Advocaat Generaal wil verhoorders van Ina Post als getuigen

De advocaat-generaal bij het gerechtshof in Den Bosch wil in de heropende zaak van Ina Post (53) alle rechercheurs die betrokken zijn geweest bij haar verhoren, laten getuigen. Raadsman Geert-Jan Knoops van Ina Post heeft dat vandaag gemeld. Justitie wil niet reageren op de bewering van de advocaat en verwijst naar de regiezitting op 22 januari aanstaande.

Post werd in 1987 door het hof veroordeeld tot zes jaar celstraf voor de doodslag op Anna Maria Kolstee-Sluiter (89) in een verzorgingshuis in Leidschendam in 1986. De Hoge Raad heropende de zaak vorig jaar na onderzoek door de Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken (CEAS).

Het hof achtte destijds bewezen dat Post haar slachtoffer had gewurgd en haar kascheques had verzilverd. Voor het bewijs maakte het hof vooral gebruik van een bekennende verklaring die Post tegenover de politie had afgelegd. Volgens Post heeft ze dat onder druk gedaan. Na het politieonderzoek heeft zij altijd ontkend dat zij voor de doodslag verantwoordelijk was.

Knoops zet allereerst in op openbaarmaking van de interviews die de CEAS heeft afgenomen met de verschillende verhoorkoppels, kondigde hij aan. Op verdere onderzoekswensen van zijn zijde wilde hij woensdag nog niet ingaan.

Op de regiezitting komende vrijdag staat voorts het verhoor gepland van een patholoog-anatoom van het Nederlands Forensisch Instituut die tegen de CEAS heeft verklaard dat op basis van de lichaams- en omgevingstemperatuur van het slachtoffer het tijdstip van overlijden vermoedelijk tussen drie en vijf uur 's middags of nog eerder lag. Post daarentegen heeft in haar bekennende verklaring gezegd dat zij pas om zes uur 's avonds naar de woning van het slachtoffer is gegaan. Om tien over zeven 's avonds werd het slachtoffer dood aangetroffen. Het slachtoffer is dus eerder overleden dan bij Post's bekentenis past. De CEAS vondt dat de rechter en de aanklager daar te weinig aandacht aan hadden besteed.

Ook vervalste de politie bewijzen en klopte het handschrift op de gestolen cheques niet. Voorts lijkt het niet goed mogelijk dat Post haar met één hand en een snoer zou hebben gewurgd

De zaak Ina Post staat bekend als één van de gerechtelijke dwalingen in Nederland.

Zaak Ina Post moet over

De Hoge Raad heeft vandaag bepaald dat de zaak Ina Post (foto) moet worden heropend.

Post werd in 1987 door het hof van Den Haag veroordeeld tot zes jaar celstraf voor de moord op de bejaarde mevrouw Anna Maria Kolstee-Sluiter in een verzorgingshuis in Leidschendam.

Het hof achtte bewezen dat Post haar slachtoffer had gewurgd en haar kascheques had verzilverd. Gaandeweg kwam er echter steeds meer twijfel, zo zou de handtekening op de cheques niet van Post zijn en werd er geen verband gelegd met een eerdere inbraak in het bejaardentehuis waarbij checques gestolen werden(en vermoedelijk een moord gepleegd op mevrouw Veira-Lee (76) in aug. 1984)^*

Het enige bewijs tegen Post was haar eigen –later ingetrokken- duidelijk niet kloppende bekentenis die zij onder hevige druk aflegde. De politie was bij haar terecht gekomen omdat ze bij de schrijfproef, waarbij het handschrift van alle personeelsleden werd vergeleken met een paar cheques die na de dood van de weduwe waren geïncasseerd, opviel door haar zenuwachtigheid. Zij werd vervolgens gearresteerd en aan een gruwelijk verhoor onderworpen.

De Hoge Raad volgt nu met haar besluit het advies van 21 april 2009 van advocaat-generaal W. Vellinga van de Hoge Raad.

Op basis van nieuwe feiten denkt Vellinga dat zij destijds vrijgesproken had kunnen worden, als de nieuwe informatie toen bekend was geweest.

