Arrogantie OM afgestraft in mensenhandelzaak

De rechtbank in Alkmaar heeft maandag het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk verklaard in een rechtszaak over mensenhandel (de zgn 'Sierra'-zaak. De rechters voelen zich misleid door het OM, omdat de officier van justitie weigerde delen van het dossier te verstrekken aan de rechtbank en aan de verdediging.

Justitie had vier Bulgaren en een Nederlander voor de strafrechter gebracht, omdat zij tussen 2000 en 2007 Bulgaarse meisjes onder valse voorwendselen naar Nederland zouden hebben gelokt. Ze werden vervolgens gedwongen om in de prostitutie te werken, onder meer in Alkmaar, aldus het OM.

Het is natuurlijk schande ten top dat het OM weigert delen van het dossier af te staan en het is arrogantie dat ze denken daar mee weg te komen. Stonden er soms ontlastende zaken in het niet afgestane deel?

De officier van justitie zegt hier het volgende over:

Het procesdossier wordt onder regie van het openbaar ministerie samengesteld uit de door de politie aangeleverde stukken. Het procesdossier vormt de basis voor de vervolging. Het maken van een selectie uit deze stukken is volgens de Hoge Raad toegestaan.
U zult erop moeten vertrouwen dat de officier van justitie hierin de juiste keuzes maakt. Ik kan niet concreet aangeven waarom in deze zaak stukken buiten het procesdossier zijn gebleven. U heeft het procesdossier. Daarnaast zijn er stukken die u niet heeft en die naar het oordeel van het openbaar ministerie niet relevant zijn. Op uw vraag of ik weiger deze nadere stukken over te leggen is het antwoord ja. Ik kan niet aan het verzoek voldoen om die overige stukken aan het procesdossier toe te voegen.
U deelt mij nogmaals mee dat het verzoek alle stukken betreft. Ik kan daar niet aan voldoen. Op uw vraag waarom ik aan uw verzoek niet kan voldoen antwoord ik dat ik daarin geen inzicht kan geven. Ik kan voorts geen inzicht geven in de inhoud van de stukken die ik niet zal overleggen.

Vonnis rechtbank

Arrestaties in zaak moord Marie-Jose Mullens

De politie heeft vandaag twee Marokkanen, één uit Sittard (25) en Rahali K. (41) uit Geleen opgepakt op verdenking van betrokkenheid bij de moord op docente Marie-José Mullens (56) uit Spaubeek.

Haar stoffelijk overschot werd op 15 mei van dit jaar in bad aangetroffen na een brand in haar woning. Maandag doorzocht justitie negen panden in Belgie, Nederland en Duitsland.
Rahali K. werd aangehouden in Duitsland, waar hij vastzat voor een ander vergrijp. De man uit Sittard werd in zijn woonhuis aangehouden. Justitie sluit niet uit dat meer aanhoudingen worden verricht.
Uiteindelijk leek het motief te zijn een poging de auto van Mullens te stelen

De moord is gepleegd in de periode dat één van de verdachten (Rahali K.) op de vlucht was omdat hij in april 2009 niet was teruggekeerd van proefverlof.

Mullens werd een maand later vermoord. De man werd in november voor de moord aangehouden in een cel in Duitsland waar hij vastzat voor een ander vergrijp.

De man uit Sittard werd na enige tijd weer vrijgelaten.

'Hard optreden politie belemmerd' volgens Kamerlid Coskun Cörüz

CDA-Kamerlid Coskun Cörüz vindt dat de rijksrecherche niet altijd een onderzoek hoeft in te stellen als een agent naar zijn wapen heeft gegrepen. Hij wil dat de rijksrecherche voortaan alleen nog kijkt naar zaken waarin en dode of gewonde is gevallen door schoten van een agent.

