kolstee waren gevonden bij Post.

Tineke Cleiren, lid van de CEAS, stelt dat het nieuwe feit (de lichaamstemperatuur) tot vrijspraak zou hebben geleid als de rechter het had geweten. De Hoge Raad beslist over enkele maanden of de zaak wordt heropend.

Post en haar advocaat Geert-Jan Knoops zijn blij met het rapport, dat zou aantonen dat sprake is van een dwaling. Die kan eindelijk worden rechtgezet, denken ze.

Zie ook de misdaadjournalist over de zaak en een persbericht van het OM

Vijftien jaar cel en tbs voor dood Melanie Sijbers

DEN BOSCH - Het gerechtshof in Den Bosch heeft Peter H. (42) uit Geldrop woensdag veroordeeld tot vijftien jaar cel en tbs voor de ontvoering, de verkrachting en het doden van Melanie Sijbers (15) in 2006.

Het Openbaar Ministerie had tegen hem achttien jaar cel en tbs geëist onder meer voor moord.

Melanie  verdween 7 september 2006. Haar lichaam werd twee weken later gevonden in een bos bij Someren.

Het gerechtshof acht bewezen dat de man op 7 september 2006 het meisje heeft meegenomen naar een loods. Hij heeft haar daar vastgebonden en gedwongen tot orale seks. Vervolgens heeft hij Melanie in zijn kofferbak meegenomen naar het bos, waar hij het meisje opzettelijk van het leven heeft beroofd. Het hof acht niet bewezen dat er sprake was van voorbedachte rade (moord), maard houdt het op doodslag. Tevens acht het hof bewezen dat de man haar die dag meermalen heeft verkracht en van haar vrijheid heeft beroofd. De man is bovendien veroordeeld voor een inbraak in Geldrop in april 2006.

Het hof rekent het de man zwaar aan dat hij het meisje op wrede wijze om het leven heeft gebracht. Verder heeft de verdachte de familie extra leed aangedaan door haar lichaam te verbergen. Hierdoor waren de nabestaanden geruime tijd in onzekerheid over of het meisje nog in leven was of niet. Bovendien is de verdachte er niet voor teruggedeinsd om in een van zijn verklaringen een vriend de dood van het meisje in de schoenen te schuiven. Ten slotte wisselde de man bij de behandeling in hoger beroep voordurend van verklaring, waardoor nabestaanden steeds in onzekerheid bleven over de daadwerkelijke toedracht.

Psychische stoornis
Wegens een ernstige psychische stoornis en de grote kans op herhaling legde het gerechtshof de tbs met dwangverpleging op. De rechtbank veroordeelde Peter H. vorig jaar ook tot vijftien jaar celstraf en tbs.

Beschouwing
Het Vonnis lijkt in schril contrast met het vonnis in de zaak van Henk van D, eerder deze maand, die Suzanne Wisman uit Tweede Exloërmond verkrachtte en van het leven beroofde. Deze kreeg 30 jaar en TBS opgelegd. In zijn geval echter achtte het Hof te Leeuwarden bewezen dat het om moord ging.

Zie ook:

• Dossier: de moord op Melanie Sijbers

Peter H. was geen onbeschreven blad. In 1987 verkrachtte hij de vrouw van een vriend van hem, waarbij hij dreigt haar baby dood te maken. Hij krijgt 1 jaar cel en komt 31 maart 1988 vrij. Op 28 juli 1988 wordt Wies de Win op zeer gewelddadige wijze door hem verkracht,. Ze overleefde, maar haar leven is sindsdien gekenmerkt door angst. Peter H. ontsnapt tijdens zijn gevangenschap namelijk keer op keer. Hij probeert zelfs een nieuw slachtoffer te maken.

Toch vindt het Pieter Baan Centrum hem in 2001 klaar voor een terugkeer in de maatschappij. De tbs’er wordt vrijgelaten, ondanks een fel nee van justitie en de Van Mesdagkliniek. Het blijkt een fatale beslissing.

15 jaar voor moord op echtgenote en kind

Huib van Oudenaren (29) uit Melissant heeft voor de Rotterdamse rechtbank vandaag 15 jaar cel en TBS opgelegd gekregen voor de moord op zijn vrouw Renate (31) en dochtertje Elisa(3).

Nadat hij beiden met een mes had vermoord wachtte hij nog een dag vóór hij 7 sept 2007 naar de politie ging. Hij zou een en ander gedaan hebben omdat hij schulden had, hoewel er ook geruchten waren van een crime passionel naar aanleiding van een foto van een ombekende dame in zijn mobieltje.