Vellinga bevestigde daarmee in april de eerdere conclusie van de Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken (CEAS) van 19 maart 2008, dat het bejaarde slachtoffer enkele uren eerder is overleden dan het tijdstip dat Post in een vroege bekentenis noemde. Overigens heeft zij die verklaring later ingetrokken.

Bovendien is het in tegenstelling tot de ingetrokken verklaring niet mogelijk om iemand met één hand met behulp van een elektriciteitssnoer te wurgen. Gezien deze twee nieuwe feiten vindt Vellinga dat een nieuw gerechtshof de zaak opnieuw moet beoordelen.

Volgens het onderzoeksteam van de CEAS had de officier van justitie destijds moeten zien dat er lucht zat tussen de bekentenis en het werkelijke tijdstip van overlijden. (Dat zal hij wel gezien hebben maar hebben weggewuifd.)

Ook heeft de aanklager volgens de CEAS zijn taak verzuimd om deze onvolledigheden en tegenstrijdigheden te corrigeren of open aan de rechter voor te leggen.

Daarbij vervalste de politie ook nog eens een keer bewijzen.

Weer een gevalletje ‘gerechtelijke dwaling’ waarvan Donner maar steeds volhoudt dat het ‘een incident’ betreft. Mag er nu eens een aanklager de cel in voor dit soort opzettelijke wanprestaties?

^*Uit het boek: Wanneer de waarheid...: het ware verhaal over Ina Post, Door D. Gosewehr & H. Timmerman

Strafzaak Ina Post moet terug naar de rechter volgens CEAS

AMSTERDAM - De politie en het Openbaar Ministerie hebben grote fouten gemaakt in de zaak-Ina Post. De Hoge Raad moet opnieuw kijken naar de veroordeling van Post (52) voor doodslag in 1986. Heropening van haar strafzaak is mogelijk omdat er nieuwe informatie is. Dat heeft de Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken (CEAS) woensdag geadviseerd.

Volgens de commissie werkte de politie tijdens het onderzoek naar de dood van Anna Maria Kolstee (89) met verkeerde aannames. De grootste fout is dat de recherche – op grond van een getuigenverklaring – dacht dat Kolstee rond zes uur ’s avonds is gestorven.

Informatie van een rechercheur die de lichaamstemperatuur van Kolstee opnam, drong niet door tot het politieteam. Volgens hem was het slachtoffer twee tot drie uur eerder overleden. Hij had gelijk, stelt de commissie.

Dat heeft grote gevolgen: alibi’s kloppen niet meer, andere getuigen komen in beeld en de bekentenis van Post lijkt onjuist.

Post was één van de bejaardenverzorgsters van Kolstee. Ze kwam in beeld omdat haar handschrift op enkele (veel voorkomende) kenmerken overeenkwam met de handtekening op cheques die waren gestolen van het slachtoffer. De politie trok hieruit de ‘ongenuanceerde’ conclusie dat zij de hoofdverdachte was.

Post heeft zes jaar celstraf uitgezeten. Ze houdt vol dat ze onschuldig is en dat ze onder druk een valse bekentenis heeft afgelegd.

De commissie stelt dat Post veel feiten heeft bekend die aantoonbaar onjuist zijn. Zij beweerde destijds dat ze Kolstee heeft geslagen met een stok, maar daar is geen spoor van te vinden. De politie had zulke feiten moeten controleren.

Een deel van de informatie die in het voordeel van Post pleit, zat niet in het dossier. De rechter wist niet dat in 1984 in dezelfde flat een andere bewoonster onder verdachte omstandigheden is gestorven. Op van haar gestolen cheques stond dezelfde handtekening. Toen de politie in 1986 ontdekte dat Post deze vrouw niet had gedood, werd dit onderzoek stopgezet en slechts summier vermeld in het dossier. Dat getuigen Post niet herkenden, bleef onvermeld.

Andere informatie in het dossier is onjuist. Zo beweerde de politie ten onrechte dat cheques van Kolstee waren gevonden bij Post.