Cörüz zal hier maandag voor pleiten tijdens een overleg met minister Guusje ter Horst (Binnenlandse Zaken) over de politie. Hij vindt dat politieagenten nu te veel verantwoording moeten afleggen als ze geweld gebruiken. “Het CDA vindt dat de politie een stevig optreden niet onmogelijk gemaakt mag worden. Geweld door de politie moet mogen”, aldus Cörüz.

Dat is wel erg kortzichtig van Cörüz. het wordt de politie helemaal niet onmogelijk gemaakt om stevig op te treden en geweld door de politie mág ook nu al. De Nederlandse wetgever heeft echter besloten dat dit goed gecontroleerd moet worden. Het feit dat de politie ook gecontroleerd wordt op het trekken van een wapen is een goede zaak omdat onvermijdelijk het trekken van een wapen eerder tot het gebruik er van zal leiden.

Het zou goed geweest zijn als Cörüz eens naar de recente cijfers van het Centrum voor politie en veiligheidswetenschappen van de VU had gekeken. Daaruit blijkt namelijk dat de Nederlandse politie al een zeer ruime geweldsbevoegdheid heeft:  Een verdenking van een ernstig, geweldgerelateerd misdrijf is voldoende om een wapen te trekken, als andere middelen falen. In veel andere landen wordt ook een element van zelfverdediging geëist. Nederland staat op de 3e plaats van de wereld waar het doden door politiekogels betreft. Alleen de VS en Canada gaan ons daar in voor. Dat verschil wordt ten dele juist uit die zeer ruime geweldsbevoegdheid van de Nederlandse Politie verklaard. 

Voor wie er zo vóór hard politieoptreden is, kijk eens naar de video beneden waar de Politie in Istanboel  tekeer gaat als ze een man willen arresteren omdat hij transsexueel is.

Hard politie optreden in Istanboel bij de arrestatie van een transsexueel

Man mishandelt vrouw omdat ze lesbisch is

Een 25 jarige vrouw is vanochtend in Utrecht mishandeld door een nog onbekende man met licht getint uiterlijk. Omstreeks 05.00 uur was de vrouw in een horecagelegenheid aan de Loef Berchmakerstraat. De man probeerde haar te versieren. De vrouw gaf aan niet op mannen te vallen en wees hem af. Hierop werd de man erg boos en sloeg haar op haar hoofd en oog en verdween vervolgens. De vrouw moest zich onder doktersbehandeling stellen.

In Nederland veel doden door politiekogels

In Nederland vallen relatief veel doden door politiekogels. Dat blijkt uit een vergelijking van het aantal doden en gewonden door gericht pistoolvuur van agenten in negen landen. Nederland staat daarbij op de derde plaats.

De cijfers, verzameld door Dr. Jaap S. Timmer (foto) van het Centrum voor Politie- en Veiligheidswetenschappen VU, werden 13 november gepresenteerd in Amsterdam bij het afscheid van hoogleraar Jan Naeyé.

In Nederland schieten agenten jaarlijks 50 tot 100 keer gericht op personen of op voertuigen met personen erin. Gemiddeld 17 personen worden daarbij geraakt, waarvan gemiddeld 3 overlijden aan hun verwonding. Dat komt neer op 1 dode per 5 miljoen inwoners. Alleen in de VS en Canada vallen meer slachtoffers door politiekogels. ‘De verschillen zijn groot en we weten eigenlijk niet hoe dat komt.’ , zegt Timmer. Hij pleit dan ook voor meer onderzoek om deze hoge score te verklaren.

Een mogelijke verklaring kan volgens hem de relatief ruime bevoegdheid zijn die Nederlandse agenten hebben om te schieten. ‘Een verdenking van een ernstig, geweldgerelateerd misdrijf is voldoende om een wapen te trekken, als andere middelen falen. In veel andere landen wordt ook een element van zelfverdediging geëist.’