Vonnis

Hoge raad buigt zich over de Deventer Moordzaak: Herziening afgewezen

De zoveelste finale in de Deventer moordzaak staat voor de deur. Vandaag beslist de Hoge Raad of een van de meest geruchtmakende strafzaken in de Nederlandse rechtsgeschiedenis moet worden heropend. Dat lijkt hoogst onwaarschijnlijk.

Zelden hebben zo veel magistraten zich zo lang gebogen over een strafzaak. Al jarenlang sleept de Deventer moordzaak zich voort. Het is de thriller van een vasthoudende Maurice de Hond, van een grafsteen op een Deventer dodenakker die wordt gelicht omdat er bewijsmateriaal in de aarde verborgen zou liggen en van een aangeklaagde klusjesman die schadevergoeding van zijn kwelgeest Maurice de Hond eist.

Eerder dit jaar adviseerde advocaat-generaal A. Machielse de Hoge Raad de zaak tegen de tot 12 jaar cel veroordeelde Louwes niet te heropenen.

Kernpunt in het debat rond de strafzaak was ditmaal de bewering van de pleitbezorgers van Louwes dat klusjesman Michael de J. repte over de moord op de rijke weduwe Wittenberg op een tijdstip waarop het drama nog niet in de publiciteit was geweest. Conclusie van de aanhangers van Louwes: de klusjesman weet meer van de moord op de vrouw.

Advocaat-generaal Machielse maakte een paar maanden geleden echter korte metten met deze theorie. Op basis van nieuw onderzoek acht de magistraat het onvoldoende waarschijnlijk dat de klusjesman zijn mededeling over de dood van Wittenberg deed vóór de ontdekking van haar lugubere dood.

Het lijkt erop dat Maurice de Hond en de zijnen in hun pogingen Ernest Louwes vrij te pleiten, een moelijk gevecht leveren. Het bewijs waarmee het gerechtshof in Den Bosch Louwes in een herzieningsproces in 2004 veroordeelde, is (of lijkt) immers niet mals.

Bewezen is geacht dat er bloed van Ernest Louwes op de blouse van de vermoorde weduwe is gevonden. Onderzoek zou hebben aangetoond dat dit bloed tijdens een gewelddadige confrontatie op het kledingstuk is beland. Belangwekkend is verder dat er géén bloed van iemand anders op de blouse van het slachtoffer is gevonden. Zeer belastend is verder dat een telefoontje van Louwes met de weduwe is ’opgepikt’ door een zendmast in de nabije omgeving van het huis van de weduwe in Deventer. Kort na dat bewuste telefoontje, op vrijdagavond 24 september 1999, is de vrouw met messteken om het leven gebracht. Met andere woorden: de boekhouder was in Deventer toen Wittenberg werd vermoord.

Het verweer van Ernest Louwes dat hij die bewuste vrijdagavond niet in Deventer was, maar ergens op de A28 bij ’t Harde reed, achtte het hof in Den Bosch leugenachtig. De verklaring dat het telefoontje van de boekhouder vanaf ’t Harde door bijvoorbeeld atmosferische omstandigheden kan zijn overgewaaid naar de zendmast in Deventer, veegden de rechters van tafel.

Hoewel het bewijs tegen Louwes nog altijd hard lijkt, betekent dat geenszins dat Justitie in de Deventer moordzaak altijd goed werk heeft geleverd. Zeker niet. Het gerechtshof in Den Bosch had in 2004 vernietigende kritiek op het gerechtshof in Arnhem, dat Louwes ook veroordeelde tot twaalf jaar cel. Het hof in Arnhem beweerde dat een in een portiek gevonden mes het wapen was waarmee Louwes de weduwe om het leven heeft gebracht. De magistraten in Den Bosch maakten in 2004 echter gehakt van dat bewijs. Maar omdat de Bossche rechters nieuw bewijs vonden het bloed van Louwes op de blouse van het slachtoffer- ging Louwes toch nog voor de bijl. De Hoge Raad zal dat vonnis dinsdag vermoedelijk intact laten. Of dat terecht is? Er zijn ook vraagtekens gezet bij het DNA bewijs op de Blouse. Deze is enkele jaren onoordeelkundig bewaard geweest en het lijkt wel erg toevallig dat het bewijs pas na zijn intiële vrijspraak, net voor de nieuwe behandeling van de zaak werd gevonden. Als dat bloed er al zat is het toch raar dat dat eerder niet gevonden werd. Ook lijkt een procesverbaal betreffende de zgn 'schrijfproef' vervalst.

Het herzieningsverzoek werd vandaag afgewezen