Tineke Cleiren, lid van de CEAS, stelt dat het nieuwe feit (de lichaamstemperatuur) tot vrijspraak zou hebben geleid als de rechter het had geweten. De Hoge Raad beslist over enkele maanden of de zaak wordt heropend.

Post en haar advocaat Geert-Jan Knoops zijn blij met het rapport, dat zou aantonen dat sprake is van een dwaling. Die kan eindelijk worden rechtgezet, denken ze.

Zie ook de misdaadjournalist over de zaak en een persbericht van het OM

Strijd Ina Post nog niet gestreden

In de herzieningszaak van Ina Post (54), die is veroordeeld voor doodslag in 1986 op mevrouw Kolstee (89), is de strijd om schuld en onschuld nog niet gestreden. Voor het gerechtshof in Den Bosch werd maandag duidelijk dat het Openbaar Ministerie (OM) niet zomaar aanneemt dat de veroordeling van Post onterecht was, ook al vond de Hoge Raad dat er genoeg aanleiding was de zaak te herzien.

Post kreeg in 1987 zes jaar gevangenisstraf opgelegd omdat het hof in Den Haag bewezen achtte dat ze de mevrouw Kolstee had gewurgd met een elektriciteitssnoer. Post had de doodslag en diefstal van cheques eerst een aantal keren bekend en later weer ontkend. Ze zegt sindsdien dat ze de bekentenissen onder druk van de verhoorders heeft afgelegd.

Er waren nog wel meer dingen mis. Zo bleken de gestolen checks door een ander dan Ina Post getekend en weigerde de recherche daar verder onderzoek naar te doen. Bovendien beweerde de recherche ten onrechte dat de gestolen checks bij Post gevonden waren. De verdenking was aanvankelijk enkel op Post gevallen omdat ze 'zenuwachtig' was.

Verwante artikelen

Uitspraak: Ina Post vrijgesproken

Ina Post, die 23 jaar geleden werd veroordeeld tot 6 jaar cel wegens doodslag op de bejaarde mevrouw Kolstee-Sluiter(89) is in herziening vrijgesproken. Het Hof in Den Bosch vond haar bekentenis -het enige bewijs-  niet voldoende voor een schuldig verklaring. Het OM, dat altijd had volgehouden dat Post het misdrijf had begaan en dat recentelijk suggereerde dat ze ook wel een tweede onopgeloste moord op een andere bejaarde vrouw begaan zou hebben, had 6 jaar geëist.

Geert-Jan Knoops pleit ervoor de 'bekentenis' van verdachten uit het wetboek te schrappen als 'volwaardig' bewijsmiddel.

De afgelopen 8 jaar zijn er nu officieel 4 zaken waarin het OM gigantisch bakzeil heeft moeten halen:

• De Puttense moordzaak
• De Schiedammer Parkmoord
• De zaak Lucia de Berk
• De zaak Ina Post

Er zijn echter veel meer dwalingen
De volgende zaak die mogelijk herzien wordt is de Drontense Bosmoord, een zaak waarin Henk Haalboom veroordeeld werd tot 20 jaar voor de moord op Pim Overzier.

Op 7 oktober betuigde het OM spijt in het programma van Pauw en Witteman, maar weigerde te spreken van een 'dwaling'. Volgens het OM was het simpelweg zo 'dat sommige rechters anders oordelen dan andere'

Politiejournaal in zaak Ina Post is gevonden

Een jarenlang zoek gewaand politiejournaal dat van belang is voor de herzieningszaak tegen bejaardenverzorgster Ina Post, is teruggevonden. Het politiejournaal bevat informatie over het verloop van het politieonderzoek in 1986.

De zaak van Ina Post, die in 1987 werd veroordeeld tot zes jaar celstraf voor de dood van een bewoonster van een verzorgingshuis in Leidschendam, werd vorig jaar heropend op advies van de zogenoemde twijfelcommissie CEAS. De Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken gaat in opdracht van justitie na of in onherroepelijke strafzaken grote fouten zijn gemaakt.