In Engeland vallen veruit de minste doden door politiekogels: 1 op 27 miljoen inwoners. Daar dragen agenten geen wapen, maar dat is volgens Timmer geen voldoende verklaring. Ook in Ierland en Noorwegen patrouilleren agenten zonder pistool, en daar vallen relatief veel meer doden.

Een mogelijke verklaring van de verschillen zou ook kunnen liggen in de schietopleiding van agenten. Zij leren – om ter aanhouding – onder de broekriem te mikken om dodelijk letsel zoveel mogelijk te voorkomen. In Nederland krijgen agenten vier zogeheten IBT-dagen (integrale beroepsvaardigheidstraining), waarvan een schiettoets deel uitmaakt. Belgische agenten staan bijvoorbeeld zes maal per jaar op de schietbaan.

Het algehele geweldsniveau in een land lijkt ook een rol te spelen. Zo sterven in de Verenigde Staten gemiddeld 300 inwoners per jaar door politiekogels, en 70 agenten door burgerkogels. Daarnaast worden nog eens 200 burgers ‘rechtmatig’ neergeschoten door medeburgers. In Nederland sneuvelt gemiddeld 1 agent in de drie jaar door burgergeweld.

misschien kan CDA-kamerlid Coskun Cörüz zich eerst eens op de hoogte stellen van de feiten voordat hij met zijn ongefundeerde onderbuik uitspraken komt?

Zie ook: Politieel vuurwapengebruik in vergelijkend perspectief

Overige publicaties van Timmer betreffende geweldsgebruik door de politie

Boeken (bijdragen aan):

- Onder schot. Vuurwapengebruik van de politie in Nederland (1978-1995), Deventer 1996: Gouda Quint (met Jan Naeyé en Magrete van der Steeg).

- Beheersing van gevaar. Praktijkboek voor de opleiding van vuurwapendragenden en de beoordeling van geweldstoepassing, redactie met Otto Adang, Deventer: Gouda Quint, 1998.

- "Geweldsmiddelen en politieel geweldsgebruik", C.J.C.E. Fijnout, E.R. Muller en U. Rosenthal (red.), Politie. Studies over haar werking en organisatie, Alphen aan den Rijn: Samsom, 1999, pp. 423-444 (met Piet van Reenen).

- "Onderzoek naar politieel vuurwapengebruik", in Henk van de Bunt en Bert Niemeijer (red.), 100 jaar rijksrecherche, Den Haag: Sdu, 1997.

- Burger, overheid en Nationale ombudsman. Evaluatie van het instituut Nationale ombudsman, Den Haag: Sdu (met E. Niemeijer), 1994.

- "The Dutch National Ombudsman: Moving In The Right Direction", Jürgen Brand/Dieter Strempel (Hrsg.) Soziologie des Rechts. Festschrift für Erhard Blankenburg zum 60. Geburtstag, Schriften der Vereinigung für Rechtssoziologie 24, pp. 665-681, Baden-Baden, Nomos Verlagsgesellschaft, 1998 (met E. Niemeijer).

- "Politieel vuurwapengebruik" (1998), in R. Engbersen, J. Eggermont, R. Gabriëls en A. Sprinkhuizen (red.) Indicatoren van A tot Z. Van achterstandsscores tot zwerfkatten, Utrecht: NIZW.

- Tijdschrift voor Criminologie, boeknummer Wapens en Geweld, nr. 2, jaargang 42, 2000 (redactie met P.H. van der Laan), Deventer: Gouda Quint.

Rapporten:

- Politiewerk in gevaarsituaties. Omgaan met agressie en geweld van burgers in het basispolitiewerk, Amsterdam: Centrum voor Politiewetenschappen, 1999.

- Geweldsmeldingen 1996-1997. Politieel vuurwapengebruik en letselzaken gerapporteerd door de Nederlandse politie in de periode 1996-1997 (met G. Beijers), Centrum voor Politiewetenschappen, 1998.