Advocaat Geert-Jan Knoops vraagt al jaren om toevoeging van het gevonden politiejournaal aan het dossier van de strafzaak. In het archief waar de stukken van de zaak waren opgeslagen werd het document niet teruggevonden. Een nieuwe zoektocht door de Rijksrecherche leverde onverwachts resultaat op, meldde een justitiewoordvoerster. Het politiejournaal is gevonden in een politiearchief, samen met niet nader omschreven bescheiden. Kopieën zijn verstrekt aan Knoops en aan het gerechtshof in Den Bosch, dat de zaak opnieuw bekijkt.

Er is onderzoek ingesteld naar de wijze van archivering van de stukken.

Knoops kon woensdag nog niet ingaan op de inhoud van het journaal. Hij hoopt dat het document informatie bevat over het verloop van de verhoren, liet hij desgevraagd weten. Post zegt dat ze haar betrokkenheid onder druk heeft bekend.

De zaak tegen haar gaat op 31 mei verder met het verhoor van deskundigen.

Zaak Ina Post mogelijk heropend

Advocaat Generaal W. Vellinga van de Hoge Raad heeft geadviseerd om de zaak Ina Post opnieuw te behandelen. Hij volgt hiermee het advies van de CEAS op. Op basis van nieuwe feiten denkt Vellinga dat zij destijds vrijgesproken had kunnen worden, als de nieuwe informatie toen bekend was geweest.

Ina Post werd in 1987 tot 6 jaar cel veroordeeld voor de moord op mevrouw Kolstee-Sluiter(89) in het verpleegtehuis in Leidschendam waar zij werkte. Behalve een afgedwongen bekentenis was er geen enkel bewijs. Bewijs dat de onschuld van Ina aan kon tonen (zoals het handschrift op gestolen kascheques en DNA op de plaats delict) werd gewoonweg genegeerd.

Uiteindelijk zat zij twee jaar

De Hoge Raad moet nu nog formeel de beslissing nemen dat de zaak heropend wordt.

Volledig nieuw onderzoek in herzieningszaak Ina Post

Het gerechtshof in ’s-Hertogenbosch heeft zojuist besloten dat er volledig nieuw onderzoek zal plaatsvinden in de herzieningszaak Ina Post, waarbij ook nieuwe bewijsmiddelen aan de orde kunnen zijn.

Tevens moet, volgens het hof, het rapport van de Commissie Evaluatie Afgesloten Strafzaken (CEAS) met alle onderliggende stukken aan het dossier worden toegevoegd.
Het hof heeft bovendien beslist dat alle, door het openbaar ministerie en verdediging opgegeven, getuigen op zitting zullen worden gehoord. Dit zijn de verbalisanten en officieren van justitie die betrokken zijn geweest bij de verhoren van de verdachte en een vijftal deskundigen.
Ten slotte beveelt het hof nader onderzoek naar de vingerafdrukken op de, bij het slachtoffer ontvreemde, kascheques.

Op 31 mei a.s. zullen de deskundigen op zitting worden gehoord. Op 8 en 9 juli a.s. vindt het verhoor van de verbalisanten en de officieren van justitie plaats.

Politie vervalste bewijs in zaak Ina Post

Het zal je maar gebeuren: de politie verdenkt je van moord, je wordt opgepakt en dan krijg je van rechercheurs te horen dat ze in jouw huis cheques van het slachtoffer hebben gevonden. Terwijl dat niet waar is.

Ina Post (52) is het overkomen, zo bleek woensdag uit onderzoek van de Commissie evaluatie afgesloten strafzaken (CEAS). Op de ‘kennisgeving van inbeslagname’ van de huiszoeking in 1986 staan cheques vermeld, die pas dagen later zijn gevonden, bij de Postbank.

Dat alleen al zou reden moeten zijn voor herziening van de strafzaak en ontslag voor de betrokken rechercheurs. Liegen tegen een verdachte is één, vervalsen van documenten is echter gewoon strafbaar. ook hier zal echter geen van de betrokken agenten gestraft worden.

Update 21 april 2009: de zaak wordt mogelijk heropend

Als het OM in de fout gaat, kunnen ze er van ‘leren’

Neen, er is geen verschil in klassenjustitie in dit door God - zo lijkt het althans - vergeten land. Er bestaan in dit land gewoon twee klassen mensen. De boven- en de onderklasse, of zoals u wilt de grote groep onderdanen en de kleine elite waartoe ook het gehele OM behoort met Harm Brouwer aan kop, in deze een waardig opvolger van de evenzo van elk menselijk gevoel gespeende Jonkheer Mr. Johan de Wijkerslooth de Weerdesteyn. Wat hebben deze mensen toch? Wat onderscheidt hun van het gewone volk? Ik zal het u proberen uit te leggen.

In hun eigen visie zijn zij boven alles verheven waar u en ik terdege rekening mee te houden hebben. En zij missen enkele vaardigheden die u en ik in min of meerdere mate kennelijk wél beheersen. Wij, de onderdanen, kunnen en moeten soms ook zo af toe onze excuses aanbieden als we iets fouts gedaan hebben. Wij moeten zo nu en dan “sorry” of “neemt u mij niet kwalijk” zeggen. Gewoon, omdat we mens zijn en mensen maken fouten. Wij zijn niet perfect en moeten dat dan ook af en toe, toe kunnen geven! Dat maakt ons ook menselijk en aanvaardbaar. Maar dit geldt dus niet voor mensen als de super-procureur-generaal van het OM: Harm Brouwer. We hebben hem allemaal kunnen zien op het journaal van 19 maart toen hij weer en opnieuw eens geconfronteerd werd met een KAPITALE fout van zijn OM.

Weer en wederom bleek, ditmaal een vrouw, Ina Post, verkeerd beoordeeld te zijn door de weledelachtbare heren en de o zo oprechte en naar waarheid zoekende officieren en hoofdofficieren, die aan de hand van een klungelige recherche-rapportage, waar alleen scoringsdrift en prestatiedrift aan ten grondslag lagen, een mens naar de verdommenis hebben geholpen. Een vrouw, onschuldig, jarenlang opgesloten in een dodelijk ritme tussen vaak echte misdadigers, verstoken van elke levensvreugde. Gescheiden van geliefden, partner en/of kinderen. Jaren en jaren lang, 365 dagen per jaar, dagen van 24 uur eentonig en gedwee alle bevelen moeten opvolgen van mensen die er hun beroep van gemaakt hebben anderen te willen drillen (enkele goede uitzonderingen daargelaten). En wat zegt dan de grote baas van het Openbaar Ministerie?: “We kunnen er van leren.” Geen woord van spijt, geen woord van excuus, geen woord van berouw! Spreekt hier nog een mens? Of is het een staatsautomaat die in principe leeft met het gegeven van: “Bevel is Bevel.” Het klinkt toch beter in het Duits nietwaar?

Het is nu al de zoveelste fout, wat zeg ik? Fout! Het is een verschrikkelijke, onnoemlijke miskleun, een blamage in het kwadraat, een voorbeeld van onkunde en van vakonbekwaamheid, alsmede blindheid en scoringsdrift en soms boze opzet. Zoiets wordt in dit land afgedaan met de dooddoener: “We kunnen ervan leren.” Zelfs nog niet: “We zullen ervan leren.” Nee, dát is zelfs nog teveel. Officieren én rechters (raadsheren) die zó in de fout gaan, zouden eigenlijk voor het leven geschorst moeten worden. Want is het niet zo dat bij elke zweem van twijfel het voordeel naar de verdachte moet uitgaan? Om iemand te mogen en kunnen veroordelen moet het gepleegde misdrijf toch ONOMSTOTELIJK bewezen kunnen worden zonder enige twijfel. Zonder het geringste spoortje van twijfel. Het OM in Nederland schiet schromelijk tekort. Het OM weet ook wel dat de politie, het opsporingsapparaat in wezen een lachertje is. Ze lossen amper een kwart van alle gemelde misdrijven op en dan nog blijft de vraag: “hoe hebben ze iets opgelost?” en dát terwijl de ons omringende landen vaak boven de 50% scoren!