- "Politiële geweldrapportage 1998-2000", Amsterdam: Centrum voor Politiewetenschappen VU, 2001 (met J. Naeyé en G. Beijers).

Artikelen en papers:

- "Politiewerk in gevaarsituaties", Algemeen Politieblad, jaargang 148, nummer 18, 11 september 1999, pp. 8-12.

- "Politieel geweldsgebruik 1996-1997", Algemeen Politieblad, jaargang 148, nummer 6, 13 maart 1999 (met J. Naeyé), pp.6-10.

- "Geweldsbevoegdheden politie bij de tijd", Leeuwarder Courant, dinsdag 2 maart 1999.

- "Gebrekkige registratie politiegeweld belemmert verhoging veiligheid", Nederlandse Staatscourant 36, maandag 22 februari 1999, p. 3.

- "Herkenbaarheid in gevaarsituaties", Algemeen Politieblad, 13 februari 1999, pp 4-5.

- "Onder schot. Vuurwapengebruik van de politie in Nederland", Tijdschrift voor de Politie, jaargang 58, nummer 12, december 1996. pp. 6-10 (met Jan Naeyé en Magrete van der Steeg).

- "Wapens en wapengebruik van de politie", Tijdschrijft voor Criminologie nr. 2, jaargang 42, 2000 (met J. Naeyé)

- "De arrestatieteams. Problemen bij de personeelswerving", Algemeen Politieblad, nummer 22, 10 november 2001

- "Politieteams vitaal, maar onderbezet", dagblad Trouw, vrijdag 4 januari 2002

- "Geweldrapportage 1998-2000", Algemeen Politieblad, nummer 2, 26 januari 2002 (met J. Naeyé)

Misdaad loont voor Heineken ontvoerders, dankzij Peter R de Vries

De ontvoerders van Freddy Heineken hebben jarenlang het overgrote deel van de royalty's ontvangen voor het door Peter R de Vries geschreven boek 'De ontvoering van Alfred Heineken'. Van het boek zijn bijna 300.000 exemplaren verkocht. De aan de ontvoerders uitgekeerde royalties komen daarmee op enkele tonnen.

De verdeling van royalty's blijkt uit een contract dat misdaadjournalist Peter R. de Vries met ontvoerder Cor van Hout sloot toen die samen met Willem Holleeder probeerde te ontkomen aan vervolging. Hij volgde als verslaggever voor De Telegraaf de ontvoerders op hun vlucht voor justitie, maar vertrok bij de krant na het verschijnen van het boek.

De Vries kreeg toestemming een boek te schrijven over de ontvoering, mits Van Hout 75 procent van de opbrengsten zou ontvangen. Dat gold ook voor rechten op films, video's en interviews. Om te voorkomen dat Heineken beslag kon leggen op het boek of de opbrengst werd een constructie bedacht waarbij de in 2006 geliquideerde kroegbaas Van der Bijl het geld ontving.

Het contract was al die jaren in bezit van Thomas van der Bijl. Zijn weduwe Carolien Rijke heeft het nu in de openbaarheid gebracht. Zij heeft een geschil met De Vries over de royalty's.

De Vries erkent het bestaan van het contract maar wijst elke claim van haar af.

Volgens De Vries heeft Van der Bijl in 2003 vrijwillig de rechten overgedragen aan de weduwe van de geliquideerde Cor van Hout, Sonja Holleeder, zus van Willem Holleeder. De weduwe van Van der Bijl bestrijdt dat. Zij stelt dat haar partner de rechten in 2001 aan haar verkocht.

De Vries noemt dit opmerkelijk en onwaar: "Uit alles blijkt dat de rechten door Van der Bijl geheel vrijwillig en correct zijn overgedragen." Hij noemt hierbij onder andere een politieverklaring afgelegd door Thomas van der Bijl waarin staat dat hij de rechten overdraagt aan de erfgenamen van van Hout.
Als justificatie voor het contract noemt hij: "Het boek moest geschreven worden".