Officieren en rechters, van welke orde dan ook, dienen zich eens te realiseren welke verantwoordelijkheid zij hebben. Maar helaas, de enkele goede niet te na gesproken, want die zijn er ook, die oprecht een eerlijk hun werk willen doen. Doch hier heb ik het over het OM als bovenlaag, die de uiteindelijke verantwoordelijkheid draagt. Ja, droegen ze die maar. Het is niets meer dan in naam dat ze die dragen. Daarom pleit ik om de hele OM-top te saneren, geef ze desnoods een baantje bij de gemeentelijke reiniging, maar dan niet tesamen bij die mensen die eerlijk en hardwerkend ons huisvuil ophalen, maar ergens tesamen aan een of ander sorteerapparaat of zoiets, liefst zo handmatig mogelijk en laat eenieder die opteert voor rechter, hoe wrang ook, eerst eens drie maanden detentie ondergaan, net zoals elke misdadiger, zonder onderscheid. En anoniem. Dan, ja dan zullen de edelachtbaren en de hoogedelachtbaren wel eens twee keer nadenken bij wat zij doen en hoe zij omgaan met de dossiers, die zij soms amper kennen alvorens ze aan een zaak beginnen en recht spreken, dit getuige de uitspraken van ex-Raadsheer Mr Dr. W. Wedzinga, tot voor kort verbonden aan het gerechtshof te Leeuwarden.

Maar nu na Ina Post, de lijst is helaas nog lang niet compleet. Vraag dat maar aan Mr Knoops, de raadsheer van Ernst Louwes, of aan Mr C. Korvinus, de raadsheer van Robert Hörchner, die nu nog vast zit in n.b. Polen en waar ons aller kwasi-speurneus Peter R. de Vries zo zijn best voor gedaan heeft om het OM te plezieren, door een wel hele oude en volkomen onbelangrijke koe uit de sloot te halen. Om zodoende de meerderheid van de bevolking op ’t verkeerde been te zetten. Hadden we ’t zojuist niet over scoren? Dat kun je in meerdere opzichten doen, hé Peter R.!

Als we een land moeten beoordelen aan zijn justitie en rechtspraak, dan is Nederland helaas een ontwikkelingsland met een paar ‘Bobo’s’ aan de macht!
-Silvia Videler

Van Koppen over de Appelschase babymoord

Vanavond was Professor Peter van Koppen in Netwerk naar aanleiding van zijn nieuw verschenen boek over de Appelschase babymoord.
Angelique van Eijden zat jarenlang onterecht in de gevangenis. Zo concluderen hoogleraar rechtspsychologie Peter van Koppen en zijn dochter, psycholoog Vere van Koppen, in een boek over de zaak.
In september 1999 verdwijnt baby Risanne Tingen uit haar bed, terwijl haar ouders de hond uitlaten. Het meisje werd later, in de buurt van haar ouderlijk huis, dood gevonden in een greppel.
Van Koppen noemde ook nog de zaken die aangemeld zijn bij de Commissie evaluatie afgedane strafzaken:

• De Appelschase babymoord: Angelique van Eijden werd in hoger beroep veroordeeld tot 8 jaar terwijl zij in eerste aanleg nog was vrijgesproken op grond van hetzelfde materiaal
• De Enschedese ontuchtzaak: Vermeende ontucht in een sociaal zwak gezin in Enschede
• De zaak Ina Post
• De Drontense Bosmoord (ook bekend als de zaak Pim Overzier)
• De Epense incestaffaire (Yolanda uit Epe)
• Een moordzaak in een chinees restaurant (waar van Koppen om onderzoeksredenen even de plaats niet van wilde noemen) (Mogelijk de moord in Duiven in 1995 of die op Oma Mok (T. Mok-Cheung) in Breda, in 1993 (in het boek is het 'mevrouw Zhang'). Van Koppen laat het verhaal afspelen in Sittard). De zaak wordt heropend in 2012.
• Julianadorper incestzaak: ca 15 jaar geleden beweerden 2 zusjes gemolesteerd te zijn door hun ouders. Volgens de omgeving waren de zussen aandachttreksters en was het allemaal niet waar. De rechter dacht er anders over en volgens goed gebruik is toen alleen de vader veroordeeld enkel en alleen op basis van wat de kinderen zeiden ("waarom zouden die liegen"). 

De aanmeldingsprocedure voor een zaak bij de commissie Posthumus gaat overigens veranderen: Vanaf volgend jaar kan alleen een advocaat nog een verzoek indienen. Nu kan iedereen dat nog


Zie ook: OM liegt zonder consequenties (Volkskrant)

Gerechtelijke dwalingen

1 Angelique v. Eijden voor de Appelschase babymoord op Risanne Tingen
2 Cees Borsboom voor de Schiedammer parkmoord in 2000 (Vrijgelaten in dec 2004)
3 Danny Kuiters voor de geldnetkraak
4 Dick v. Leeuwerden voor de zgn. Butlermoord
5 Ernest Louwes voor de Deventer moord in 2000
6 Hendrik Wolters Steekpartij in Vriezenveen op 22 januari 1993
7 Henk Haalboom alias Max Spaan. Moord op Pim Overzier, ook wel de Drontense Bosmoord genoemd
8 Hennie Knobbe, Enschedese ontuchtzaak
9 Ina Post, Moord op mevrouw Kolstee-Sluiter(89) (In 2010 vrijgesproken)
10 Kenneth Ehigiene Drugshandel in 2002
11 Kevin Sweeney, moord te Eersel in 1995
12 Louis Hagemann, moord op de kinderen van Corina Bolhaar in 1984
13 Lucia de Berk, moord op 7 kinderen en bejaarden in 2003. (Vrijgesproken op 14 april 2010)
14 Marieke Bekkers, de spookkofferzaak in 2003
15 Rob v. Zaane, Zaanse paskamermoord (Sandra van Raalte) in 1984
16 Theo Tetteroo, Ontuchtzaak. Zie ook de kritiek van prof Wagenaar.
17 Steve H., de Rotterdamse carnavalsmoord op Ismael Mambre in 1984
18 Jim Terwiel, de Leidse balpen'moord'
19 Wilco Viets en Herman du Bois, Puttense moordzaak (moord op Christel Ambrosius) in 1994
20 Zwartewaalse incestzaak (net als bij Theo Tetteroo was ook hier het slachtoffer nog maagd na het seksueel misbruik).
21 Julianadorper incestzaak
22 Eper incestzaak
23 Soumaya Sahla voor terrorisme in 2008
24 De moord op Oma Mok. Deze zaak wordt heropend in 2012.
25 Marjan van der E. De 'Heks van Anjum'. Moord op Herman Sonnemans en Louw de Jong.
26 De moord op Reginald Koenders (toegevoegd 13 juni 2009).
27 De 'vier van Warnsfeld' (Toegevoegd 14 Sept 2009)
28 De moord op Maja van Vloten in 1994 (Toegevoegd 23 juni 2010)

Het ijsbergtopje: 2 dozijn verwoeste levens en een slapende pers&parlement
De vetgedrukte zaken zijn inmiddels aangemeld bij de CEAS

De moord in Giessen Nieuwkerk

Een van de eerste bekende 'moderne' gerechtelijke dwalingen betreft echter de moord in Giessen-Nieuwkerk: Timmerman Chris Klunder en uitvoerder Jan Theunissen worden in 1923 veroordeeld tot 15 jaar gevangenis voor de moord op de stationschef, mede op basis van een verklaring van het echtpaar Kroon uit Sliedrecht, naar later blijkt onder druk van de politie. Na speurwerk van journalist Kick Geudeker blijkt de getuigenis van de Kroons verzonnen.
De schedel van de stationschef was ingeslagen met een hamer, maar de vermoedelijke dader had een alibi. Toen vroeg de officier van justitie in Den Haag om ‘een flinke rechercheur’ die bewijzen tegen twee andere verdachten moest gaan zoeken. Die rechercheur, jong en ambitieus, raakte zo gefrustreerd dat hij de getuigen die volgens hem alles wisten, eerst bedreigde, toen geld en sigaren gaf, en ten slotte voorschreef wat ze tegen de rechter moesten zeggen.
Vier jaar later haalden de getuigen de papiertjes tevoorschijn waarop de rechercheur hun teksten geschreven had – „Vr. Kroon, u moet zeggen dat...” – en gaven die aan een journalist van Het Volk. De volgende dag op de voorpagina: ‘Onschuldig veroordeeld tot vijftien jaar.’
De volgende dag al komt de Hoge Raad bijeen om te besluiten dat er een nieuw proces moet komen.
Minister van Justitie Jan Donner, grootvader van gewezen minister van justitie Piet Hein Donner had dus toen al de mogelijkheid om een 'Posthumus' commissie op te richten, maar deed dat niet.
[Uit: "Moordenaarswerk: Een Kroniek van 120 moorden. Nederlandse moordzaken die de experts verbijsterden (1964, 2e herz. druk 1990)" van Hans van Straten]

De Julianadorper incestzaak is een vrij onbekende zaak:
De zaak speelde pakweg vijftien jaar geleden. Twee zusjes beweerden seksueel misbruikt te zijn door hun ouders. De vader werd veroordeeld.
De zaak had destijds in Julianadorp totaal geen impact. Een van de zussen heeft er geld aan overgehouden. Het leek daarom alsof het alleen daar om te doen was geweest (en om de aandacht). In het dorp leefde het gevoel dat de beide zussen wilden meeliften op de aandacht die je destijds kreeg bij dit soort zaken.

Hero Brinkman laat willens en wetens een onschuldige studente opdraaien voro mishandeling met bierglas

De Kennis van Nu legde de hand op geluidsopnames van verhoren van de Amsterdamse politie waarin een verdachte na te zijn geconfronteerd met niet bestaand bewijsmateriaal een bekennende verklaring aflegt. Een andere betrokkene, die zich komt melden om het misdrijf te bekennen - het gaat om een steekpartij met ernstige verwondingen in een Amsterdams café - wordt later weggestuurd met de mededeling van een rechercheur dat "er maar één verdachte in deze zaak kan zijn."

In een aantal geruchtmakende gerechtelijke dwalingen zoals de zaak Ina Post en de Schiedammer parkmoord speelden onjuiste bekentenissen een cruciale rol. Na de herziening van deze zaken kwamen er strengere richtlijnen voor de politie die een einde moesten maken aan onder andere het gebruik van vals bewijsmateriaal. Deze zaak rond de valse bekentenis in Amsterdam draaide om een steekpartij met een bierglas in het Cooldown café in Amsterdam. Op aanwijzing van getuigen werd de verdachte in het AT5 opsporingsprogramma Bureau 020 als 'dader' genoemd.

Toen deze verdachte - een studente (23) verhaal kwam halen bij de politie, kreeg ze in het verhoor te horen dat "de beelden voor zich spreken". Hierna legt ze een bekennende verklaring af.
Saillant detail is dat ex-lamerlid Hero Brinkman als verhorend rechercheur de schuld in de scjhoenen schuift van de studente. Het verhoor werd op verzoek van de advocaat van de verdachte onderzocht door het Maastricht Forensic Science Institute en de zaak werd daarna geseponeerd. Officier van justitie Ursula Weitzel van het parket Amsterdam noemt het rapport "vernietigend". In de uitzending stelt strafrechtadvocaat Job Knoester vast dat de agenten geen zin hebben om de waarheid te achterhalen. Bart Swier , advocaat van de verdachte, dient vandaag een klacht in bij de korpsbeheerder van de Amsterdamse Politie.

In De Kennis van Nu is te zien hoe gemakkelijk proefpersonen een bekentenis afleggen als de verhoorders maar plausibel genoeg maken dat ze het gedaan hebben. Verder is er in het programma aandacht voor het werk van het Nederlands Forensisch Instituut. Hier wordt door het logisch opbouwen van hypotheses in een zaak getracht tunnelvisie bij speurders te voorkomen. Ook komen enkele technieken aan bod waarmee bewijsmateriaal kan worden gevonden dat de politie doorgaans over het hoofd ziet. Onder de NFI-medewerkers is grote zorg over geplande bezuinigingen van 10 miljoen euro per jaar. Een kwart van dat bedrag wordt gerealiseerd door het overhevelen van technisch-forensische taken naar de politie. Volgens een aantal NFI-medewerkers is er bij de politie onvoldoende kennis om die taken over te nemen.